OnBoeken:Kleurverhaal 5 - Drie Mojito's en de Vrees voor Water

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken

· · ·
(zo ontstond onderstaand verhaal)
· · ·

Het was een eenzame avond: voor velen een zeldzaamheid, maar niet voor Socrates de rode kater van elf pond.
Elf pond, niet dat Socrates zo dik was, deze Noorse Boskat was nog niet eens volgroeid en toch prima op gewicht.
Hij liep rustig over het terras van zijn baas Markus, die in de stad Gjøvik woonde.
De eenzaamheid was dan ook geen wonder, aangezien het stadje van amper 30.000 inwoners deze avond geteisterd werd door flink pak sneeuw, waardoor het gros van de bevolking met een warme kop grog onder de dekens lag.
Plots ving Socrates een opmerkelijke geur op, de onmiskenbare geur van de St. Bernard van de overbuurman.
Socrates stelde zich de socratische vraag waarom hij juist nu deze muffe, zure lucht sterker rook dan de frisse, zoete lucht van verse winterse neerslag.
Misschien was het weer een uitvinding van de overbuurman, net als laatst toen zijn automatische bitterballenbereider de poedel van een toerist te grazen nam.
Misschien versterkte het vocht in de sneeuw de gore lucht van het eerder genoemde bakbeest, zoals de stank van stinkdierennevel alleen maar erger wordt als je die probeert weg te wassen.
De geur bleek echter te komen van het product waarmee een gemaskerde geheimzinnigaard doende was het schuine streepje uit de stadsnaam op de verkeersborden te verwijderen, wellicht in het kader van een gigantisch globaliseringscomplot.
Dit product bestond uit een mengsel van waterstoffluoride en salpeterzuur wat zonder moeite door de letters maar ook door het bord zelf vrat.
Deze analyse kostte Socrates slechts vijfenveertig seconden, maar de identiteit van de gemaskerde achterhalen zou meer tijd in beslag blijken te nemen.
Wellicht vraagt u zich af hoe Socrates dit heeft geweten, dat is vrij ingewikkeld maar kort samengevat was de bijzonder begaafde Socrates de kat van een chemicus en bijzonder geïnteresseerd in de tekens die de mensen in rijen op witte vellen, papier geheten meende hij, aanbrachten met een langwerpig object.
Toch moest het verhaal zich nu meer gaan richten op de ideeën van de dader, dan op de ideeën van onze kat Socrates...
De dader dacht op het moment niet aan zijn overtuiging maar aan het feit dat zijn extreem corrosieve middeltje door de verpakking is gebrand en dat hij de verpakking niet had moeten maken van een fles wc-reiniger en een vernevelaar.
Mojito III, want zo heette de St. Bernard van de overbuurman, had er van zijn kant enige moeite mee dat volgens die rosse rode kater van de overbuurman, zijn overbuurman dus, zijn lichaamsgeur overeen bleek te komen met die van een mengsel van waterstoffluoride en salpeterzuur.
Mojito III, die deze ergernis puur aan zijn telepathische vermogens had te danken, stootte zijn naamgenoten Mojito I, de chihuahua, en Mojito II, de giraf, aan, en maakte hen op een zoölogisch realistische manier duidelijk wat die rooie kutkat hem nu weer had aangedaan.
Socrates was echter ook niet van gisteren en realiseerde zich snel genoeg dat deze honden, vergezeld door die savanneperiscoop, onvriendelijke of zelfs vijandelijke intenties hadden en begaf zich gehaast in de richting van zijn kattenluikje.
De plaatsnaambordenmishandelaar merkte de dierlijke activiteit op en omdat hij na een onfortuinlijk incident in zijn jeugd een grondige hekel aan dieren had gekregen, besloot hij op alle viervoetige getuigen af te lopen om iets ondenkbaars te doen.
Allereerst was het irritantste aller irritaties, schoonmoeder aller verstoringen, de chihuahua aan de beurt.
De dader, Wilfried geheten, had geen rekening gehouden met de dronken giraf die zwalkend over het terrein liep en daarmee in botsing kwam met Wilfried zelf.
Omdat Wilfried een ordelijk en beleefd man was, verontschuldigde hij zich eerst bij Mojito II, en hief dan zijn voet om Mojito I te verpletteren.
Drie seconden later was het beest dood en waren er nog maar twee Mojito's.
Mojito II besefte in zijn roes nog niet volledig wat er nou net was gebeurd, maar Mojitto III begreep het heel goed en schoot in actie.
