OnBoeken:Het Slakkenverhaal

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken




HET SLAKKENVERHAAL – Echt geniaal


600px-Slaken.jpg
  • Uitgeverij: Te lui om te betalen

Het Elo verhaal van Robin en Andrea om de tijd te doden en Robin 1000 berichten probeert te geven. Er was eens een vrouw genaamd Henk en die hield van slakken eten. Henk had een vriend, genaamd Janneke, maar die was een slakkenfluisteraar. Als ze samen met ze tweetjes uit eten gingen, ging Henk altijd alleen want Janneke vond die vreselijke eetgewoonte erg zielig. Janneke zat altijd buiten, Henk zat binnen bij het raam. Om te communiceren schreven ze briefjes. Helaas was Henk blind.

Het Verhaal

Op een dag at Henk een levende slak, Janneke moest zo erg huilen dat hij besloot zichzelf van het leven te beroven. Henk leefde alleen verder. Maar op een dag kroop er een slak op haar. Opeens kwamen er steeds meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer en meer EN MEEER!!! Zoveel dat Henk ze niet meer kon tellen. Niet dat Henk ver kon tellen, 2 was wel haar limiet. Opeens kwam Robin eraan lopen en die zei dat hij ze wou tellen.. maar hij kon niet verder dan tot 10 tellen! Henk vond Robin's gezelschap maar al te leuk. Sinds Janneke's dood had ze wel weer zin in wat contact. Terwijl ze samen een potje zaten te Slakkenmemoryen stond er een rare figuur bij de ruit. Henk zag dit ondanks haar blindheid en zag dat het Andrea was, de dorpsgek. Ze stond op het glas te tikken en te wijzen. Blijkbaar praatte ze tegen haar onzichtbare vriend.

Toen kwam Jezus aanhuppelen...

Bleek Jezus dus niet onsterfelijk te zijn!!! Henk, Robin en Andrea schrokken hier zo erg van dat Janneke tot leven kwam vanuit onder de bus die Jezus had weggemaaid. Andrea was zo verbaasd dat Janneke er was, dat ze een beetje aan zijn hoofd stond te trekken. Plotseling liet het hoofd los. Janneke was ook verbaasd van dit feit, vooral omdat de Bizon lijm niet werkte zoals de Gamma wel zegt. Janneke vroeg aan de club om wraak te nemen op de Gamma door middel van een slakkenleger. De roze vogel kreeg de leiding.

Na 1 uur kei en keihard werken, voorbereiden en het trainen van het 14 slak tellende leger was het leger klaar om naar de buren te gaan om te lunchen. Ze moeten wel Slakkenpowervoer krijgen.
Helaas waren het de buren zélf die gingen lunchen... en niet de slakken. En wát gingen ze lunchen! GEKOOKTE SLAKKEN! Alle slakken liepen holden renden sprintten gleden zo hard ze konden naar een veilige plek. Helaas gaan slakken niet echt snel.
Robin die ook honger begon te krijgen, keek even vlug om zich heen en pakte toen een slak op en stopte hem in zijn mond. Daarna liep hij fluitend weg. Andrea werd hier enorm pissig om en begon te vloeken in het Turks, Marokkaans, Antilliaans en Belgisch. Ze wilde namelijk zelf de grote roze vogel opeten.
Andrea zocht naar die Homo-achtige vogel en uiteindelijk vond ze 'm in een kooi. Ze graaide het beest eruit en opeens lag er overal poep. Ze had opeens geen honger meer en ze vond het een goed idee het als een cadeautje te geven aan Robin. Robin was hier erg blij mee en bedankte Andrea in het Turks, Marokkaans, Antilliaans en Belgisch!
Nadat Robin klaar was met het eten van de schijt die hij deelde met die coole gozer Janneke, nam hij de dichtstbijzijnde vluchtwagen, de Smart Roadster. De hele club en leger ging er in. Ze reden richting de Gamma maar wat gebeurde er toen voor ergs?


Serieus, het is té gruwelijk...


Er lag een dode eend op de weg!

