Kabeljauwoorlogen

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit is een
Afbeelding pieperzegel.png
PIEPER

De kabeljauwoorlogen waren drie burgerlijke oorlogen tussen IJsland en Groot-Brittanië. Deze serie oorlogen ging over kabeljauw en visrechten. Britse vissers visten in 1958 voor de kust van IJsland op kabeljauw. IJslanders wilden hier ook vissen maar de Britten pestten de IJslanders weg. Om dit te voorkomen probeerde IJsland zich meer zeewater toe te eigenen. De Britten visten echter gewoon door. IJsland stapte naar de NAVO om zich daar te beklagen en de Britten te verbieden in IJslands zeewater te vissen. De IJslanders waren vergeten dat de Britten veel belangrijker waren in de NAVO. Dit weerhield de doortastende IJslanders er niet van toch te bepleiten dat de Britten gewoon even rustig aan moesten doen of lekker hun eigen zeewater te claimen.

De eerste kabeljauwoorlog[bewerken]

De eerste kabeljauwoorlog (1958) bestond niet uit echte gevechten. Het waren eerder opstootjes waarmee IJslanders de Britse vissers wilden wegjagen uit hun zeewater. De NAVO had beslist dat IJsland het zeewater rechtmatig had geannexeerd en dat de Britten toestemming moesten vragen daar te vissen. Maar, Groot-Brittanië heeft binnen de NAVO het zogenoemde VETO-recht. Hiermee kunnen ze de hele NAVO dwingen van mening te veranderen. En aangezien de Britten het VETO gebruikten zat er voor IJsland niks anders op dan de Britten met grof geweld uit het zeewater te jagen. IJsland had echter geen geld meer doordat de grootste inkomstenbron was stilgelegd: de kabeljauwvisserij. Terwijl de marine probeerde hier en daar een visje te vangen grepen de IJslandse vissers zelf in. Ze begonnen massaal boten van de Britse kabeljauwpiraten te rammen in de hoop dat de Britten eindelijk zouden dimmen. De Britse vissers bliezen de aftocht maar nadat de koningin ze een portie billenkoek had gegeven kwamen ze terug en visten ze nog meer kabeljauw weg. De IJslanders pikten het niet langer en blokkeerden de Britten de toegangsweg. Dit bracht de vissers in een dillemma: naar de koningin die haar medicijnen niet slikt of de IJslanders met kokend vikingbloed. Ze kozen voor de IJslanders waarop de aanvoerder, kapitein Andrew MacFarter van de grootste trawler van de vloot, een op een het gevecht aanging met Sigmund "Bottenkraker" Fredericksson, kapitein van de "Thor", in de boksarena van Reykjavik.

Het gevecht[bewerken]

MacFarter na zijn afranselingen, hij kijkt betrekkelijk blij gezien het feit dat zijn been een permanente hoek van 67 graden heeft gekregen. Zie ook de assymetrische kaaklijn, bijgewerkt door een plastisch chirurg.

Het gevecht werd door wereldwijd miljoenen toeschouwers bekeken. Deze mensen zagen hoe Sigmund met een goedgemikte mep MacFarter drie tanden deed verliezen in de tweede seconde van het gevecht. Dit was niet het einde van het gevecht aangezien MacFarter met zijn blote handen probeerde Sigmund de nek om te draaien waarmee hij snel ophield nadat zijn scheen door een snel bewegend lichaamsdeel werd verbrijzeld. Sigmund begon vervolgens een voor een de ribben van zijn tegenstander te breken maar werd er door acht scheidrechters bij weggesleurd. MacFarter werd afgevoerd naar het ziekenhuis en op de eerste hulp opnieuw te grazen genomen door IJslandse nationalisten. Na een operatie van drie dagen waren alle delen van zijn schedel weer gelijmd en moest men nog ruim een week wachten voordat hij genoeg was aangesterkt om aan de ribben en het been te beginnen. MacFarters kaaklijn is nooit meer hetzelfde geworden.

De tweede kabeljauwoorlog[bewerken]

De tweede kabeljauwoorlog (1972-1973) was de langste kabeljauwoorlog. Ook deze was een conflict tussen vissers met dezelfde motieven. Er vonden desondanks geen gevechten plaats op zee. Wel was er een schermutseling in een gevangenis, lees daarvoor iets verder. De oorlog werd voorzoverre de term juist is uitgevochten met sabotages en aanvaringen.

