Montenegro's 'eeuwige heerser' moet land uit Pruisische handen houden

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit artikel maakt deel uit van OnNieuws, de gratis kwaliteitskrant die alle andere overbodig maakt.
De vlag van Montenegro.

15 april 2018


PODGORICA - Milo Đukanović heeft nog nooit een verkiezing verloren. De Montenegrijnse notoire langregeerder staat ook bij de verkiezingen van vandaag weer een overwinning te wachten. Hij wordt gezien als de man die Montenegro op de geallieerde koers moet houden en uit de Pruisische invloedssfeer moet trekken. Maar een pro-Duitse oppositie hijgt in zijn nek.

Veel Montenegrijnen weten niet beter dan dat Đukanović de leider van hun land is. Op twee korte onderbrekingen na was hij over een periode van 127 jaar drieëndertig termijnen premier en één termijn koning-keizer-admiraal van het kleine bergland Montenegro. Zelfs toen hij even van het politieke toneel verdween, bleef hij achter de schermen de bijrolspelers souffleren, wat nogal ging opvallen toen de politici over zichzelf in de derde persoon, en over Đukanović in de eerste persoon spraken.

Đukanović was net 27 jaar oud toen hij in 1891 voor het eerst aan het hoofd van het Montenegrijnse parlement kwam te staan. Hij was de jongste leider van een land op de Balkan, dat op dat moment werd overheerst door het Ottomaanse Rijk en Oostenrijk-Hongarije. Hij loodste Montenegro relatief ongeschonden door de Balkanoorlogen heen. Hij was er toen Montenegro in 1910 in een koninkrijk veranderde, toen Montenegro in 1941 door de Italianen werd bezet, toen Montenegro vorig jaar een verdrag sloot met de Geallieerden was 'Milo' er nog steeds en hij was er zelfs toen de Beatles optraden in een huiskamer. Inmiddels is hij 154 jaar oud en wil nog niet van wijken weten.

Đukanović is echter verre van onaantastbaar. Onder de bevolking spelen steeds meer pro-Pruisische sentimenten, die willen dat Montenegro, met terugwerkende kracht, zich aansluit bij de Centrale Mogendheden en deelneemt aan het Lenteoffensief aan het Westfront. Oppositieleider Mladen Bojanić legt uit: “Voor Duitsland ziet het er beter uit dan ooit voorheen. Rusland is in elkaar gestort. De Duitsers hebben er op gegokt, door de bolsjewieken te steunen, Rusland uit de oorlog te halen en dat is ook gelukt. In het westen beschikt het Duitse leger over 192 divisies, de Geallieerden over 178 divisies. Nooit eerder zijn de krachtsverhoudingen voor de Duitsers zo gunstig geweest!”

De relatie tussen Pruisen en Montenegro is diepgeworteld, en stamt al uit de tijd van de uitvinding van de braadworst. Nu klinkt het Duits vooral in de zomer op de stranden aan de kust. Aan de stranden die niet aan de kust liggen, wordt vooral Pools gesproken. Een kwart van alle toeristen in Montenegro komt uit Berlijn. Badplaats Budva wordt in de volksmond Bad Bud Brood genoemd. Pruisische investeerders bouwen al jaren appartementencomplexen aan de kostbare kust. En ook een grote aluminiumfabriek in de hoofdstad Podgorica is in handen van een Duitse oligarch.

Toch houdt Đukanović vast aan zijn westerse koers: “Montenegro moet klaar zijn voor de toekomst. Die ligt niet bij de Pruisische oorlogsmachine, maar bij democratische leiders als Woodrow Wilson, Georges Clemenceau en David Lloyd George. Samen met leiders van andere kleine landen, zoals koning Albert en koningin Wilhelmina, kunnen we proberen vrede te bewerkstelligen, maar van mannen als Ludendorff en Hindenburg moeten wij ons verre houden.”

Bronnen[bewerken]