Socrates aanschouwde de gebeurtenissen van een veilige plek...
De Noorse kat gniffelde een beetje en pakte wat popcorn voor de situatie, maar hij besefte zich dat hij helemaal geen planteneter was en smeet de zak meteen weer weg.
Dat labiele karakter had hij al de hele tijd sinds zijn baasje Markus hem had gekregen van zijn tante uit Jargving, niet zo ver van Gjøvik.
Of zoals het nu dreigde te gaan heten, Gjovik.
Wilfried, die intussen al in de bedrijfswagen zat, startte de motor, om naar de volgende opdracht te rijden.
Mojito III reed hem op zijn giraf achterna om zijn wraak te doen gelden.
Die wraak bevatte water als voornaamste bestanddeel, want Wilfrieds bloeddoorlopen ogen, en de op dat ogenblik nog door het masker aan het oog onttrokken rode neus verrieden een sterk ontwikkelde afkeer van water, tenminste wanneer het ging om lafenis.
Mojito II mag dan niet zo slim en bovendien ladderzat zijn, Mojito III, zelfbenoemd hertog van zijn eigen achtertuin en burggraaf van de linkerhelft van de bank, was intelligent genoeg om te redeneren dat zijn wraak geen hogere status kon behalen dan met een brandweerwagen zou gebeuren, en zo geschiedde.
Maar toen, ondanks dat Mojito III al meerdere malen Mojito II had bereden en zeer bedreven was geworden in het berijden van giraffen, besefte ook de St. Bernard te laat dat de giraf zo dronken was dat hij na de eerste 20 meter al sierlijk ten val kwam.
Die val deponeerde hem, o toeval, o wonder, vlak naast het linkervoorwiel ener brandweerwagen, want zowel Socrates als de Mojito's hadden hun thuisbasis op enkele meters van een brandweerkazerne, waar men net al het rollend materieel had buiten gerold om het hele boeltje eens een flinke poetsbeurt te geven.
Hij stapte simpelweg in en reed weg met een glimmend gepoetste brandweerwagen, geladen met zes ton blusschuim.
Toen Wilfried de rode vrachtwagen met zwaailichten en al in zijn achterspiegel ontdekte, kreeg hij het zo benauwd dat zijn gedachten de vierde dimensie alsook muur doorbraken: zou zijn verhaallijn soms net zo destructief eindigen als die van zijn voorganger Herman?
Mojito III, als huisdier van een zeer verdienstelijk technicus zeer bedreven op het vlak van voertuigtechniek, reed het voertuig vakkundig tussen obstakels door en behaalde op deze manier een snelheid van 112 km/u waardoor ook Wilfried gedwongen werd om de snelheid op te voeren.
Mojito II, die zijn rol in het hele gebeuren totaal onbetekenend zag worden, stak een sigaret op, een hele toer voor een giraf, maar vooral spectaculair wanneer die giraf een serieus drankprobleem heeft: het van alcohol doordrongen dier lichtte op in een blauwe steekvlam, om luttele seconden later te eindigen als een hoopje smeulende as.
Mojito III begon inmiddels het schuimkanon te laden en hij stelde hem alvast af op Wilfried, terwijl de resten van Mojito II bij het stofzuigen van Markus verdwenen: alleen de derde van alle Mojito's was nog in leven en reed in volle vaart over de snelweg.
Daar werd zowel Wilfried als Mojito III een halt toegeroepen door een batterij Friese ruiters, waarbij echter geen enkele militair of politieman scheen te horen: er was geen kat te zien!
Wilfried zag meteen dat deze ruiters weinig mobiliteit in zich hadden en dat Mojito elk moment kon toeslaan...
Mojito reed op Wilfrieds busje in, wat uiteindelijk resulteerde in het feit dat de bus aan een ruiter werd geregen waarbij Wilfried gewond raakte aan lichaamsdelen waarvan hij het bestaan nooit heeft beseft.
Voor de nieuwsgierige lezer: het ging hier om zijn lurven.
Mojito was echter nog niet klaar, na de volledige lading over Wilfried uit te hebben gestort stak hij de tank lek zodat de dieselwalm over de hele bus verspreid werd.
Met een grote steekvlam gingen Wilfried en wagen in rook op, daarmee de eigenaar van de Friese paarden opzadelend met het raadsel van een brandende bestelbus, een verlaten brandweerwagen zonder blusschuim, het verkoolde lichaam van Wilfried en het plotseling opdagende spoor van een St. Bernard die in enige haast de crime scene leek te hebben verlaten.
