Oostenrijk-Hongarije

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Oostenrijk-Hongarije

OH1.jpg
Oostenrijk-Hongarije anno 1913.

SlavoAH.png
Affiche voor de wedstrijd.

Uitslag
Gegevens
Stadion Huis Habsburg
Toeschouwers 51.356.465[1]
Scheidsrechter Woodrow Wilson
Man van de Wedstrijd Franz Ferdinand
Portaal Portaalicoon Sport

Ik kijk de samenvatting wel.
~ Jean-Marie Pfaff over Oostenrijk-Hongarije.

Oostenrijk-Hongarije was een legendarische interlandwedstrijd tussen de nationale voetbalelftallen van Oostenrijk en Hongarije, die duurde van 8 juni 1867 tot 31 oktober 1918 en ook wel bekendstaat als de Donauderby. Het is daarmee de op één na langste sportinterland ooit[2] en zal waarschijnlijk altijd de langste voetbalwedstrijd ooit blijven, doordat al tijdens de wedstrijd werd besloten de duur van een voetbalwedstrijd flink te beperken naar een publieksvriendelijker, maar bovenal mediavriendelijker totaal van negentig minuten plus halfuur verlenging plus strafschoppenserie.[3]

De wedstrijd was eigenlijk als kwalificatie bedoeld voor het Europees Kampioenschap van 1868 in Frankrijk. Dit kampioenschap werd echter voor onbepaalde tijd uitgesteld zodat de marathonpartij niet voor niets zou zijn gespeeld. Uiteindelijk plaatsten beide landen zich voor de eindronde in Versailles, Saint-Germain en Trianon. De kwalificatie had de selecties echter zo afgemat dat ze enorme, vernederende verliezen moesten incasseren en roemloos huiswaarts keerden.

Achtergrond[bewerken]

In 1867 werd de kwalificatie afgewerkt voor het EK van 1868. Oostenrijk en Hongarije zaten in een poule met Tsjechië, Slowakije, Slovenië en Kroatië. Voor de wedstrijd was al duidelijk dat de andere landen kansloos waren om zich te plaatsen voor het EK en dat Oostenrijk en Hongarije alleen nog hoefden te strijden om de eerste plaats. Dit zou gunstig uitkomen bij de loting, want dan konden onderlinge duels met voetbalgrootmachten als Duitsland, Turkije en Vulgarije vermeden worden en kon er in de eindstrijd eerst worden afgerekend met voetbaldwergen als België, Roemenië en Rusland.

Woodrow Wilson tijdens een persconferentie voor de wedstrijd.

Scheidsrechter[bewerken]

Omdat de wedstrijd te belangrijk leek te worden om door een Europeaan te laten leiden, koos de UEFA ervoor een tienjarige Amerikaan genaamd Woodrow Wilson aan te stellen als scheidsrechter. Hoewel er aanvankelijk kritiek was dat er geen ervarener arbiter werd uitgekozen,[4] kan men achteraf stellen dat het een keuze was die goed uitkwam, want terwijl spelers en bondscoaches steeds wisselden tijdens de wedstrijd, kon Wilson de hele wedstrijd meemaken en stapte hij als kwieke zestiger van het veld, om daarna binnen een paar jaar te overlijden aan hartkwalen.

Stadion[bewerken]

Bouncywikilogo.gif
Voor de uilskuikens die de afgelopen eeuwen onder een rots hebben gelegen zonder krant of Twitter, heeft Wikipedia ook een artikel over: Oostenrijk-Hongarije.

De wedstrijd werd afgewerkt in het Huis Habsburg, één van de oudste en beroemdste voetbalhuizen ter wereld. Het was in 1020 gebouwd en werd heel vaak gebruikt voor interlands met onder andere Spanje, België en Duitsland. Ooit voetbalde zelfs heel Europa in Huis Habsburg, maar door stijgende benzineprijzen en negatieve reacties op verbouwingen[5] was Oostenrijk-Hongarije de laatste grote wedstrijd in Huis Habsburg. Zelfs de meest legendarische aller huizen ontkomt niet aan de tand des tijds.[Bron: geheim zeker?]


Het Huis Habsburg in volle glorie.

