OnBoeken:Kleurverhaal 10 - Het duistere wereldoverheersingsplan van de geniale doch gestoorde Zacharias T. de Rover

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken

· · ·
(zo ontstond onderstaand verhaal)
· · ·

Het was een koude winterdag in een godvergeten bos waar een stereotypische kwaadaardige wetenschapper een ontmoeting had met een stereotypische maffiabaas genaamd Don Scoliose, om het nodige financiële te bespreken op de plek waar "De Toren" moest verrijzen.
Toen ze daar aankwamen, exact op hetzelfde moment, netjes op tijd, zakten hun beider monden open van verbazing, want iemand had hun snode plannen geraden: "De Toren" stond er al, precies zoals ze hem al die tijd in gedachten hadden gehad!
De maffiabaas wilde naar binnen, maar Zacharias wees hem erop dat achter de deur een twaalf meter lange alligator wachtte.
De maffiabaas stelde Zacharias gerust: "Heb je mijn waakalligator Snuitje nog nooit gezien dan?
Ze -het is een wijfje- meet immers geen twaalf meter, maar twaalf voet, een heel verschil, en schattig dat ze is!"
Zacharias had zo zijn twijfels, maar in die toren lagen waarschijnlijk genoeg antwoorden op vragen waarvan Doctor Z, zoals hij zich voortaan zou laten aanspreken, niet eens wist dat hij ze had.
Zo was het bijvoorbeeld zeer de vraag -maar daarom niet noodzakelijk de zijne- of hij zich vragen zou moeten stellen bij de aanwezigheid aldaar van minstens één vraagstuk, één vraagbaak, één vragenuurtje en twee hamvragen, om het nog maar enkel over het gelijkvloers te hebben.
Dr. Z wist zijn alarmsysteem te deactiveren, omdat de code gewoon klopte, en liep zijn eigen kantoor binnen, waar hij een aantal blauwdrukken zag liggen die hij nog wilde maken.
"Je hebt weer eens geluk: je blauwdrukken zijn al gemaakt, dus laat ons ergens een pint gaan pakken!", schertste Don Scoliose bij het zien van Dr. Z's verbazing, terwijl hij Snuitje over haar bolletje aaide.
De kille wind die tussen, door, over en naast de bomen waaide weerhield de beide heren er niet van om een stuk te lopen langs enkele beken en met paddenstoelen bezaaide paadjes richting de stamkroeg van Don Scoliose, genaamd "Het Lamme Ei".
Beiden hadden niet door dat ze geobserveerd werden.
De enkel in een klein maskertje geklede geheimzinnigaard die zich met deze observatie bezighield was nochtans weinig discreet, daar bovenop De Toren die ze net de rug hadden toegekeerd: zijn telescoop mocht er wezen.
De twee liepen door naar de stamkroeg om daar de hele avond te pokeren en te darten, waarbij de resultaten omgekeerd evenredig bleken met de hoeveelheid geconsumeerd bier, maar Dr. Z was niet meer in staat daar een notitie van te maken.
Tussen twee rondes door smeedden de twee steeds nieuwe, alsmaar gedurfdere plannen om iets groots te verwezenlijken, iets dat hun beider namen voor eeuwig en drie dagen in ieders geheugen zou beitelen, maar toen de waard hen uiteindelijk met vaste hand bij de kraag vatte en hen aan de deur zette, waren ze nog niet tot een sluitende conclusie, en evenmin tot een concluderend besluit gekomen.
De volgende middag kwamen ze bij in de toren, waar ze ook weer wisten hoe die toren daar eigenlijk kwam, namelijk door een zeer gebruikelijk bouwproces dat door medicijngebruik van beiden uit het geheugen verdween.
Het optrekken der medicinale nevelen bracht ook aan het licht dat Snuitje geen wijfjesalligator maar een cavia was enerzijds, en dat de observerende gemaskerde, die ze niet opgemerkt hadden, er inderdaad ook nooit geweest was anderzijds, zijde bij zijde en al bij al een vreemde bewustwording.
Wat ze niet hadden opgemerkt was een half ton bruine beer die de toren had uitgezocht voor zijn winterslaap.
Het feit dat hij zich, met het oog op een ongestoorde overwintering, deskundig had gecamoufleerd en vermomd als tweeladig Ikea nachtkastje van 54 x 38 x 66 cm, was daar waarschijnlijk niet vreemd aan, terwijl zijn gesnurk aanvankelijk werd afgedaan als afkomstig van de slaper in het bed naast het kastje, dan als de impact van de winterwind op de vlaggenmast, het dak en de vensterluiken van de toren, en uiteindelijk als een fabricagefout aan het kastje.
De beer, het was er één, werd uiteindelijk gewekt door de geur van het ontbijt van Don Scoliose, bestaande uit een spiegelei, twee roereieren, een gebakken ei, te veel spek, guacamole, een hamburger, een gegrilde tomaat, twee hele gebakken uien, drie kroketten, een drieponds gehaktbal, rijst met sojasaus, zestien knakworsten, basilicum, oregano, paprikapoeder, gebakken aardappelen, geïmporteerd walvisvlees, een hele koudgerookte zalmzijde, geroosterde vijgen, Indonesisch tafelzuur, bospaddenstoelensaus, tomatensaus, een grote plak gesmolten camembert, kipsaté, Thaise loempia's, kangoeroebiefstuk en gebakken garnalen geserveerd op een broodje dat de grootte van een groot vloerbrood moest hebben om nog enigszins stabiel te blijven, met een taco en twee kaascroissants als bijgerecht.
De omvang van het ontbijt deed de beer onmiddellijk spijt krijgen van zijn ontwaken, en hij sliep even onmiddellijk weer in, hierbij zich van dit zelfs in berenogen walgelijke maal wegdraaiend, wat tot gevolg had dat het nachtkastje nu met de ladezijde naar de muur gekeerd stond.
Na de gehele maaltijd in luttele minuten te hebben verslonden kreeg de maffiabaas last van toevallen, hallucinaties en extreme diarree.