Sindsdien heeft het hele dorp een ongeneeslijke vrees voor water; en dat, lieve kinderen, is hoe ons mooie dorp Gjovik is gaan heten.
Nou ja, bijna het hele dorp, Socrates de elfpondsrodekater probeerde dit uit alle macht te voorkomen waarbij hij zelfs zijn aangeboren afkeer jegens water overwon.
Socrates kon namelijk na het hele gebeuren gaan nadenken over andere dingen en hij kwam er achter dat hij elke dag uit zijn bakje water dronk en dat dus de hele watervrees nergens op sloeg...
Socrates dacht na over een plan Gjovik weer Gjøvik te maken of op zijn minst zijn baas Markus te overtuigen, dit alles met hulp van de ondergedoken Mojito.
Deze laatste lag in de zonovergoten deuropening luidop te dromen van een nieuw avontuur, een epos waarvan hij als enige, in plaats van drie Mojito's, de held, of de antiheld, in ieder geval op één of andere manier de spilfiguur zou zijn.
Deze ambitie, een hoogst romantische die men normaal niet bij het nuchtere uiterlijk van een St. Bernard zou vermoeden, zou sneller dan gedacht werkelijkheid worden, met dank aan Socrates.
Om precies te zijn zo'n negen dagen later, want Socrates was een slimme kat en had weldra een prachtig plan ontwikkeld waarin zowel Mojito als Aristoteles, de gestreepte Pers van buurvrouw Hedda, een belangrijke rol zouden spelen.
Socrates begon met de voorbereiding van zijn plan, uiteraard in het diepste geheim, zodat niemand erachter kwam.
Socrates had namelijk gebruik gemaakt van de graafkunsten van Mojito II, die een heel gangenstelsel onder de grond had gegraven, waarin Socrates achtereenvolgens een laboratorium had gebouwd.
Toen Mojito III en Aristoteles op verzoek van Socrates via een geheime ingang het laboratorium betraden waren ze niet alleen verbijsterd over de extreem hoge kwaliteit van de technologie die Socrates had weten te installeren, maar voornamelijk over inmiddels wijle Mojito II, die op één of andere wijze ongezien als permanent dronken giraf een grot van ruim zestig kubieke meter had weten uit te graven!
Behalve de hoogwaardige apparatuur was de grot voorzien van een open haard, comfortabel meubilair, grote computerschermen met internet en airconditioning.
Mojito zette meteen de airco aan en speelde direct een computerspelletje, terwijl Aristoteles voor de open haard ging zitten in zeer comfortabel meubilair en samen met Socrates ging peinzen over een plan.
Vanuit de fauteuil klonk een tevreden gesnor van de twee poezen, voor een gemiddeld luisteraar geheel betekenisloos, maar voor de telepathische Mojito, die met een half oor (bij wijze van spreken dan, iedereen weet dat telepathie direct via de neocortex gaat) meeluisterde vanachter zijn flatscreen, was het maar al te klare taal: "Aristoteles, er moet iets gedaan worden!"
Na een mislukte brainstormsessie begonnen de katten met het raadplegen van het internet terwijl Mojito zijn win streak wist te verhogen tot 19.
En tot overmaat van ramp verbrak Mojito het record van Socrates, namelijk een streak van 27, wat tevens het record was van de vriendenkring de dierlijke mankracht, waar behalve deze drie heren ook nog Plato in zat.
Socrates zette Mojito meteen weer op de plek door hem in een directe confrontatie te verslaan zonder dat Mojito Socrates ook maar kon raken, waarop ze meteen weer verder gingen met het uitdenken van een plan.
Plato, die op dat moment ook online was, vroeg zich af waarom Socrates en Mojito ineens offline waren en de gamechat hadden verlaten.
Nu was dat laatste te verklaren door het eerste, maar Plato wist van de hele grot nog niets af omdat hij lag te slapen toen Socrates hem zocht en dus kwam het hem allemaal raar voor.
Evenmin wisten de drie in de grot dat Plato een chimpansee met gouden oorringen en blonde kuif was, omdat hij voor internetverkeer steevast een afbeelding van de gelijknamige Griekse filosoof als avatar koos, en zijn boodschappen doorspekte met citaten uit de Griekse Oudheid.
Maar dat geheel terzijde, want het plan moest gesmeed worden.
Ze besloten dat als ze maar ver genoeg zouden reizen er vast wel ergens avontuur wachtte, de vraag was alleen hoe ze zouden gaan.