Eerste fase[bewerken]

In de eerste fase probeerden de IJslanders de vis uit de buurt van de Britten te houden door valse signalen te versturen waardoor Britten vis zagen die absoluut niet bestond.

Tweede fase[bewerken]

De Britten pikten deze praktijken niet en begonnen IJslandse schepen te rammen. De houten schepen van de IJslanders konden hier niet erg goed tegen waardoor de bemanning genoodzaakt was de britse trawlers te enteren. Dit leverde de Britten veel krijgsgevagenen op. Eerst eisten de Britten kabeljauw voor deze gevangenen, Later betaalden de IJslanders niks en zaten de Britten ermee opgescheept. De IJslandse vissers veroorzaakten problemen in de gevangenis, ze sloegen nationalistische Britten, waren sterker en woester dan de beschaafde cipiers waarmee regelmatig gegooid werd en zopen zich klem tijdens het verjaardagsfeest van de directeur.

Derde fase[bewerken]

De Britten waren de IJslanders in de gevangenis behoorlijk zat en de IJslanders begonnen ook het geduld te verliezen. Toen de onderhandeling wéér vastliepen kwamen er uitbraakpogingen, eerst een instortende tunnel maar daarna een enorme knokpartij. Als de IJslandse viking-vissers met zijn veertigen besluiten uit te breken tijdens het sportkwartier breekt de hel los. De Britse gevangenen verdelen zich in groepen: de vluchters die maken dat ze wegkomen en de profiteurs die meedoen in hoop dat ze ontkomen.

De grote gevangenisknokpartij[bewerken]

Klinkt angstaanjagend, met een reden, het was angstaanjagend. Stel je voor dat veertig vikingen en nog eens zeventig beroepscriminelen de inkomende colonne gevangenen (twintig man, van wie zes viking) bevrijden en vervolgens elke cipier die ze zien mishandelen, martelen en in het geval van de directeur zelfs een dosis laxeermiddel voeren en hem opsluiten in een bezemkast waar later een bruine substantie uit stroomde. Vervolgens begon de oproerpolitie de gevangenis te belegeren met de eis dat de gevangenen zich zouden overgeven. De gevangenen waren slim genoeg om te beseffen dat ze gevangenen uit andere celblokken konden halen en deden dit dus volop. Nadat er een krijgsmacht van vierhonderd man klaarstond om uit te breken op de gewelddadige manier besloot de oproerpolitie de aftocht te blazen. De koningin zat aan de ritalin en besloot dat het allemaal onzin was en dat deze gavangen gewoon een flink pak slaag moesten krijgen. Zodoende stonden 230 agenten tegenover 400 criminelen en vikingen. Geen enkele agent is er heelhuids vanaf gekomen maar het ergste geval was toch wel de agent die in een boom in het leeuwenverblijf van de dierentuin van Londen werd gesmeten en na drie dagen pas werd opgemerkt.

De derde kabeljauwoorlog[bewerken]

De derde kabeljauwoorlog (1975) is de heftigste van allen. Het bestond uit twee delen:

Het eerste deel[bewerken]

Dit was de aanleiding, een laatste poging van de Britten om op kabeljauw van de IJslanders te vissen. De Britten enterden in een nacht 91 trawlers van IJslandse vissers en saboteerden de apparatuur. De IJslandse kust zag alleen maar dat deze schepen van de radar verdwenen en spionnen hadden gerapporteerd dat de Britten mogelijk iets van plan waren. Hierdoor werd de IJslandse marine, inmiddels weer uit de schulden, meteen ingezet om die Britse zoetwaterkapers een pak slaag te geven.

Het tweede deel[bewerken]

Hoe het eruit moet hebben gezien toen de IJslanders aanvielen

De IJslandse marine omsingelde de Britse vissersvloot en liet de katapult op het vlaggenschip in gereedheid brengen en schoten de eerse trawler naar de haaien. Toen de Britten het in hun broek deden en die shit vervolgens in zee gooiden werden de IJslanders zo boos dat de Britten het zeewater vervuilden dat ze hun gloednieuwe kruisbogen erbij haalden. Merk op dat dit voor vikingen vrij ongebruikelijk is, normaal gebruiken ze alleen handbogen en dan nog sporadisch. De Britten hadden dit wel zien aankomen en de hagelgeweren die ze uit voorzorg hadden meegenomen lagen al klaar in de kajuiten. De Britse vissers waren geen goede schutters en verspilden veel patronen maar uiteindelijk vielen er aan boord van de "Strandwolf" drie doden en meerdere gewonden door de hagel. Waar de Britten geen rekening mee hadden gehouden is dat vikingen alleen maar bozer worden als je op ze schiet. De vikingtroepen pakten gewoon opnieuw hun kruisbogen en schoten vier[1] Britten van het dek[2]. Veertien salvo's later waren de vikingen al dat geschiet wel zat (en de Britten niet minder) waarop ze besloten te gaan enteren. De Britten, die al lang geen leider meer hadden zichzelf in veiligheid te brengen maar driekwart van de reddingsboten was al lekgeschoten waarop de Britten veel wilden doen maar eigenlijk niks deden. Dit kwam ook door het feit dat opgerolde wietplantages in IJsland door de marine worden verwerkt tot brandbommen en daar nogal wat dampen vanaf slaan.

