OnBoeken:Het actieve Zijn van Elle Esdee en Snuifdoosje

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
LeesvoerlogokleinOT.png
Deze roman behoort tot OnBoeken, de collectie inhoudsvrije tekstboeken.
Tijdsconcepten van Snuifdoosje en Lickje Zeegelpost
Eschertrap.jpg
Tijd is als de trap op gaan, maar er nooit van af komen
Cyclops mona.JPG
Actief Zijn geeft je een speciale kijk op de dingen

Textielfabriekje, textielfabriekje in het pand, wat is er met mij toch aan de hand?
ApstrofRug.jpg
De vervormingsbibliotheek geldt ook voor opzichten en standpunten
MichielDraak.JPG
De buitenwereld had een gezant gestuurd naar Oscar Wolf
JP NO19.JPG
Het leven is blitser met Elle Esdee en Neusje Nies
Butler.jpg
Ook de normale mensen hadden hun zegje hierover


Elle Esdee en Snuifdoosje vormen een viertal[bewerken]

Prinses Snuifdoosje en haar beste vriendin Elle Esdee leefden lang, lang, heel lang geleden in de verre toekomst. Deze twee kinderen waren onafscheidelijk met de hippe mensen Neusje Nies en Lickje Zeegelpost. Als een entiteit van samenzijn vonden ze een ritueel uit om de tijd te doden. Dit werkte anders uit: ze wonnen tot hun verbazing tijd door de ruimte te verlengen. Aldus heeft men elke toegepaste seconde kunnen oprekken tot de omvang van een geologisch tijdperk. Dit viertal heeft zodoende menig lang verhaal kort gemaakt: Ze verruimden de geest en bleven wakker voor de gewonnen tijd. Het einde der zwerfseconden was in zicht, geen tijdslekkages meer voor deze vier bengels.

Eens tesamen, legde dit viertal door een positieve inwerking op de hersenen van Neusje en Lickje een vervormingsbibliotheek aan, alsmede een roze-olifantendorp en een pratende bomencircus. Komende van nergens was dit al heel wat. De daaropvolgende momenten waren dan in een waarachtigheid van nog onontdekte verbeeldingen gehuld. Veelal werkte dit op de lachspieren of kregen ze emotionele uitbarstingen hippe mensen niet onwaardig. Achterdocht en klinkklare onzin gingen hand in hand telkens deze vier ridders van het beleden oord(hun eigen benaming)een openbare ruimte innamen en gewoon bleven hangen.

Een verhaal van wolven[bewerken]

Wat dit olijke viertal niet wist, was dat hun buitenwereld veel kleiner was dan Prinses en Elle deden uitschijnen: Anderen wisten van geen ruimte parallel met de onze en tijdsdilatatie in een vingerknip of bad trips in de zuigende leegte van de hel. Deze mensen hadden bekommernissen en noemden zich Jan Modaal of Maria met de Pet. Hun enige angsten waren ingegeven door hetgeen ze niet kenden en een vlammenzee genaamd hel of apocalyps. Angsten waren bij deze mensen dus geen lege ruimten, maar volle zalen zonden en terreur. Zij waren immers niet bezig met het zoemen van een atoom na het kraken van je vingers of het verlengen van de wasdraad. Deze waren 'gewone deftige mensen, keurig, netjes zoals het hoort' die de wereld bekijken vanuit zuremelkoogjes of een gebodenboekenblik. Rationeel en afstandelijk, vervreemd,dat was de blik van die brave bevolking.

Na verloop van tijd trok het viertal, al snel met de vier hemelse ruiters vergeleken, vreemde schepsels en randfiguren aan, die op hun beurt de hongerigen spijsden en verhalen zagen vliegen in filosofische flarden vergeten kennis en inzichten die recht uit het dodenboek van de oude Egyptenaren leken te stammen.

Toen op een dag,nog steeds in het heden van hun onafgewerkte zijn, een wolf kwam aanrennen werden de brave mensen bang, want wolven waren totaal onbekend en onbemind,gevreesd zelfs, en enkel het viertal had door dat een mentaal vervormbare kip de enige redding kon zijn voor zowel de wolven als het dorp. Deze kip diende als een scheidslijn tussen de onkundige buitenwereld en de hongerige, maar goedaardige wolven.Die mentaal vervormbare kip zag er als een kip uit, maar werd in de hoofden van anderen bijvoorbeeld een tofuschotel of een pentekening van Escher.