De drie gooiden om beurten elk in totaal drie dartpijltjes naar een windroos, om alvast te kunnen bepalen in welke richting ze het avontuur zouden zoeken, toen Plato uit de mouw kwam waarin hij drie maanden geleden zijn intrek had genomen.
Plato, ondanks zijn uiterlijk een beschaafd en filosofisch primaat, stelde voor om een wereldkaart te nemen en daarmee een geschikte richting te verkiezen.
Plato's verfijning was niet besteed aan het onstuimige drietal: weer werden de negen dartpijltjes rondgedeeld en gegooid, deze keer met Plato's wereldkaart als doel, en met een blinddoek voor de ogen van de gooiers, om het echt spannend te maken.
Eerst gooide Aristoteles die de binnenlanden van Suriname, Angola en Polen raakte, Socrates raakte achtereenvolgens Kopenhagen, de Sahara en de Marianentrog, tenslotte raakte Mojito respectievelijk Laos, Svalbard en Aristoteles.
Aristoteles kwam na de impact met een smak op de ijskoude grond terecht.
Aristoteles was niet zwaargewond en een pleister was voldoende, Mojito had niet eens door wat hij had geraakt en bekeek de kaart vol pijltjes.
Na eerst ernstig overwogen te hebben weer in zijn mouw te kruipen en het drietal aan hun lot over te laten, suggereerde Plato om de acht punten op zodanige wijze met elkaar te verbinden, dat er een etappereis kon op gebaseerd worden: het avontuur zou hen, gezien de aard van de plaatsen, wel ter plaatse opwachten.
Plots kwam Socrates er achter dat er helemaal geen budget was voor een reis, aangezien er weinig geld beschikbaar was omdat geen één van allen ooit had gewerkt.
Mojito's voorstel om Plato op eBay te koop aan te bieden werd met drie stemmen tegen één goedgekeurd, en de aap werd meteen aan een tafelpoot vastgebonden.
Toen kwam de lichtblauwe parkiet Homerus binnen die een goede vriend was van de FBI en hij noteerde direct racisme en dierenmishandeling in zijn boekje.
Dat boekje, eveneens lichtblauw, was het enige dat van Homerus overbleef na de goed uitgekiende sprong van Socrates, terwijl de eerste aanbiedingen binnenliepen op eBay.
De biedingen op Plato, exclusief gouden oorringen uiteraard, liepen op tot ruim dertigduizend kronen.
Plato werd nog diezelfde dag ingepakt, zonder de oorringen die gewiekst buiten de veiling waren gehouden, en verscheept naar een Amsterdamse orgelman, die met zijn bod van drieëndertigduizend driehonderd drieëndertig kronen had aangetoond een succesvol straatmuzikant te zijn.
Dit bedrag was een mooi begin maar nog lang niet genoeg voor een reis van het geplande formaat, zelfs als verstekeling zou het moeilijk worden.
Dus moest het trio reclame gaan maken...
Socrates stelde voor om op toonaangevende websites een zinsgewijs feuilleton te plaatsen met als titel "Drie Mojito's en de Vrees voor Water" en als openingszin "Het was een eenzame avond: voor velen een zeldzaamheid, maar niet voor Socrates de rode kater van elf pond.", en de lezers geld te vragen om de volgende zin gepubliceerd en dus het feuilleton vervolgd te zien.
Maak nu een kleine bijdrage en steun ons doel, stuur uw geld naar de IBAN NO93 8601 1117 947, ten name van M H Tellefsen, eerder in dit verhaal geïntroduceerd als Markus, de eigenaar van Socrates, en ontvang nu ook de volgende zin in uw brievenbus!

Romanslogo.png Romans

Actie ·· Puur zakelijk · Sterfhart, een deurenkomedie · Sterfhart dat de stukken er vanaf vliegen · Het Slakkenverhaal

Avontuur ·· Dagboek van een holbewoner · Vijf Minuten · Het actieve Zijn van Elle Esdee en Snuifdoosje · N00broosje · De slagh by Oncyclopolis · Oneindigheid

Drama ·· !!Breezahboy · De weg van morgen · D'r is wat kwijt · Tommy · Angst en afkeer in Katwijk aan Zee · Twijfel

Kleurverhalen ·· 1: Misstanden in een ambassade · 2: Hardami I Vers 1-49 · 3: Een verhaal dat niemand overleeft · 4: Gereedschapsperikelen · 5: Drie Mojito's en de Vrees voor Water · 6: De Boom Blijft

Religie/politiek ·· Bijbel · Gezichtshaar voor den triomf · Kritiek van de onzuivere rede · Scheppingsmythe van de Wubboïstische mythologie · Klassieke scheppingsmythe

Romantiek/liefde ·· Het betoverde zwaard · Relatie

Verhalen voor het slapen gaan ·· De Overgang Der Dagen · Doem · Hamlap

Western ·· Kermis in de Hel


</center>