Augustijnen

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Een Augustijner die zich overgeeft het verlossende bloed van christus.

Kom er maar in!
~ Augustijnen over Keith Bakker

De Orde der Augustijnen is een kloosterorde die zo rond het jaar des Heeres 400 door de heilige Augustinus is gesticht. De Augustijnen streven net als alle andere kloosterlingen naar het leiden van een bescheiden en teruggetrokken bestaan in dienst van Christus. Wat de Augustijnen onderscheidt van andere kloosterordes is dat zij vinden dat men zich pas echt aan het hemelse kan wijden als men eerst door schade en schande heeft geleerd wat er niet deugt aan het aards genot. Dit principe gaat terug op het leven van de heilige Augustinus zelf. In tegenstelling tot andere kloosterordes laten de Augustijnen dus niet iedere koorknaap toe, maar moet ieder aspirant-lid van de orde verslaafd zijn geweest, gehoereerd hebben, en gegokt hebben. Dat de Augustijnen voor hun leven als monnik vaak wilde personen waren blijkt wel uit het rebelse gedrag van enkele beroemde Augustijnen als Maarten Luther en Desiderius Erasmus.

Niet iedereen kan deze instelling van de Augustijnen waarderen. Volgens hun grote concurrent, de order der Benedictijnen, zijn de Augustijnen niet eens een echte kloosterorde zijn maar slechts een bende uitgeraasde aso’s die een niet eens zo geslaagde poging doen om de christen uit te hangen en zo na een leven vol zonde toch nog in de hemel te komen. Hoewel deze formulering vrij gechargeerd is hebben de Benedictijnen hier een punt. Augustijnen hebben namelijk nogal eens de neiging om terug te vallen op oude slechte gewoontes. Als gevolg hiervan ontaarden hun kloosters nogal eens in instellingen die veel weg hebben van clubhuizen van motorbendes. Het kerkelijk gezag in Rome heeft tot grote frustratie van de Benedictijnen echter nooit moeilijk gedaan over deze uitglijders. De paus is namelijk al lang blij dat het soort kuipgangers dat doorgaans lid wordt van de orde der Augustijnen een poging doet om in de Heere te raken. Daarnaast is het uiteraard zo dat de Benedictijnen nogal overdrijven en het merendeel van de Augustijnen zich wel beschaafd weet te gedragen.

Het leven van Sint Augustinus[bewerken]

De heilige Augustinus werd op 13 november in het jaar des Heeres 354 geboren in de Romeinse provincie slaafrika in een plaatsje dat heden ten dage op de grens tussen Algerije en Tunesië ligt. Augustinus was een kind van rijke ouders die hem niet alleen met mensenvlees, maar ook met de christelijke moraal groot poogden te brengen. De jonge Augustinus had echter geen belangstelling voor zweverig gedoe over God. Als een gezonde Noord-Afrikaanse jongen begaf hij zich liever op straat dan in de kerk en besteedde hij zijn jonge jaren vooral aan het uithalen van kattenkwaad. Zijn ouders dachten dat Augustinus zich zo gedroeg omdat hij niet genoeg intellectuele uitdaging kreeg en stuurden hem naar Carthago om daar wijsbegeerte en retoriek te studeren. Op de korte termijn was dit de domste beslissing die pa en ma Augustinus hadden kunnen maken. De onverstandige Augustinus stortte zich het studentenleven in met een enthousiasme dat hem bijna de kop kostte. Augustinus zoop zich iedere avond lazarus en hield van straatgevechten. Ook prostitueebezoek en misbruik van cannabis waren de student Augustinus niet vreemd. Augustinus' studie leed nauwelijks onder dit gedrag omdat hij zeer intelligent was en zijn tentamens met minimale inspanning wist te halen. Na verloop van tijd kwam de van het leven genietende Augustinus door zijn gedrag in een diepe existentiële crisis terecht. Augustinus genoot inmiddels niet meer van zijn losbandige gedrag, hij zoop en vocht slechts uit gewoonte zonder nog te weten waarom hij het eigenlijk deed. Op een zoveelste brakke doordeweekse ochtend maakte Augustinus een wandeling door de straten van Carthago om uit te kateren. Op een plein passeerde hij een menigte die naar een of andere Christelijke redenaar zat te luisteren. Omdat Augustinus toch niets beters te doen had bleef hij even staan om mee te luisteren. De doorgaans zo cynische Augustinus raakte geïntrigeerd door de blijde boodschap die verkondigd werd en meende in te zien wat hij al die jaren verkeerd had gedaan. Hij maakte abrupt de keuze om te stoppen met rellen en zijn leven in dienst van het geloof te stellen. Het moge duidelijk zijn dat de verdovende middelen die Augustinus de vorige nacht in zijn lichaam had gestopt nog niet helemaal uitgewerkt waren.

Dit kon Augustinus zelf niet zo veel meer schelen. Hij maakte een einde aan zijn studentenbestaan en kocht van het geld dat hij nog had een woning in de provincie. Ver van de drukke buitenwereld kon hij zo zijn leven aan bestudering van het geloof dat hij omarmd had wijden. Dit deed hij niet alleen. Enkele vrienden van Augustinus die hun losbandige leven ook zat waren gingen met hem mee, al deden zij dat meer om van hun verslaving af te komen dan om dat zij echt zo gelovig waren. Het bestaan dat Augustinus en zijn volgelingen opbouwden beviel zo goed dat zij tot de conclusie kwamen dat de mensheid gebaat zou zijn bij het oprichten van nog meer van zulke gemeenschappen. Hierom schreef Augustinus zijn beroemde kloosterregel die door zijn volgelingen naar alle uithoeken van het stervende Romeinse rijk meegenomen en uitgevoerd werd.