Gewend als hij was aan deze effecten, en gewoon om de bluts bij de buil te nemen, liet hij alles rustig over zich heen komen, terwijl hij de beursberichten doornam, een onthutsend zicht voor wie nog nooit zoveel zelfbeheersing in één persoon had waargenomen, en een onsmakelijk karwei voor de poetsvrouw achteraf.
De beer had intussen genoeg gezien en concludeerde de het maar beter was om een andere slaapplek te zoeken, maar hij wist ook dat de toren een keuken met voldoende voorraden moest bevatten om iemand met deze eetgewoonten verzadigd te houden, en ging daar dus eerst naar op zoek.
Dankzij de aanwezigheid van voldoende bordjes met "De keuken is die kant op" erop enerzijds, en de hoge scholingsgraad van de beer anderzijds, had hij de torenkeuken gevonden in minder tijd dan nodig is om deze zin te lezen, en daar aangekomen zag hij, tot zijn grote verwondering, een andere bruine beer broodjes zitten smeren.
Don Scoliose werd van dit tafereel zo wanhopig dat hij gillend door de toren begon te rennen waarbij hij op knop 227 drukte.
De knopdrukkerij had tot enig en uniek gevolg dat in de keuken op een groot lampjesbord lampje nummer 227 ging branden, waarop de al aanwezige broodjessmerende beer de pas aangekomen soortgenoot geruststelde door het lampje in kwestie uit zijn fitting te schroeven.
Knop 227 bleek nog relatief onschuldig, maar toen de maffiabaas de grote controlekamer betrad en daar zonder het te beseffen op verschillende knoppen drukte, waaronder de knop voor het testen van prototype 93B1, een nucleaire zeemijn die zonder enige vorm van controle toch probleemloos werd gelanceerd om daarna ongezien voor de kust van San Diego in het water te vallen, had de maffioso toch wel iets redelijk kritieks gedaan.
"Geen paniek,", zei de broodjesbeer kalmerend tot de ladekastbeer, "ik heb die zeemijn vervangen door het verzameld werk van Frans Bauer, en je moest eens weten waardoor ik het andere speelgoed van die doorgedraaide nepdokter heb vervangen: meer dan een diplomatiek incident of een religieus visioen kunnen die mafkezen niet meer voor elkaar krijgen, want ik heb de snode plannen, die ik in de studeerkamer vond toen ik daar mijn winterslaap wou beginnen, hersmeed tot hartverheffend schertsvertoon".
De beer wist niet dat de dokter nog veel meer plannen had, die niet in zijn studeerkamer lagen, zoals de onderzeeër "Noach" waarmee hij de ijsberen van de Noordpool naar de Zuidpool wilde verhuizen.
Doch wanneer Dr. Z deze plannen wou doornemen om een eerste keuze te maken, bleken ze te zijn opgepeuzeld door een hongerige familie overwinterende papiermotten, terwijl de dokter het maken van een digitale of zelfs analoge kopie altijd maar had zitten uitstellen, zodat hij voortaan geheel op zijn geheugen zou moeten voortgaan indien hij ooit nog iets belangwekkends wou realiseren, een toestand die hem radicaal deed zakken in de achting van Don Scoliose, nochtans zelf niet het grootste licht.
Een herinnering op de telefoon van Don Scoliose attendeerde Dr. Z erop dat de ijsberen al wel geboekt hadden en dus gewoon op de eerste boot wachtten, waarop besloten werd de onderzeeër te bouwen met een extra dek vol kajuiten en een hergebruikte nucleaire motor.
Dankzij de tussenkomst van een studiegenoot van Dr. Z, Dr. X, en diens tijdreismachine, was de onderzeeër voltooid kort voordat Dr. Z opdracht gaf hem te bouwen, wat bijzonder goed nieuws voor zowel de dokter als de maffiabaas zou geweest zijn, ware het niet dat een even enthousiaste als onervaren matroos het begrip "opendeurdag" verkeerd had geïnterpreteerd, zodat het vaartuig een onwaardig en vooral bijzonder vervuilend zeemansgraf kreeg, nog vóór het had kunnen ingezet worden.
Het volgende plan draaide erom de ijsberen in gestoffeerde zeecontainers te verpakken om ze met een containerschip te kunnen vervoeren, dat niet gebouwd maar gekaapt werd.
Eer de Liechtensteinse kapitein van het ter hoogte van Kaap de Goede Hoop gekaapte Zwitserse containerschip met Nepalese bemanning uitgevist had hoe hij de Noordpool kon bereiken zonder in de file te belanden, en hoe hij dit aan de bemanning moest duidelijk maken, was de pool in kwestie al gesmolten en alle ijsberen verdronken.
Het volgende kwaadaardige plan dat zou worden uitgevoerd was het plan om de toren van Pisa recht te trekken, ten koste van de Eiffeltoren.
Toen echter bleek dat zowel de Italiaanse regering als de Franse, ingelicht over dit plan door hun inlichtingendiensten, hun goedkeuring lieten blijken, de enen omdat ze eindelijk weer hoop hadden om die door talloze toeristen eindeloos belachelijk gemaakte schuinshanger op het rechte pad te krijgen, de anderen omdat ze dat aan roest en metaalmoeheid onderhevig stuk ijzer beu gezien waren, althans in zijn huidige verticaliteit, verloor het plan zijn status van kwaadaardigheid, en werd het door de dokter na twee slechtgemikte pogingen met een welgemikte worp aan de papiermand toevertrouwd, althans virtueel, aangezien er van de plannen geen papieren versies meer bestonden.
Het volgende plan was het afkoelen van de oceanen om daarmee een nieuwe ijstijd te creëren.
Unaniem werd dit plan door alle milieuverenigingen enthousiast welkom gegeten, waarop de dokter er definitief de brui aan gaf, en op een onbewoond Grieks eiland voor kluizenaar ging spelen, om pas op de gezegende leeftijd van nét geen 107 jaar het tijdige voor het eeuwige te verwisselen, weliswaar gespeend van eeuwige roem, maar goed voorzien van tijdelijke frustratie.

