François van Holland

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
François van Holland
De Graaf in volle glorie
De Graaf in volle glorie
Algemene informatie
Geboren 12 augustus 1954
Geboorteplaats Roelofarendsveen
Overleden 28 juni 2061
Doodsoorzaak Nog te bepalen
Nationaliteit Nederlands
Functie Slecht voorbeeld
Bekend vanwege Hippe bril
Overige informatie
Partner(s) Elio van Rupo
Kinderen Geen bezwaar
Religie Communisme



Je ne regrette rien!
~ François van Holland over zijn carrière.
Je negeert zelf de trein!
~ Amsterdammer over François van Holland.

Graaf François van Holland (Roelofarendsveen, 12 augustus 1954 – Nîmes, 28 juni 2061[1]) is, zoals zijn naam allicht al deed vermoeden, een Hollandse graaf. Hij is echter een bijzondere Hollandse graaf, omdat hij al op jonge leeftijd politiek actief was en zich aansloot bij de Parti Socialiste van baron Elio van Rupo, met wie hij later trouwde. Van 15 mei 2012 tot en met 14 mei 2017 voerde hij een communistisch bewind over de gebieden die later bekend zouden worden als Frankrijk.[2] Dit zou de eerste communistische monarchie ter wereld zijn geweest, ware het niet dat baron Elio ditzelfde 160 dagen eerder al in België had bewerkstelligd. Sinds hij is afgezet door de Italiaanse generaal Emanuele Macaroni heeft hij zijn taken in het graafschap Holland weer opgepakt, maar hij blijft dromen van een communistische heilstaat.

Marche de vie[bewerken]

François van Holland werd geboren in een huis in Holland. Dat wilden we graag even benadrukken, want veel mensen schijnen niet te weten: in Holland staat een huis, jaja, van je singela, singela, plopsasa. Hij was de zoon van Dirk III van Holland, die geboren was als Dirk van den Broek, maar graaf van Holland was geworden in een bizar tafereel. Dirk IV van Holland was in 1949 overleden en koningin Juliana vond het maar raar dat er geen Dirk III was geweest. Ze besloot daarom in haar jeugdige enthousiasme om Van den Broek, die naam had gemaakt als algemeen directeur van Albert Heijn, tot graaf te benoemen. Dirk V, die eigenlijk troonopvolger was, was hierover niet te spreken, maar zoals de jonge koningin het eloquent stelde:

Joh, wat geeft het?
~ Juliana over Dirk, Dirk en Dirk.

François genoot door de status van zijn vader een zorgeloos bestaan waarin veel tijd was voor literatuur, zoals Oorlog en Vrede, Asterix en Obelix en Buurman en Buurman. Vooral dit laatste was bijzonder, want Buurman en Buurman zou pas in de zeventiger jaren geschreven worden en op televisie komen. Overigens stond de jonge, leergierige François erop deze werken in de oorspronkelijke taal te lezen, waardoor hij al vlug vloeiend Russisch, Frans en drie woordjes Tsjechisch sprak: “A je to!” De boeken beïnvloedden ook het politiek bewustzijn van de latere communistische vorst. Zo bleef bij hem het beeld hangen van dat dappere dorp in Gallië dat weerstand bood tegen de vermaledijde Romeinse kapitalisten door een anti-fascistische schutmuur en heel veel sterke drank.

Baron Elio, de grote liefde van François.

Tijdens zijn studie economie aan de Universiteit Leiden ontmoette hij de drie jaar oudere Italiaanse baron Elio van Rupo. Deze had in 1969 de Parti Socialiste opgezet en François sloot zich hierbij aan, want hij zag zijn twee liefdes, voor socialisme en sterke drank Frans Bauer, verenigd in deze man. Op een gegeven moment gingen de mannen ook van elkaar houden en op 1 april 2001 waren zij dan ook één van de vier paren die zich in Amsterdam als eersten ter wereld in de echt wilden laten verbinden. Met de uitvinding van het homohuwelijk bleek echter ook de weigerambtenaar zijn intrede te hebben gedaan. Christen-fundamentalist Job Cohen blies het feest af, na eerst te hebben gevraagd of dit niet echt een aprilvis was.

Cours-boulot[bewerken]

François heeft een vastberaden blik zoals alleen een echte linkse rat die hebben kan.

Al snel nadat François zich had aangesloten bij de Parti Socialiste was hij één van de belangrijkste figuren van de partij. In 1978 had de partij al zo veel aanhang gewonnen, dat werd besloten om te splitsen in drie afdelingen. Baron Elio zou in België proberen voet aan de grond te krijgen terwijl François naar Gallië zou afreizen om daar de heilstaat te realiseren. Nederland, dat geen vruchtbare bodem leek voor een socialistische revolutie, werd overgelaten aan de idealistische, maar weinig tactvolle Jan Marijnissen, die bovendien behoorlijk eigenwijs bleek toen hij de Nederlandse afdeling hernoemde tot Socialistische Partij. Elio en François schudden meewarig hun hoofd en gingen over tot de orde van de dag.