Flamingo.jpg

Henk schrok hier zo erg van dat hij van de weg reed. Ze reden namelijk in een 3-sturige Smart Roadster. Ze belandden in de bosjes waarbij Henk bovenop Janneke knalde en waarbij Andrea boven op een slak belandde. Maar Robin bleef zitten. Andrea zei: Potverdikkie.. Ik moet schijten!
Robin zei vervolgens: “Er ligt een dooie eend op de weg, dus ga daar maar niet op schijten, dat is zonde.” Robin zag een bos sleutels liggen toen hij uit de auto stapte en dacht in zichzelf ‘waarom noem je dit een bos sleutels en waarom geen park sleutels?’. Hij vroeg naar de mening van Andrea, Henk en Janneke.
Andrea peinsde zich rot en uiteindelijk kwam ze met de conclusie dat het gewoon een bos stukjes staal met elk bepaalde verschillende vormen OFZO. Janneke vond... Janneke vond juist niks! Henk dacht toch echt wel dat het een Dood bos sleutels was. Henk had gelijk, het waren allemaal schelpen van de slakken die Robin en Janneke hadden opgegeten. Janneke dacht in zichzelf: ‘Vet’. De club stond op en liep vervolgens een honderdtal meter om op de weg te komen. Eenmaal aangekomen gingen ze zitten en verveelden zich. Opeens pakte Henk een laptop uit haar zak, Andrea werd jaloers en pakte de laptop af. Ze begon te schreeuwen enzo. Eenmaal op Skype aangemeld was Andrea weer rustig.

Robin liep zuchtend weg toen er opeens een gigantische bliksemschicht kwam! Die sloeg precies neer op de knoop van Janneke’s broek! Hij schrok er zo erg van dat hij honger kreeg. Hij dacht: ‘Kut.’ Janneke stelde voor om door te lopen naar de Gamma. Andrea vond dat ze meer tijd op Skype door moest brengen waardeer ze Janneke zijn hoofd insloeg een slak.. JIJ KRENG! riep ze, terwijl ze eigenlijk al weer vergeten was waarom ze Janneke sloeg.
Robin kwam hand in hand met Robin2 (zijn kloon) aan lopen. Andrea schrok hevig deinsde een stukje naar achteren en flikkerde opeens van een klif af die ze nog nooit daar had gezien. Robin2 dacht: “Hey ik hoor naar Carl toe te gaan om met C2 te spelen” en floep, Robin2 was weer weg. Vervolgens gingen Henk en Robin naar Andrea toe en vroegen aan haar, toen ze haar zo pijnlijk zagen liggen, heel lief: “Hoever is het nog tot de Gamma?” Andrea antwoordde: “Alleen als jullie me dragen zeg ik 't, N00bs.” En zo gebeurde het. Janneke liet zijn enorme spieren zien van welgeteld één centimeter hoog en tilde Andrea op zijn nek. Robin vond dit niet eerlijk en ging op Janneke’s andere nek zitten, hij was namelijk schizofreen alleen die tweede persoonlijkheid leefde ook aan zijn lichaam vast (nee geen Siamese tweeling). En zo liepen ze de horizon tegemoet. Na 18 uur lopen riep Robin: “Weetikveel wat ik moet roepen?!” Waarop Andrea zei: “Volgende keer mag je wel 'ns voor kussens gaan zorgen, JEZUS wat zit jou nek klote.” Janneke moest lachen en wierp Andrea van zijn nek af en wees in de lucht. “WOW!!!!” Riepen Henk en Robin tegelijk, “EEN WITTE WOLK!! OMFG!!” Ze waren verbaasd dat de wolken hier wit waren. “Waarschijnlijk door de verf van de Gamma,” zei Andrea. Opeens kwam er een insect aangevlogen, waarop die zei: “Hallo ik een bij met een hand”. Janneke werd jaloers op Henk dat zij zoveel met Robin om ging. Dus ze trapte het hoofd van Henk eraf.
Andrea vond het grappig en deed 'de Robin'. Vervolgens reageerde Andrea op het insect en ze vroeg: “Ben jij een Bij(de)hand(je)? Is het niet lastig om met maar een hand te leven...?” Het insect zei 'nee.' Andrea; 'Oh, maar kan je ook dit? *schopte zijn hand eraf*'
Robin vond Andrea gemeen. Maar Robin vond het ook leuk. Hij pakte een shotgun uit de zak van Janneke en schoot die stomme bij overhoop met een triple headshot. Robin lachte, Andrea lachte, Janneke huilde en Henk lachte.
“Kijk!” zei Janneke na een poos, “de Gamma!” Ze liepen in de richting van de Gamma, maar na 612 meter te hebben gelopen kwam er een otter in een auto aangereden. Hij stopte en reed door.