Romanslogo.png Romans

Actie ·· Puur zakelijk · Sterfhart, een deurenkomedie · Sterfhart dat de stukken er vanaf vliegen · Het Slakkenverhaal

Avontuur ·· Dagboek van een holbewoner · Vijf Minuten · Het actieve Zijn van Elle Esdee en Snuifdoosje · N00broosje · De slagh by Oncyclopolis · Oneindigheid

Drama ·· !!Breezahboy · De Meeuw · D'r is wat kwijt · Tommy · Angst en afkeer in Katwijk aan Zee · Twijfel

Kleurverhalen ·· 1: Misstanden in een ambassade · 2: Hardami I Vers 1-49 · 3: Een verhaal dat niemand overleeft · 4: Gereedschapsperikelen · 5: Drie Mojito's en de Vrees voor Water · 6: De Boom Blijft · 7: Drie bandieten en de Tumbleweed Creek City Bank · 8: Warmte alleen kan u redden, zei de koele kikker · 9: Nog geen titel · 10: Het duistere wereldoverheersingsplan van de geniale doch gestoorde Zacharias T. de Rover

Religie/politiek ·· Bijbel · Gezichtshaar voor den triomf · Klassieke scheppingsmythe · Kritiek van de onzuivere rede · Scheppingsmythe van de Wubboïstische mythologie · Zesdaagse Oorlog

Romantiek/liefde ·· Het betoverde zwaard · Relatie

Verhalen voor het slapen gaan ·· De Overgang Der Dagen · De Rijdende Hollander · Doem · Hamlap

Western ·· Kermis in de Hel