Kinderwetje van Van Houten

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Aan den Arbeid in den Reegen!

Het Kinderwetje van Van Houten geniet historisch gezien internationale vermaardheid als eerste ijkpunt in de discussie omtrent de gevolgen van de Industrieele Revolutie. Liberaal-Democraten maakten zich al langer zorgen over het welzijn van de gewone arbeiders, en nadat ook jonge kinderen meer en meer in het arbeidsproces werden ingezet - met als enig doel om de arbeidskosten te drukken en zodoende meer winstgevend te zijn als bedrijf - brak in de zestiger jaren van de 19e eeuw het besef door in Den Haag dat het zo niet langer kon. De Links-Liberale Samuel van Houten (1837-1930) nam in 1864 het initiatief tegen deze misstand als lid van de Tweede Kamer der Staten Generaal en brak met groot success een definitieve lans voor wat destijds het gepeupel werd genoemd.

Inleiding[bewerken]

Pap met klonten

In de vorige eeuw moesten vaders en moeders vaak allebei een volle werkweek werken om de hypotheek te kunnen betalen. Veelal werden kinderen de dupe van deze economische omstandigheid, doordat zij tot soms wel veertien of vijftien uur per dag op school moesten doorbrengen. Ze werden daar blootgesteld aan een regime waarbij gedurende de hele helse lange schooldag lang kennis moest worden opgedaan. Veel scholen verstrekten daarbij slechts een enkele maaltijd per schooldag, de wettelijk verplichte kindervoeding, die meestal bestond uit een bord lauwe pap met klonten. En over ongezond gesproken: het was niet ongebruikelijk om bij de kindervoeding ook een glas bier te verstrekken, met als didactische onderbouwing dat de kinderen er lekker rustig van werden. Het zou tot 1935 duren voordat een decreet van het ministerie van Landbouw de schoolmelkregeling invoerde.

De rationalisatie van de maatschappij voor deze extreme leerplicht was enerzijds dat ook ouders in hun jeugd aan deze praktijken waren blootgesteld (of erger, zie misdienaar), en dat het dus een vorm van rechtvaardigheid was dat ook hun kinderen op een dergelijke wijze mishandeld zouden worden. Anderzijds werd in algemeenheid aangenomen dat scholing goed zou zijn voor kinderen, en dat veel scholing zou leiden tot een beter opgeleide volgende generatie met alle economische voordelen van dien.

Paal en Perk[bewerken]

Nee, Nee, en nog eens Nee

Deze praktijken waren de liberaal Samuel van Houten, parlementslid van 1872 tot 1875, een doorn in het oog. In 1874 lukte het hem om een wet ingevoerd te krijgen die de leerplicht voor minderjarigen beperkte tot acht uren per dag. Deze wet ging als het Kinderwetje van Van Houten de geschiedenis in.

Hij had voor het doorvoeren van de wet echter wel de steun van de confessionele partijen nodig, en daarmee werd het zogenaamde bijzonder onderwijs voortaan mede door de overheid gesubsidieerd. Dit was al decennialang een grote wens van met name de katholieken, die erg veel paters Jezuieten werkloos op de bank hadden zitten. Aangezien de groep jongeren waaraan zij zich konden vergrijpen verhoudingsgewijze veel te klein was (voornamelijk misdienaartjes) leek het een goede zet om hen via scholen toegang te geven tot een groter vijver om uit te visschen, zoals Rome het destijds stelde.

Gevolgen[bewerken]

Misdienaar is vaak een uitkomst

Kinderen kregen steeds meer vrije tijd. En aangezien ze tegelijkertijd minder goed waren gevormd, als gevolg van een afname in de tijd die aan scholing werd besteed, deden ze meer en meer een beroep op hun omgeving voor wat betreft aandacht en datgene dat de middeleeuwers vermaeckinghe noemden (Voetnoot van de schrijver: gewelddadige connotatie).

Hun vaders en moeders waren niet beschikbaar, want moesten voor de hypotheek krom liggen. Wat houd je dan over? Ofwel op jezelf teruggeworpen zijn, lekker in je eentje, ofwel doen alsof je maatschappelijk bezig bent, ook lekker in je eentje. Ja, of misdienaar, natuurlijk. Duh!

Een enorme toename van gemeenschap-gerelateerde incidenten volgde. Kinderen verzamelden zich in hun nieuw-verworven vrije tijd in winkelcentra en vielen passerende volwassenen lastig met ongevraagde adviezen, variërend van Rood staat je niet tot Hee, heb je nog niet genoeg gezopen, Opa.

Adoptie[bewerken]

Het huidige kabinet onderkent dat er spanningen bestaan tussen de volgende generatie en de onze, en heeft een initiatief opgestart om de verhoudingen te normaliseren. Jongeren kunnen met subsidie een oudere adopteren, zodat zij niet verstoken blijven van de "vroeger was alles beter" theorie welke door veel ouderen wordt aangehangen. Het basis-idee is dat de geadopteere oudere de jongeren onderricht in de kunst van het klagen, zodat ook zij - wanneer eenmaal oudere geworden - precies weten waarover en hoe er geklaagd dient te worden over de jeugd van tegenwoordig. Indien deze kennis gaandeweg zou uitsterven, dan zou ook het typisch Nederlandsche volksempfinden daarmee een stukje uitsterven. En das kannte doch niet wezen wass we mit uns allen willen aldaarstellen.