Beide heren hadden moeite het volk in opstand te brengen tegen hun zogenaamde onderdrukkende vorsten. Ten eerste waren de heren zelf van adel, dus iets met een pot en een ketel. Ten tweede had het volk het prima zoals het was, dus iets met een boer die vis eet. Ten derde leek het leven in de Sovjet-Unie ook niet honderd procent heppie, dus iets met een glas vol kippenbloed. Of zoiets.

Koning Nicolaas I van Gallië in betere tijden.

In het geval van Gallië was er geen enkele reden om afscheid te nemen van de koning, Karel I van Gallië. Hij was nota bene een oorlogsheld en hij was weliswaar nogal autoritair, maar liever dat dan een Hollander. Zoals het de chauvinistische Galliërs betaamt, moesten ze niets hebben van een buitenlander. Terwijl François zichzelf als de nieuwe Asterix zag, zagen de Galliërs hem eerder als de nieuwe Julius Caesar, en mocht u niet hebben opgelet bij geschiedenis: dat was niet positief.[3]

In 2007 keerde het tij echter, en overstroomde Terschelling. Maar ook de situatie in Gallië veranderde. Nicolaas I nam de troon over en bleek een bijzonder gevoelloos heerser. Hoewel hij in december graag rijkelijk met cadeaus strooide, liet het volk hem de rest van het jaar koud. Toen precies dat jaar de kredietcrisis uitbrak, was het spel op de wagen. Aanvankelijk hadden de Galliërs geen idee hoe ze aan hun ontevredenheid uiting konden geven. François stelde stakingen voor, en plotseling kregen de mensen de smaak zo te pakken, dat in Parijs vandaag de dag altijd wel iemand staakt.[4]

Dappere soldaten kunnen slechts toekijken hoe graaf François de Gallische koning overmeestert.


ONBELANGRIJK!

Dit sjabloon is niet van belang.
Gelieve er geen nota van te nemen.
Mocht dit toch door u gelezen worden,
dan mag u de inhoud van deze boodschap meteen weer vergeten.


Vlak nadat het baron Elio was gelukt de revolutie uit te roepen in België, zag ook François in 2012 zijn kans schoon Gallië in te nemen. Hij verzamelde zijn Revolutionaire Troepen, beloofde hen een leven lang gratis stokbrood en brie, en trok naar de Bastille. Die bleek echter al bijna twee en een kwart eeuw daarvoor te zijn gesloopt, dus trok François maar gewoon naar het paleis van de koning om hem te overmeesteren en te verbannen naar Luxemburg. De coupe coupé koe... staatsgreep lukte wonderwel uitstekend, en zo werd Frankrijk de tweede communistische monarchie ter wereld.

Al snel kwam de graaf met draconische maatregelen. Belastingen rezen de pan uit, vooral voor ondernemers die daarom en masse naar Londen vluchtten. François hernoemde bovendien het land naar France om zichzelf te vereren en veranderde het Franse volkslied naar Ik Hou Van Holland. Het ging van kwaad naar erger toen de Belgische regering van baron Elio door een liberale revolutie was omvergeworpen. Hij verlaagde de pensioenleeftijd naar 16 jaar, trad hard op tegen de stakingen die zich inmiddels tegen hem keerden en waagde het zelfs het homohuwelijk naar Frankrijk te halen. Vooral dat laatste maakte hem vreselijk impopulair en om het tij te keren, ensceneerde hij een aanslag op een satirisch Frans nieuwsblad, maar omdat Fransen geen humor hebben, maalde niemand daarom.

De Franse bevolking was na vijf jaar communistische terreur helemaal klaar met de Hollandse graaf en riep de hulp in van de Italiaanse generaal Emanuele Macaroni, die snel genoeg geld verzamelde om de tol op de Route du Soleil te betalen, zodat hij in een mum van tijd in Parijs was. Macaroni was overigens ook geen betere leider, want hij rantsoeneerde gelijk alle etenswaren behalve pasta, waardoor sommige pastasoorten nu ook wel macaroni genoemd worden. Zijn regering had nog het meest weg van een militaire junta, waardoor de Fransen van de regen in de drup raakten.

Effaces-tu, que...?[bewerken]

Bouncywikilogo.gif
Voor de uilskuikens die de afgelopen eeuwen onder een rots hebben gelegen zonder krant of Twitter, heeft Wikipedia ook een artikel over: François van Holland.
  • Het lied Hup Holland Hup was een postume[5] ode van André Hazes aan François van Holland. De leeuw die niet in zijn hempie mag staan, verwijst naar de belofte ook de armste mensen goed te kleden.
  • François had ook een tijdje een relatie met de Catalaanse communist Joan Enric Vives i Sicília, met wie hij Andorra wilde regeren. Vives had echter geen blauw bloed en daarom verbrak François de relatie. Vives besloot daarop zich aan God te wijden.
  • François is in stripverhalen een graag geziene gast in Transnistrië, de fictieve communistische utopie die verzonnen is door Hergé en Willy Vandersteen.

Notes à pied[bewerken]

Vois aussi[bewerken]


Vlag Gallie.jpg
Hon hon hon, l’article hier est geschreven door een Francement!
Vlag Gallie.jpg