Middellandse Zee

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Een fictieve Middellandse Zee in een fictief land te midden van andere fictieve landen, bij wijze van illustratie.
De kust van een Middellandse Zee ligt tegenover haar eigen kust.
~ Kapitein Overduidelijk liggend in een strandzetel.

Een Middellandse Zee is een zee die middenin één land ligt, wat maakt dat het overvaren ervan niet leidt tot emigratie, en nauwelijks als toerisme kan beschouwd worden. Net als een gewone zee heeft een Middellandse Zee een zoutgehalte van minstens 3%, al beweert het N.I.S. dat de gemiddelde Middellandse Zee slechts 0,763% haalt[1].

Historische Middellandse Zeeën[bewerken]

De Zuilen van Hercules, gezien vanuit het oosten (reconstructie).

Het begrip "Middellandse Zee" is samen met het begrip "land" ontstaan: enerzijds is het onmogelijk om een zee "middellands" te noemen als er geen land is, en anderzijds zijn staatshoofden ervan overtuigd dat een vijvertje een "zee" noemen, bijdraagt tot het prestige van hun land.

Mare Nostrum[bewerken]

De grootste Middellandse Zee ooit was de Mare Nostrum, die zich middenin het Romeinse Rijk bevond. Ook nu nog, anderhalf millennium na de teloorgang van dit rijk, heet ze in de volksmond nog steeds "Middellandse Zee", terwijl ze in realiteit deels

  • "Adriatische Zee",
  • "Balearische Zee",
  • "Barbarijse Zee",
  • "Egeïsche Zee",
  • "Ironische Zee",
  • "Kretenzische Zee",
  • "Levantijnse Zee",
  • "Libische Zee",
  • "Liturgische Zee",
  • "Minoïsche Zee",
  • "Myceense Zee",
  • "Sibyllijnse Zee",
  • "Trojaanse Zee",
  • "Tyrreense Zee",

en ook nog deels

  • "Zee van Alborán"

heet. De Mare Nostrum werd ter hoogte van het huidige Gibraltar gescheiden van de Atlantische Oceaan door middel van twee maal twee immense bronzen deuren, die bevestigd waren aan de zogenaamde "Zuilen van Hercules". Hoewel de de poort en de zuilen al lang verdwenen zijn, wordt de plaats door de lokale bevolking nog steeds zo genoemd. Door middel van dit systeem regelden de Romeinse scheepvaartautoriteiten het zeeniveau van hun Middellandse Zee, en controleerden ze de verbinding met de Atlantische Oceaan.

Chawpi Hallpa[bewerken]

Een Hollandse schipper verrast door de drooglegging van de Zuivelzee. Had hij maar op de bordjes moeten letten, ze stonden er al twee maanden...

Het huidige Titicacameer, dat zowel door Peru als door Bolivia begrensd wordt, heette ooit "Chawpi Hallpa", wat Quechua is voor "Zee in het land". Toen bevond het zich helemaal in het Inca-rijk, waar Quechua de voertaal was. De huidige naam is een verbloeming van een woord dat het niveau weergeeft waarop de diplomatieke strijd werd gevoerd om de heerschappij over deze bevaarbare en dus economisch interessante zee. De strijd eindigde met een

  • door twee landen gedeelde autoriteit, met bijhorende problemen qua regelgeving;
  • weinig flatterende naam, verbloeming of geen;
  • door de buitenwereld opgedrongen degradatie tot meer, nadat intensieve zoutwinning het zoutgehalte had laten dalen tot een verwaarloosbaar niveau.