Wedstrijdverslag[bewerken]

Het volledige transcript van elke pass en tactische beweging van de 18.772 dagen durende match is te vinden in het naslagwerk Van Argentinië-Brazilië tot Zulte-Waregem: honderd voetbalduels integraal opgetekend van Professor W. Druyff,[6] waar gelukkig ook aan het einde van elk hoofdstuk een samenvatting staat, die de Oncyclopedia dan weer heeft gecomprimeerd tot een te behappen wedstrijdverslag.

Franz Josef na een zeer geslaagde schwalbe.
Ferenc Deák in extase na zijn gelijkmaker.

Reguliere speeltijd[bewerken]

Nog voor Oostenrijk-Hongarije goed en wel was begonnen, liepen de gemoederen al hoog op. De laatste ontmoeting tussen de manschappen van Oostenrijk en Hongarije in 1849 was een pijnlijk verlies geweest voor de Magische Magyaren en zij zinden op revanche. Na het gepassioneerd meezingen van beide volksliederen floot Woodrow Wilson voor het begin van de wedstrijd.

De Oostenrijkers kwamen vroeg op voorsprong door een onterechte strafschop. Linkshalf Franz Josef veinsde te zijn getackeld door de Hongaarse verdediger Lajos Kossuth en ging neer in het strafschopgebied, waarop assistent-scheidsrechter Nicolaas van Rusland vlagde voor een overtreding. De herhalingen lieten duidelijk zien dat dit een ordinaire schwalbe was, temeer daar de vermeende tackle al was ingezet bij de middenlijn en Josef pas dertig meter later de snoekduik inzette. De Hongaren beklaagden zich bij de videoref, maar die was nog niet uitgevonden en zo kende Wilson de pingel toe. Strafschopspecialist Ferdi von Beust zette Oostenrijk op 1-0 met een ware panenka avant la lettre.[7]

Lang kon er echter niet van de voorsprong genoten worden. Met een fraaie aanval over de as van het veld kwam de Hongaarse spits, Ferenc Deák, alleen voor de keeper en krulde de bal feilloos de touwen in. Het was een droomdebuut voor de jonge aanvaller en het begin van een glanscarrière, want hij zou in totaal 576 doelpunten scoren voor Hongarije.[8] Dit eerste doelpunt, de gelijkmaker oftewel Ausgleich, had echter verstrekkende gevolgen, want de regels schreven voor dat een gelijkspel onmogelijk was en er net zolang verlengd moest worden tot er een winnaar was dankzij een golden goal.

Franz Ferdinand na de onbesuisde tackle.
Gávriló Princsip na het krijgen van de rode kaart.

Overtreding op Franz Ferdinand[bewerken]

De beide landen zetten hun verdediging potdicht en waren zeer spaarzaam met aanvallen om maar niet te verliezen. Hierdoor viel er jarenlang geen doelpunt. Eerst was het wennen voor het publiek dat de zon al onderging tijdens de wedstrijd en dat hij in de zelfde wedstrijd weer opkwam, maar na een week begon het kennelijk te wennen voor spelers en toeschouwers. Omdat het voor iedereen van middenvelder tot reservecommentator een absolute slijtageslag was, nam scheidsrechter Wilson enkele beslissingen om het spel nog enigszins dragelijk te houden. Zo mocht de grasmeester van Huis Habsburg tijdens het spelen het veld verzorgen, zodat de sprieten niet tot de oksels zouden reiken. Ook mochten gewonde en overleden spelers gewisseld worden buiten de normale regels om.

De ploegen waren lang volledig aan elkaar gewaagd en het was wachten op een kantelmoment. Dat kwam uiteindelijk in de late ochtend van 28 juni 1914, toen de Hongaar Gávriló Princsip een tackle van achteren inzette op de Oostenrijkse spits Franz Ferdinand. Deze regelrechte aanslag leverde Princsip een terechte rode kaart op en maakte een einde aan de voetbalcarrière van Ferdinand.[9] Doordat Oostenrijk nu een overtal had, dachten sommige mensen dat de wedstrijd nu snel voorbij zou zijn. Ze stelden juli als ultimatum en dachten daarna aan kerst, maar de Hongaren groeven zich in voor het doel en met een formidabele verdediging wisten ze zelfs nog een paar keer gevaarlijk te counteren.

Dennis Bergkamm die de assist ziet aankomen.
Lange rijen voor het stadion in de slotfase.