Andrea keek met open mond toe en viel per ongeluk in slaap. Henk lachte terwijl zij appelsap in Andrea’s mond gooide. Andrea had namelijk erge dorst gekregen van dit hele avontuur en werd wakker. Ze zag Robin staan en keek hem aan. Robin keek naar Henk en Henk keek naar Janneke en Janneke naar Andrea. Ze keken in een rondje. Na 10 minuten zo te hebben gekeken liepen ze richting de Gamma. Andrea keek rond, gaapte en viel weer in slaap.
Andrea was nog steeds moe maar liep ondanks wel slapend mee naar de Gamma. “Wow”, zei Andrea slapend, “we zijn er”. Andrea dacht dat ze bijdehand was en ja hoor, daar kwam die stomme bij weer aan. Uit voorzorg pakte Janneke zijn shotgun en maakte een dubbele triple headshot. Dood was dat kutbeest alweer. Ze liepen de Gamma binnen en een man stond hun op te wachten. “Hoi ik ben een vrouw,” zei de man. “Welkom bij de Gamma, dat zeg ik, Gamma,” zei Gamma... ehh de vrouw, ehh man.

De man (of vrouw) stelde zich voor met de naam Gemma. Robin vroeg zich of of die naam verzonnen was, aangezien 't iets te toevallig was dat de winkel gelijknamig was. Tss. Oplichters, fakers! Janneke zag wel iets in Gemma.. UGH denkt Andrea. Andrea gaf Janneke een trap in zijn kloten* 'WAT?!' zei janneke. Waarop Andrea zei: “Je ziet iets in haar eh?” Janneke vertelde dat ie al die tijd iets zag zitten in haar haar ja.

Psssh. Ze liep de gamma verder binnen, alleen was iedereen vergeten waarom ze ook al weer naar de gamma gingen. Andrea keek Robin vragend aan. WAAROM ZIJN WE HIER?!
Robin dacht na en zei: “Geen idee, laten we teruggaan.” Iedereen ging terug, zelfs Gemma. Na een uur lopen werd Andrea jaloers op Gemma, omdat Gemma met Janneke, Robin en Henk praatte en Andrea er niet tussen kon komen. Opeens trok Andrea de aandacht door te vliegen.. Terwijl alle aandacht op Andrea gevestigd was, dumpte ze gelijk dat manwijf in de sloot en verzoop haar.
Iedereen huppelde verder en Gemma zei hardop: “Hey, waarom heeft Andrea Janneka in de sloot verdronken?” Waarop Andrea zei: “Ik wilde dat bij jou doen maar je bent te lelijk.” Andrea holde snel een kilometer terug en huppelde weer een kilometer heen want ze had snel de shotgun van Janneke genomen, schoot Gemma dood met een triple triple headshot en stak zijn/haar ogen uit met een paar slakken. Gemma was dood en iedereen was blij.
Eenmaal thuis aangekomen wierp Henk wat oliebollen in de braadpan, zette voor Andrea een leuk liedje op in de staafmixer en nam voor Robin wat te drinken uit de ijskast. Ze deden de hele avond en nacht nog lekker Slakkenmemory en aten en dronken. Henk had hier na 2 uur genoeg van en ging weg. Robin en Andrea bleven alleen over. Beiden besloten dan ook maar te vertrekken. “Doei Robin,” zei Robin. “Doei Andrea,” zei Andrea, en weg waren ze.