Zee van Zout[bewerken]

De Zee van Zout was tot in 1922 de Middellandse Zee van Palestina: toen splitste Transjordanië zich af, en kwam de zee op de grens van beide landen te liggen. Omdat geen der partijen elkaar het vissen in (of anderzijds uitbaten van) deze zee gunde, werd ze door beide partijen, overigens zonder wederzijds medeweten, vergiftigd door ze kunstmatig te verzilten. Dit gebeurde door er afval van naburige zoutmijnen in te storten. Omwille van het ecologisch desastreuze resultaat werd ze spoedig herdoopt tot "Dode Zee". Momenteel is deze giftige zee een toeristische attractie, omdat de lijken van onwetende kandidaat-zwemmers niet ontbinden, maar goed gepekeld en deels boven het oppervlak uitstekend blijven ronddrijven. Elke toerist hoopt dat er tijdens zijn bezoek zo'n lijk door een speels windje naar zijn kant wordt geduwd, al staan er strenge straffen op het aanraken van de lijken. Ze (de lijken) worden door speciaal opgeleide agenten teruggeduwd in de zee die volgens de lokale wetgeving als hun officiële graf wordt beschouwd.

Zuivelzee[bewerken]

Een voorbarig schipper doorklieft de nog niet als zeewateren erkende Salar de Uyuni.

De Zuivelzee was een Middellandse Zee in Nederland, die, als enige ter wereld, niet gevuld was met water, maar met melk. Omdat het zoutgehalte van deze melk hoog genoeg lag, kon het zeestatuut verkregen en behouden worden. Op last van de Europese Commissie, die naast een melkplas niet ook nog een zuivelzee kon tolereren, werd ze in de nacht van 1 op 2 juni 1968 drooggelegd. Later dat jaar werd ook beslist om de helft van de oppervlakte op te vullen met grond die gehaald werd uit de andere helft, die dan werd gevuld met water, om aldus het IJsselmeer te creëren.

Hedendaagse Middellandse Zeeën?[bewerken]

Het continu uiteenvallen van grote, binnenzeeën bevattende landen in kleinere staten, heeft ervoor gezorgd dat er momenteel maar één Middellandse Zee meer over is, en dat is dan nog een heel klein Middellands Zeetje.

Overmere Donk[bewerken]

De enige hedendaagse Middellandse Zee is Overmere Donk in Vlaanderen. Deze druk bezochte, maar wegens ondiepte onbevaarbare zee was oorspronkelijk een meer, maar door het erin dumpen van overtollig strooizout na talloze zachte winters, is het zoutgehalte intussen hoog genoeg bevonden om het waterlichaam een zee te noemen, een benaming die op 1 mei 2015 officieel ingang vond. Rationeel ingestelde lezers die dit feit combineren met de al eerder over de Zuivelzee verstrekte informatie, hebben intussen uitgerekend dat onze planeet het van 2 juni 1968 tot 1 mei 2015 zonder Middellandse Zee heeft moeten stellen.

Salar de Uyuni[bewerken]

Bolivia probeert al decennia lang om de beroemde "Salar de Uyuni" als zee te laten erkennen, zodat ze eindelijk tóch een Middellandse Zee zouden hebben, maar omdat het hier gaat over een zoutwateroppervlakte die met een metersdikke laag zout bedekt is, stuit de erkenning op veel tegenstand. "Met water zonder zout maak je geen zee, maar met zout zonder water evenmin: een zee zonder zonder vloeibaar oppervlak is geen zee!" zo oordelen de experts.

Nieuwe normen?[bewerken]

Middellandse-Zeenostalgici pleiten intussen al meer dan twintig jaar voor een herziening van de Middellandse-Zeenorm, en meer bepaald het artikel dat bepaalt dat de oppervlakte minstens 75 hectare moet zijn[2]. Door de oppervlakte terug te brengen tot bijvoorbeeld 1 hectare, kunnen zelfs hele kleine landen minstens één Middellandse Zee aanleggen en onderhouden. De lobbying voor deze kwestie is echter zó zwak, dat er niets van in huis dreigt te komen zolang niet één of andere industrietak er brood in ziet, bijvoorbeeld als stortplaats voor gevaarlijk afval.


Notenbalk[bewerken]

  1. Dat zelfde Instituut houdt ook vol dat met 76,3% van de statistieken geknoeid wordt, dus het nemen met de nodige korrels zeezout is aangewezen.
  2. Het N.I.S. stelde 76,3 hectare voor, maar dat getal werd te moeilijk hanteerbaar gevonden.