OnBoeken:Kleurverhaal 8 - Warmte alleen kan u redden, zei de koele kikker

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken

· · ·
(zo ontstond onderstaand verhaal)
· · ·

"Het is warm vandaag..." mompelde de baron vanaf de brug.
"Altijd, de dag vóór 'De Grote Vorst'!" antwoordde de onder de brug uitkomende kanovaarder.
De baron keek op zijn zakhorloge, dat behalve de tijd ook het noorden, de luchtdruk, de temperatuur, de hoogte boven zeeniveau, de windsnelheid en -richting aangaf, en zag dat de temperatuur gestegen was tot 22 graden.
Een blik op-, dan zij-, dan neerwaarts op massaal zuidwaarts kerende vogels, allochtonen seizoenarbeiders en lemmingen scheen de opmerking van de eveneens dapper zuidelijk peddelende kanovaarder te bevestigen.
De baron stapte in zijn auto en reed naar zijn landgoed.
Geheel in beslag genomen door de zopas opgedane indrukken, had hij totaal geen oog voor de liftende kikker langs de weg.
Aangekomen op zijn landgoed snelde de baron naar zijn kelder vol meetapparatuur, waar hij al weken probeerde te voorspellen wanneer zijn vijver dicht zou vriezen.
In zijn kelder aangekomen, drong het tot hem door dat de lifter die hij aan de kant van de weg had laten staan, de oudste bewoner van de kasteelvijver was: wanneer deze op eigen kracht zijn vijver zou teruggevonden hebben, wachtte de baron wellicht een stevige berisping.
"Dat zien we dan wel weer" dacht de baron terwijl hij Lucifer, een van zijn huispoema's, te eten gaf.
"En doe die gestreepte pyjama uit, je bent een 'poema', geen 'tijger'!", blafte de baron zijn huisdier toe.
Hoe de poema het ook probeerde, hij kwam niet bij de rits van de pyjama, waarop de baron het zelf maar deed.
Het tafereel werd kopschuddend gadegeslagen door Sjoerd de Woerd, de pater familias van de eendenfamilie die de noordelijke helft van de kasteelvijver huurde van Kwinten Kikker, die in een steeds norser wordend humeur nog altijd onderweg was naar het landgoed, te poot.
De baron hervatte zijn activiteiten aangaande de meetinstrumenten: het grote moment zou niet lang meer op zich laten wachten.
Kon hij maar achterhalen waarom de lithostaat van de nadarsifon bleef trifurkeren wanneer deze werd blootgesteld aan ioniserende bolcommunicatoren: dergelijk onvoorspel- en oncontroleerbaar gedrag kon de hele operatie in het gedrang brengen.
De oorzaak was snel opgespoord toen de butler de multifunctionele drankenbereider inschakelde en zelf werd uitgeschakeld door de ontstane kortsluiting, die ook de rest van de elektrische apparaten in een straal van veertig mijl frituurde, de meetapparatuur uitgezonderd.
Gelukkig maar dat de streek niet te dicht bevolkt was, op een paar toeristen, kanovaarders, achtergebleven seizoenarbeiders in de wouden en de archeologen na.
Door het plotselinge geflikker werd nog een andere bewoner, de voor velen onbekende maar kolossale beer Theodorus Maximus, "Big Ted" voor het geringe aantal vrienden, gewekt uit een diepe slaap waarop zijn irritatie, versterkt door het wachten op vorst, oversloeg in blinde woede die alleen door honing of zalm kon worden gestopt.
Hoewel de butler nog niet begraven was, verweet de baron hem toch dat hij de oplossing voor het trifurkeerprobleem van de lithostaat had meegenomen in het graf, zodat niet alleen een weinig aaibare beer uit zijn humeur was, maar bovendien elke toekomstige meetpoging een nieuw en onbekend fenomeen kon veroorzaken, in plaats van er één te verklaren.
De buitengewoon slecht gehumeurde kikker was nog slechts paar honderd meter verwijderd van het begin van de oprijlaan van de baron, toen hij een minstens even slecht gehumeurde beer op de weg aantrof.
Alles rondom hen werd stil, met uitzondering van een voltallig symfonisch orkest dat in een nabijgelegen pand muziek van Ennio Morricone aan het doornemen was, aldus de muziekhatende beer nog meer irriterend, en de muziekminnende kikker uit zijn broodnodige concentratie halend.
De kikker vertrouwde op zijn kennis van oude vechtkunsten en de intimiderende eigenschappen daarvan, maar de beer wist hier niet vanaf, en sloeg hem dus met een welgemikte klap door de geluidsbarriére en in de trombone in het symfonisch orkest.
De trombonist, die niet gediend was van deze sourdine met pootjes, haalde diep adem, en blies de indringer wederom de wijde wereld in, hierbij een luide valse noot producerend die in de wijde omtrek te horen was, en de situatie op dramatisch geladen wijze illustreerde.
De valse noot bleek exact de derde boventoon van de eigenfrequentie van de trifurkerende lithostaat, wat het trifurkeerprobleem oplost, maar dikwijls nare bijwerkingen heeft.
Zo kunnen waterlelies spontaan tegen tuinmuren beginnen opkruipen, wat hier ook bijna onmiddellijk gebeurde, en kunnen hommels de afmetingen van volwassen olifanten aannemen, wat deze keer gelukkig niet gebeurde.
Een andere poema van de baron, die altijd al verzot op waterlelies was geweest, sprong uit het dichtstbijzijnde raam om met ongekende behendigheid langs de begroeide muren klimmen waardoor hij de smakelijkste lelies kon aanvreten.
Dit even liefelijke als spectaculaire tafereel werd wantrouwend gadegeslagen door Kwinten Kikker, die na een onzachte landing het domein weer had betreden, en duidelijk niet blij was met de gang van zaken.
Maar heel onverwacht begon het te waaien en donker te worden.
Big Ted voelde het aankomen en zocht een schuilplaats op het landgoed van de baron, terwijl de kikker de poema trachtte uit te leggen dat het eten van waterlelies gezondheidsrisico's oplevert.
De baron, die voluit Baron Oswald Everhard Garfield van Seep tot Sop heette, maar probleemloos kon worden aangesproken met "Baron" of "Sop", stak de noodkaarsen aan om zijn kelder van het nodige licht te voorzien.
De poema begon langzaamaan door te krijgen dat De Grote Vorst eraan zat te komen, met alle gevolgen van dien, en haastte zich naar binnen.
"Als je je tijgerpyjama zoekt, die heb ik verknipt tot poetsvodden!" riep de baron het warmteminnende dier toe.
De poema ging daarom maar voor de brandende haard liggen.
Hij was niet de eerste die dat initiatief nam: een kikker in tijgerpyjama stond zich daar al te warmen, vijandig over de rand van zijn zonnebril naar de warmtezoekende indringer loerend, terwijl uit de kelder gedempte kreten opstegen, die van de baron leken te komen.
De poema vond het niet eerlijk dat de kikker wel een tijgerpyjama mocht hebben, en besloot dat iemand hiervoor zou boeten.
Aangezien Pol, want zo heette deze poema, Kwinten Kikker, want hij was het, niet vertrouwde, nam hij zich voor om de eerste de beste die de open haard naderde aan te vallen, en dat bleek Sjoerd de Woerd te zijn, die kwam kijken of er voor hem en zijn familie plaats was in de herberg het kasteel.
Deze redde zich uit de situatie door de poema in zijn tong te bijten, waardoor de aanval werd afgeslagen.
"Europa, euh, eureka!" klonk plots de stem van de baron vanuit de kelder.
De baron was er in geslaagd zijn volautomatische krokettenbereider volledig functioneel te krijgen, waardoor deze spoedig naast de eveneens volautomatische pannenkoekenbereider zou mogen staan.
Door middel van deze gewaagde combinatie meende hij het op handen zijnde fenomeen van "De Grote Vorst" voor eens en altijd aan banden te leggen, en dat werd tijd: de laatste dag liep immers ten einde.
De baron proefde de eerste kroket, en liep daarbij ernstige brandwonden op.
Hoewel zijn "De oplossing is nader!" klonk als "We wo wo wi wi wa we waaaaa!", voelden de boven verzamelde dieren instinctief fijntjes aan dat er een doorbraak ophanden was.
In alle opwinding had de baron echter niet gedacht aan het nog altijd brandende verwarmingselement, dat nog in de testfase was en een nooit verklaarde neiging om acuut tot zelfontbranding te komen vertoonde.
Het langs een openstaand keldervenster binnenvliegen van Murphy Meeuw hield paradoxaal genoeg deze neiging in toom, en het verwarmingselement begon niet alleen af te koelen, maar bovendien de tendens te tonen om onder nul te gaan, aldus de betrokkenen attent makend op het naderen van "De Grote Vorst", hoewel er in het gezelschap minstens één onoplettend iemand te vinden was die dacht dat men in blijde verwachting was van een struise koning met dito kroon en troon.
Het gezelschap nam aan dat de plotselinge temperatuursveranderingen werden veroorzaakt door het natuurverschijnsel en besloot slaapplaatsen in gereedheid te brengen, om de volgende dag wel te zien wat er gebeurd zou zijn.
"Is dit alles dat we gaan doen tegen De Grote Vorst?" riep Kwinten Kikker uit op een toon die een combinatie van ontgoocheling, ergernis en onrust verried.
Het was zeker niet alles, maar wat er ook zou gebeuren moest wachten tot de volgende ochtend, want de eend, de poema’s de baron en vooral de kikker waren flink vermoeid.
De Grote Vorst moest wel wachten, maar deed dit niet, met als gevolg dat iedereen vast kwam te zitten in metersdik ijs: het aanpakken van De Grote Vorst moest maar wachten tot het ijs weer gesmolten en de baron weer ontdooid was.