Hoogtijdagen der Augustijner Orde[bewerken]

Bescherming tegen de Noormannen[bewerken]

Goed spul om Vikingen mee om te kopen!

Hoewel de Augustijner kloosters al snel weer verdwenen uit Azië en Afrika bleken zij een in Europa een blijvertje te zijn. De orde bereikte haar hoogtepunt tijdens de vroege middeleeuwen. In deze tijd was bijna iedereen in Europa die een beetje geletterd was monnik, en veel van hen waren Augustijner. Wat zal hebben bijgedragen tot het succes van de Augustijnen in deze periode is dat zij veel minder last hadden van aanvallen van Noormannen dan andere kloosterlingen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Benedictijnen hadden de Augustijnen namelijk hun trucjes om de woeste Noorderlingen op een afstandje te houden. Zoals eerder gezegd komen aspirant-Augustijnen die geen losbandig leven hebben geleid de orde niet in. Nieuwe Augustijnen die wel aan de eisen voldoen worden als onderdeel van het ontgroeningsritueel gefouilleerd. Verdovende middelen die tijdens dit ritueel gevonden worden verdwijnen in wat een zondekist genoemd werd. Iedere keer dat de Noormannen een bezoekje brachten aan een Augustijnenklooster om het leeg te roven en plat te fikken deden de monniken aldaar de Noormannen een deel van de inhoud van de zondekist cadeau. Omdat de Noormannen vaak wel tevreden waren met de middeltjes die zij op deze wijze verkregen, lieten zij de Augustijner kloosters doorgaans heel. De Benedictijnen vonden dit zeer verdacht en verdachten de Augustijnen zelfs van samenspannen met de Noormannen. Het is in deze periode dat de Benedictijnen de Augustijnen begonnen te haten en God begonnen te smeken om die bende monnikje spelende boeven van de kaart te vegen. Van de kaart zijn de Augustijnen nooit geveegd, maar hun hypocriete drugsdealpraktijken zijn zeker afgestraft.

Een wierookvat in een ongedisciplineerd klooster

De Noormannen raakten namelijk zo verslaafd aan de middeltjes die zij van de Augustijnen kregen dat zij geen genoegen meer namen met de doses die zij in het verleden van de Augustijnen kregen. Met het soort woede dat alleen verslaafden die te lang hun middeltjes niet krijgen kunnen hebben werden hele Augustijnenkloosters verwoest op zoek naar drugs. Nu waren het juist de Benedictijnse kloosters die met rust gelaten werden door de Noormannen, waardoor de Augustijnen gingen vermoeden dat de Benedictijnen samenspanden met de Noormannen, en de haat wederzijds werd. Ook nadat Karel de Grote de Noormannen had opgeruimd bleven de twee kloosterordes elkaar haten.

Verslapping van de Discipline[bewerken]

Dat de Noormannen verdwenen betekende overigens ook niet dat er een einde was gekomen aan de problemen die de orde der Augustijnen ondervond. veel ordes kregen te maken met disciplineverslapping die zich uitte in het terugvallen op oude gewoontes van monniken die hun tengels niet uit de zondekisten konden houden. Zo kwam het voor dat de neuzen van Augustijnen tijdens de mis niet werden binnengedrongen door de lucht van wierook, maar door heroïnewalmen. Tijdens dergelijke missen werd dikwijls zoveel christusbloed gedronken dat de monniken het lichaam van Christus weer uitkotsten.[1] Dergelijke praktijken kwamen de reputatie van de Augustijnen niet ten goede, de hoeveelheid aanmeldingen holde achteruit. De Benedictijnen waren ook geen goed alternatief meer voor de Augustijnen, omdat zij inmiddels een zootje dikke en decadente nietsnutten waren geworden. Hierom werden enkele nieuwe kloosterordes opgericht, die overigens niet veel beter eindigden dan de Augustijnen en de Benedictijnen. Of eindigen.. Eindigen is eigenlijk niet zo'n goed woord. De orde der Augustijnen bestaat nog steeds, met Keith Bakker als belangrijkste vertegenwoordiger. En terecht! Want wie vertegenwoordigt de geschiedenis van de Augustijnen nou beter dan een verslaafde die verandert in een wereldverbeteraar om zich vervolgens weer te vergrijpen aan verboden werelds genot?

Notenbalk[bewerken]


Gezichtshaar voor den Triomf.jpg "Hoezee, dit is een Middeleeuw!"

Altria Pendragon · Astrologie · Augustijnen · Jheronimus Bosch · Carnaval · Clovis · Complot · Draken · Jan van Eyck
El Cid · Filips de Schurk · Filips de Viezerik · Kaas · Karel de Grote · Kasteel · Lennart Lammers I · Merlijn · Mohammed
Monarchen uit de Monarchenfamilie der Hamburgers die niet belangrijk genoeg zijn om een eigen artikel te hebben
Salische Wet · Sint Bonifacius · Sint Gekkigheid · Sint Kerk · Sint Maarten · Sint Trappe
Sir Lancelot · Snorri Sturluson · Tempeliers · Thomas van Aquino · Tijl Uilenspiegel