Monty Python geeft jarenlang bedrog toe

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit artikel maakt deel uit van OnNieuws, de gratis kwaliteitskrant die alle andere overbodig maakt.


De reporters van Monty Python namen, naar nu blijkt, graag een loopje met de werkelijkheid.

14 februari 2017


Londen - Het beroemde Britse documentairecollectief Monty Python heeft toegegeven dat een aanzienlijk deel van hun reportages destijds in scène is gezet. "We zijn niet de jongsten meer", verklaart voorman John Cleese, "en willen, nu het nog kan, schoon schip maken."

Zo wordt in hun beroemde documentaire over het Ministerie van Vreemde Loopjes gesuggereerd dat half Londen eind jaren zestig een acute vorm van polio had. Cleese bekent nu schoorvoetend dat vooral de scènes op de gangen van het ministerie grotendeels bevolkt worden door acteurs. "We wilden aandacht vragen voor de duidelijke achterstandspositie waarin veel gehandicapten zich toen nog bevonden", verklaart Cleese. "Voor ons was het aan de kaak stellen van dat onrecht zo belangrijk dat we daarvoor soms concessies deden aan de echtheid van de beelden."

Ook hun baanbrekende documentaire over de misstanden bij veel Engelse dierenwinkels bevat enige gefakete scènes. In de documentaire zit een nog vaak herhaald fragment, zogenaamd opgenomen met de verborgen camera, waarin een verontwaardigde klant zijn voortijdig overleden papegaai terugbrengt naar zo'n malafide dierenwinkel. John Cleese onthult nu, zij het met enige tegenzin, dat de scène gefilmd is in de bakkerij ernaast, die speciaal voor deze gelegenheid volledig werd omgebouwd tot de bewuste dierenwinkel. Ook hier was de verkoper weer een acteur. "In die tijd was een verborgen camera nog altijd een apparaat zo groot als een broodrooster, dat je dus onmogelijk in de revers van je colbert kon verstoppen. Geloof me, het was echt de enige manier om dat gesol met dieren op de agenda te krijgen", verklaart Cleese nu. "Bovendien duurde het opnemen van die scène veel langer dan gedacht, en begon die dode papegaai behoorlijk te stinken, dus die hebben we noodgedwongen vervangen door een plastic exemplaar".

Cleese realiseert zich goed dat deze bekentenis, zeker in een tijd waarin de discussie over nepnieuws op het scherpst van de snede wordt gevoerd, grote gevolgen kan hebben. "Natuurlijk, hiermee gooien we onze zorgvuldig opgebouwde geloofwaardigheid na al die jaren behoorlijk te grabbel. Maar we zaten op een punt dat we onszelf domweg niet meer in de spiegel aan konden kijken."

Na het uiteenvallen van het collectief maakte Cleese zelf nog de kaskraker Fawlty Towers, een veelvuldig bekroonde documentaire over de schrijnende uitbuiting van Spaanse obers in het Engelse hotelwezen. Of ook hier nagespeelde scènes in zitten wil Cleese vooralsnog niet zeggen.