Romanslogo.png Romans

Actie ·· Puur zakelijk · Sterfhart, een deurenkomedie · Sterfhart dat de stukken er vanaf vliegen · Het Slakkenverhaal

Avontuur ·· Dagboek van een holbewoner · Vijf Minuten · Het actieve Zijn van Elle Esdee en Snuifdoosje · N00broosje · De slagh by Oncyclopolis · Oneindigheid

Drama ·· !!Breezahboy · De Meeuw · D'r is wat kwijt · Tommy · Angst en afkeer in Katwijk aan Zee · Twijfel

Kleurverhalen ·· 1: Misstanden in een ambassade · 2: Hardami I Vers 1-49 · 3: Een verhaal dat niemand overleeft · 4: Gereedschapsperikelen · 5: Drie Mojito's en de Vrees voor Water · 6: De Boom Blijft · 7: Drie bandieten en de Tumbleweed Creek City Bank · 8: Warmte alleen kan u redden, zei de koele kikker · 9: Nog geen titel · 10: Het duistere wereldoverheersingsplan van de geniale doch gestoorde Zacharias T. de Rover

Religie/politiek ·· Bijbel · Gezichtshaar voor den triomf · Klassieke scheppingsmythe · Kritiek van de onzuivere rede · Scheppingsmythe van de Wubboïstische mythologie · Zesdaagse Oorlog

Romantiek/liefde ·· Het betoverde zwaard · Relatie

Verhalen voor het slapen gaan ·· De Overgang Der Dagen · De Rijdende Hollander · Doem · Hamlap

Western ·· Kermis in de Hel