Jan Wolkers

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Een zelfportret van Jan Wolkers

Jan Wolkers was een geweldige schrijver van pornografische teksten van de na-oorlogse Nederlandse literatuur. Hij schreef gruwelijke sprookjes en geweldige pornografische verhalen, enkele van zijn verhalen zijn zelfs op pornosites terug te vinden voor vieze oude mannetjes.

Schrijfstijl[bewerken]

Jan Wolkers' schrijfstijl is seksueel en autobiografisch, wat wil zeggen dat hij altijd veel verzonnen seks met slettebakken heeft gehad. Enkele citaten uit zijn boeken zijn bijvoorbeeld:

  • Eerst neukte ik Karina en daarna Katinka. Daarna gaf ik Trudy een beurt, gevolgd door Mirjam. De dag rondde ik af met Mieke, waarna ik als afzakkertje Wendy eens lekker te grazen nam. (Brandende Liefde - De Wakkere Wesp, 1981)
  • Ik doe je dijen uit elkaar, ik steek m'n pik in je, en ik ga je neukuhhhh!!!! (De Beurt - De Kranige Kever, 1977)

In andere landen zoals Kapitalistica en Mofrika wordt zijn schrijfstijl als schokkend beschouwd, en de film Turkse Fruitmarmalade mocht daar niet uitgezonden worden, omdat hoofdrolspeler Rutger Houer een bloem op de billen van hoofdrolspeelster Monique van der Meer tot pulp sloeg, een zware misdaad in landen waar de spreuk "zeg het met bloemen" hoog in het vaandel staat.

Levensloop[bewerken]

Geboorte en jeugd[bewerken]

Jantje Wolkers werd geboren als zoon van godvruchtige ouders, die er alles aan deden om hem op te voeden tot een rechtschapen mens, wandelend op het juiste pad, en met een door god voorgeschreven stekeltjeskapsel, maar Jantje koos al op jonge leeftijd voor de zonde, die veel geiniger was. In plaats van te bidden en op de zondagsschool vleugels van vliegen te trekken ging hij liever kikkervisjes vangen, meisjes begluren en doodgeboren muisjes frituren om die aan zijn vriendjes te eten te geven.

Tienerjaren[bewerken]

In zijn tienerjaren kon hij door zijn belachelijke, door god voorgeschreven kapsel geen vriendinnetjes krijgen en uit pure frustratie ging hij maar vieze verhaaltjes schrijven. Omdat zijn vader daar niet achter mocht komen De littekens op zijn hoofd werden nauwelijks door zijn kapsel bedekt), deed hij, alsof hij schilderde. Na schooltijd ging hij naar zijn kamer, zette een doek op een ezel, kwakte wat verf op het doek en op zijn kleding en gezicht en ging dan zitten schrijven. Omdat hij geen enkele seksuele ervaring had, waren dit wonderlijke geschiedenissen, die gelukkig allemaal door hemzelf vernietigd zijn, nadat hij werd ontmaagd door zijn tante en hij zelf de onmogelijkheid van zijn verzinsels besefte.

Carrière[bewerken]

Dit is de zoon van Jan Wolkers

Toen Jan 21 werd kon hij helemaal niets. Schilderen had hij nog nooit gedaan en alle verhaaltjes die hij opstuurde naar obscure tijdschriften verdwenen, om dan onder een andere naam en iets veranderd in andere, nog obscuurder blaadjes te verschijnen.

Het keerpunt kwam toen hij na een mislukt huwelijk in een bordeel de filmmaker Paul Verhoemeer ontmoette. Deze zag wel wat in de schrijfsels van Jan. Hij verfilmde zijn manuscript: Turkse Fruitmarmelade en gaf het de wat pakkender titel: Turkse Vlaflip.

Een scène uit de film.

De film veroorzaakte een schandaal. Het preutse Nederland had nog nooit een blote enkel op het witte doek gezien en dus werden de bioscopen bestormd. Door dit overweldigende succes werd Jan benaderd door verschillende uitgevers en aangezien hij genoeg ongepubliceerd materiaal had liggen, tekende hij een lucratief contract bij o.a. de Vlijtige Vlinder, die de teksten van Jan door eigen redacteuren liet herschrijven tot verteerbare verhalen. Door de film gingen de mensen al zijn boeken kopen om te kijken of er nog meer gore verhalen in stonden, maar Jan zelf had, zodra hij genoeg poen had, genoeg van het schrijven en besloot Grafmonumenten te gaan ontwerpen. Jammer genoeg vonden een heleboel mensen de dingen die hij maakte foeilelijk en deze werden dan ook in een rap tempo door onbekenden vernield. Voor Jan was dat gunstig: Hij werd ervoor betaald om ze weer op te knappen en boze tongen beweren dan ook dat hij zijn eigen grafstenen zelf kapot maakte, om zo nieuwe te kunnen maken, aangezien hij geen andere opdrachten meer kreeeg. Hiervoor is echter nooit enig bewijs geleverd, dus hij heeft het slim aangepakt.

Toen hij in het beeldhouwen ook geen zin meer had, ontdekte hij op zolder nog enorme aantallen met verf bespatte doeken uit zijn jeugd, die hij na enig bijwerken als warme broodjes aan galeriehouders verkocht, zodat hij op het laatst van zijn leven nog geroemd werd als een veelzijdig man, een Homo Universalias.

Dood[bewerken]

Hij overleed aan niks[1].

Oeuvre[bewerken]

  • Serpetina's Pretty Kont
  • Terug naar de Oergeest
  • Horrible Mambo
  • Turkse Fruytmarmalade
  • Een Roos van sappig kutvlees
  • Zomerseks
  • Ik Haat Iedereen

Trivia[bewerken]

Wolkers was ook een dierenactivist, hij wilde spuugbeestjes en ander ongedierte beschermen en daarom waste hij zich, en zijn kleren nooit, dit heeft hij bekend gemaakt in Het Achtertuintje van Mevrouw Wolkers (De Razende Rups, 1978)

Pluimpatat.JPG
Auteur of geen auteur, dát is de kwestie!

Bomans · Boon · Brusselmans · Caesar · Christie · Claus · Erasmus · Finkers · Foucault · Van Gaal
Galileo · Goethe · Hitler · Ibsen · Kafka · Luther King · King · Liefnius · Leviticus · Van Loon · Mulisch
Von Münchhausen · Van Ostaijen · Drs. P · Polo · Reve · Shakespeare · Stevin · Tamstra · Wilde · Wolkers


Notenbalk[bewerken]

  1. Of zoals Stan Laurel het uitdrukte: "He died of a tuesday. Or was it a wednesday?"