Redde wie zich redden kan[bewerken]

Enkelen beschouwen dit als apart deel maar officieel valt het onder deel 2. Het bestond dan ook voornamelijk uit het tafereel dat Britse vissers probeerden uit de IJslandse omsingeling te zwemmen. Ook werden er tientallen drenkelingen aan boord genomen om later in Reykjavik terechtgesteld te zullen worden. Het fenomeen bestond verder uit kreten als:

IJsland is het nieuwe mofrika!
~ Een Brit over zijn stonede kijk op het voorval
Ik kan niet zwemmen
~ een drenkeling met een zwemvest over zijn naderende einde
Good Grief!?
~ Een lichtelijk verbaasde Brit over wat hij zag onder invloed van de wietdampen

Motieven[bewerken]

U vraagt zich misschien af, waarom deze toestand voor kabeljauw? Het antwoord is simpel, in de geschiedenis zijn Scandinavische volken altijd al gek geweest op grote territoria en veroveringen. Dit maakte het ondraaglijk dat ze weggepest werden. Want een volk dat bekend staat vanwege hun veroveringen en plundertochten, die nota bene meerdere eeuwen het land van de ruziezoekers hebben geregeerd hadden, laat het logischerwijs niet over zijn kant gaan dat ze worden weggepest door het volk dat voornamelijk bekendstaat om bolhoeden, thee en het verhandelen van opium om meer thee te kunnen drinken. Maar is het dan nodig zo veel mensen te verwonden of zelfs om te brengen? Ja, want Britten hebben een van de grootste rijken ooit. Daarbij hoort veel zeewater daarin zit vis. In elke zee zit namelijk vis, zelfs in de dode zee[3]. Dus waarom dan uitgerekend de IJslandse kabeljauw?

Censuurtheorie[bewerken]

De IJslanders beweren dat ze kunnen bewijzen dat IJslandse kabeljauw lekkerder en beter is dan kabeljauw uit andere delen van de wereld. De Britten ontkennen dit en zeggen dat IJsland met deze theorie de Britten in een kwaad daglicht wil zetten. Hierop antwoorden de IJslanders weer dat dit een smoes is om niet te hoeven bekennen dat IJslandse kabeljauw beter smaakt. Britten die willen zeggen dat IJslandse kabeljauw beter is zouden zelfs geliquideerd worden. Ook zou hier de derde pagina van de Britse krant "the sun" vandaan komen. De foto zou over verboden teksten zijn geplakt en bij losweken zouden er in sommige edities staatsgeheimen staan.

Voetnoten[bewerken]

  1. Statistieken afkomstig van het IJslands ministerie van Oorlog, afdeling bloedige statistieken
  2. Dit was vrij ongewoon aangezien ze normaal gesproken niet erg goed zijn in mikken, maar deze toevallig wel
  3. Weliswaar hebben we het hier over zoute haring maar dat is en blijft vis

Zie ook[bewerken]

Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
3 juli 2016
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


Khadafou.JPG
Gezellige Gewapende conflicten

Wereldwijd
Eerste Wereldoorlog · Tweede Wereldoorlog · Koude Oorlog · Derde Wereldoorlog · Vierde Wereldoorlog · Wereldkampioenschap voetbal 2010 · Eerste Internetoorlog
Nederland
De Grote Nederlandse Oorlogen · Nederlands-Friese oorlog · Koffieoorlog · Patatoorlog · Prijzenoorlog · Tachtigjarige Oorlog · Televisieoorlog · Slag om Wolluk
Midden Oosten
Golfoorlog · Grote olieoorlog · Tweede Gazastrookoorlog
Ergens anders
Amerikaanse Burgeroorlog · Dierenoorlog · Kabeljauwoorlogen · Slag om Wiener-Schnitzel · Smurfenoorlogen