Goed bedoeld, maar toch nog schichtig bleef de goegemeente de wolven uit de weg gaan, hun aanbod voor een gezamelijk diner afslaand. De ridders van het beleden oord schoven dan maar mee aan tafel bij Oscar Wolf en Miranda Moer (zijn knappe eega). Daar aan tafel werd lustig over het belang van Roodkapje in de perceptie van Wolvenstreken geredetwist, terwijl zijn vader Richard II Wolvenhart, zich enkel in het verhaal wende om een belangrijke boodschap aan het rood gekapte meisje te verkondigen: "Je oude mit (ofwel grootmoer) heeft een pact met de buitenwereld gesloten teneinde het bos te verlaten en uw verhaal te ontkrachten." Roodkapje werd plotsklaps uit haar lood getrokken en slaakte een kreet van verlossing. Dat deed ze wel vaker, maar deze keer gemeend. Ze opende een wellnesscentrum en toevluchtsoord voor vergruisde bosdieren en fabelmonsters in een lege plek achter het huis harer grootmoe. Dit gesprek greep Elle zo aan dat ze iedereen begon te knuffelen, als waren het allemaal teddyberen en losgeslagen snoezige snoetjes.

Post-Lupale impressie[bewerken]

Na het overleg met de buitenwereld heeft Oscar Wolf zijn diepe dank betuigd aan de mensheid voor het tegengaan van een algemeen gemaakte denkfout in de gekluisterde wereld: het vervaardigen van haatdragendheid en uitsluitingsverdragen ten aanzien van de natuur en de ruimere wereld.

De buitenwereld werd hierdoor uiteingelijk overtuigd van hun vredelievende grondslag en sloot een pact met deze dieren. Roodkapjes toevluchtsoord werd een groot succes en genoot een ruim aanzien in de verre omtrek van de wijde wereld. Hierbij werd het gebodenboek aangehaald als een inspiratiebron voor en door geestesverruiming. Dat gaf de volledig doorslag in de omslag hun aller denken over den bozen buiten.

Het viertal kreeg een prominente plaats in de bemiddeling. Elle Esdee en Snuifdoosje werden hierna op handen gedragen, gelikt en gesnoven en niemand beleefde ooit nog een bad trip.

De buitenwereld was met andere woorden één grote hippiecommune van rust, blijdschap en liefde geworden: bomen en bosbewoners werden er nog vaak geknuffeld. De mentaal vervormbare kip werd er een lokaal gerecht dat de honger uit de wereld diende te helpen en de vrede bevorderde door haar bindend karakter en probleemoplossend vermogen.

De parabel van de wolf werd nu aan iedere school onderwezen als een schoolvoorbeld van revolutionaire naïeviteit en rozeolifantsdorpen waar het gras geurt en de paddo's stoeien. Kabouters kennen de weg naar het dorp sinds die dag, maar vertikken het wandelaars de juiste richting uit te sturen. Het dorp is nu net als het smurfendorp onvindbaar geworden voor de meeste gewone stervelingen.

De tijd werd er langer op en de reactie geknuffeld.

Dan toch werkelijkheid?[bewerken]

Er doet het gerucht de ronde dat dit project door zowel Satan als God is goedgekeurd. Beiden zouden reeds hand in hand zijn gesignaleerd op de rand van het bos van Roodkapje waar ze incognito de weg vroegen aan een inwoner naar de wellness en daarbij een verschroeide aarde, godsvruchten en zwavellucht achterlieten. Wikileaks meld tevens dat God de boom van kennis hierheen zou hebben verplaatst en er samen met Satan zijn aards paradijs en serpentarium houdt. Ook de paus heeft een speciaal pasje waarmee hij directe toegang heeft tot de omgeving, ware het niet dat de kabouters hem steeds vriendelijk de weg naar Tsjernobyl wijzen en zodoende verloren loopt. Kabouters hebben immers niet graag dat hun mijnen ontdekt worden door speculanten en andere hoogwaardigheidsbekleders.

Dit artikel brengt u en anderen rondom u ernstige schade toe