Tuut, tuut, daar ging Ruud

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit artikel maakt deel uit van OnNieuws, de gratis kwaliteitskrant die alle andere overbodig maakt.



14 februari 2018

Ruud Lubbers was christen, getuige zijn strenge blik.
Tuut, tuut, de groetjes van Ruud!
~ De laatste woorden van Lubbers.
Wat een vreemd motto.
~ André van Duin over de laatste woorden van Lubbers.


ROTTERDAM - Binnenhuisarchitect Ruud Lubbers is overleden in zijn woonplaats Rotterdam. De 78-jarige, geboren in 1939, verwierf landelijke bekendheid als meubelmaker; hij was architect van drie landelijke kabinetten. Zijn kabinetten hadden een typisch karakter. Ze waren sober, strak en degelijk; reflectief aan zijn no nonsense-houding. Lubbers maakte zich niet bij iedereen populair; hij vond het vaak nodig om te bezuinigen op zijn kabinetten.

Lubbers werd geboren in een katholiek ondernemersgezien. Hij volgde de middelbare school aan een kloosterschool, waar het fundament werd gelegd voor zijn latere leven, dat hij grotendeels in het teken van het katholicisme stelde. Zo werden zijn meubels veelal versierd met kruizen en andere geloofstekens.

Wanneer Lubbers klaar is op de middelbare school, studeert hij aan de Nederlandse Economische Hogeschool in Rotterdam, waar hij leert hoe hij zijn bedrijfje moet leiden. Lubbers is dan in zijn vrije tijd al intensief bezig met houtbewerking. Toen de vader van Ruud Lubbers, die eigenaar was van een constructiewerkplaats, in 1963 plotseling stierf, werd Ruud samen met zijn broer Rob de nieuwe eigenaar van het bedrijf.

Lubbers was lid van de Knutselaars, Vervaardigers en Producenten (de KVP), het gilde voor de Nederlandse meubelmakers en ondernemers. Binnen deze stroming was indertijd veel strijd over de te varen koers; vele jonge ondernemers - waaronder Lubbers - waren voorstander van een progressieve koers, waarbij de bestaande methodes van vervaardiging kritisch onder de loep genomen zouden worden en indien wenselijk hervormd. Er waren echter ook minder progressieve, veelal oudere ondernemers, die van mening waren dat men niet te radicaal diende te hervormen om de traditie binnen het gilde niet te verkwisten.

Door zijn werk in het bedrijf moest Lubbers zich noodgedwongen oriënteren op verschillende kanten van het ambacht van de houtbewerking en techniek. De nieuw opgedane kennis combineerde hij graag tot nieuwe concepten; zeer vernieuwend was bijvoorbeeld het televisiekastje. Vóór die tijd diende men de televisie op de grond te zetten. Lubbers ontpopte zich hierom méér en méér tot een progressieve meubelmaker.

Wanneer de KVP splitst en de radicalen de PPR (Partijtje Prutsende Rukkers) oprichten, blijft Lubbers echter trouw aan de KVP. Hij kan zich niet vinden in de gevoerde naam.

Gedurende de jaren '70 maakt Lubbers zich binnen het meubelgilde dusdanig belangrijk dat hij officieus bekend komt te staan als de belangrijkste meubelmaker van Nederland, waarmee hij gildegenoot Van Agt agter achter zich laat. 12 jaar lang zou Lubbers meubels blijven maken in dienst van het Nederlandse staatshoofd.

Bronnen[bewerken]