Golden Goal[bewerken]

Zo was het nog ruim vier jaar wachten op het beslissende doelpunt. Europa voelde dat het er aan zat te komen en toeschouwers bezochten massaal de legendarische wedstrijd waarmee hun ouders al waren opgegroeid. Wie dat niet kon betalen verzamelde zich rond de dichtstbijzijnde radio. Omdat de VRT had verzuimd een verslaggever voor de wedstrijd aan te stellen, gingen hordes voetbalminnende Belgen naar Nederland, waar de NOS via Radio 1 het publiek op de hoogte hield van de laatste ontwikkelingen.

Vlak voor het journaal van 11:00, op 11 november 1918, kwam dan het langverwachte moment. Commentator Jacques van Gelder zat op zijn positie, deelde mee dat hij ineens zo'n gevoel had dat het snel afgelopen zou zijn en deed rechtsstreeks verslag van de laatste ogenblikken van Oostenrijk-Hongarije:

 
 
Met balbezit voor Frank Bauer – Frank Bauer speelt de bal – heel goed – naar Dennis Bergkamm – Dennis Bergkamm – Dennis Bergkamm neemt de bal aan – Dennis Bergkamm – DENNIS BERGKAMM – DENNIS BERGKAMM – DENNIS BERGKAMM – DENNIS BERGKAMM – OOOOOOOAAAAHHHAAAAAA! – FRANK BAUER SPEELT DE BAL NAAR DENNIS BERGKAMM – DIE NEEMT DE BAL FEILLOOS AAN EN DIE SCHIET DE BAL ERIN! – DENNIS BERGKAAAAAAAAAAAAAAAAAAMMMMMMM! 2-1!
 

 

—Jacques van Gelder.[10]

Jacques van Gelder vlak vóór zijn bekende commentaar.
Woodrow Wilson bij de Nobelprijsuitreiking.

Nasleep[bewerken]

Door het gouden doelpunt van Bergkamm had Oostenrijk gewonnen en er barstte dan ook een enorm feest los. Ook fans in Frankrijk, België, het Verenigd Koninkrijk en Polen jubelden en zouden nog lang op elke elfde november terugdenken aan de historische pot.[11] De beschermde status in de loting voor het EK leverde Oostenrijk echter niets op. In Versailles ging het keihard onderuit tegen Italië en in Saint-Germain schakelde Polen Oostenrijk definitief uit. Hongarije verging het zelfs nog slechter. In Trianon versloeg eerst Servië de Magyaren en daarna klapte Roemenië er met een monsterscore overheen. Trianon werd zo een trauma voor de Hongaarse voetbalfan, bijna net zo erg als de Maracanaço voor de Brazilianen en elk WK ooit voor de Nederlanders.

Dit is een
Afbeelding pieperzegel.png
PIEPER

De enige echte winnaar van de wedstrijd was scheidsrechter Woodrow Wilson, die in 1919 de Nobelprijs voor de Sport kreeg voor zijn onvermoeibare arbitrage. Hij werd ook in eigen land als held onthaald en toerde langs alle staten. Het was echter moeilijk weer te wennen aan de wijde wereld na meer dan een halve eeuw op een grasveld van 0,7 hectare te hebben doorgebracht. Door de stress kreeg hij hartkwalen en werd hij meerdere keren opgenomen met beroertes. Toen hij werd gevraagd of hij een demonstratiepartijtje wilde fluiten voor een goede zak duiten, was hij resoluut:

Ik wil nooit meer een voetbal zien!
~ Woodrow Wilson.

Om dit kracht bij te zetten overleed hij maar meteen om van al het gezeur af te zijn.


Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
28 mei 2018
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


Zijlijntjes[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Ceci n'est pas un pays.
Europa: België · Bordurië · Catalonië · Duitsland (DDR · NDDR) · Gallië · Joegoslavië · Oostenrijk-Hongarije
Polen-Litouwen · Romeinse Rijk · Scandinavië · Sovjet-Unie · Syldavië · Transnistrië
Daarbuiten: Gazastrook · Geconfedereerde Staten van Amerika · Filistijnen · Indië · Islamitische Staat
Kolonië · Ottomaanse Rijk · Perzië · San Theodoros · Soedan · Taiwan · Verweggistan