Plastic

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Plasticmolecule, uitvergroot voor bijzienden, in het Gemeentelijk Park van Plast (Rusland).

Dit artikel moet met een korrel plastic genomen worden. Bedien u, er is genoeg.
~ Zoutmijnwerker die plastic als gevaarlijke concurrentie ziet.

Gij zijt het plastic op uw aardbeien niet waard, gij!
~ Louis Paul Boon tegen iemand die hem tegenspreekt.

Zoutdelvers zijn het plastic der aarde!
~ Brugman die twee essentiële mineralen op gelijke voet wil zetten.

Plastic is, samen met zout, het meest voorkomende en voor de samenstelling van de planeet belangrijkste mineraal op Aarde. Het heeft talloze voor onze diersoort interessante eigenschappen, en wordt voornamelijk ontgonnen in mijnen, de zogenaamde "plasticmijnen".

Een belangrijk mineraal[bewerken]

Plastic komt, samen met zout, in zo grote hoeveelheden op en in onze planeet voor, dat deze zou instorten moest men alle plastic en alle zout verwijderen. Hun beider aanwezigheid in voldoende volume en op de gepaste plaatsen is dus van het grootste belang voor de samenhang van de aardbol. Duurzame ontginning is dus aangewezen.

Moleculaire structuur[bewerken]

De moleculaire structuur van plastic is met het blote oog niet te onderscheiden van die van zout, en al zeker niet voor wie kleurenblind en/of smakeloos is. Het is immers in de kleur en in de smaak van de molecule dat beide van elkaar fundamenteel verschillen: de kleurigheid van plastic steekt schril af van de kleurloosheid van zout, terwijl de opvallende smaak van het laatste dan weer contrasteert met de smakeloosheid van het eerste.

Uitzicht[bewerken]

Het is vooral de veelkleurigheid die plastic laat opvallen: geen enkel mineraal is zo gevarieerd que kleuren. Al van bij het ontginnen zijn de kleuren gemengd, en gespecialiseerd personeel sorteert de rode, gele, blauwe, groene, paarse en oranje kristallen op kleur. Andere kleuren worden verkregen door het mineraal fijn te malen en te mengen tot men de gewenste kleur verkrijgt, en dan hetzij via samenpersen, hetzij via smelten zijn definitieve vorm te geven. Want daarvoor wordt dit mineraal het meest gebruikt: het vormen van de meest uiteenlopende objecten.

Ontstaan[bewerken]

Het ontstaan van plastic wordt sinds 1358, jaar van de stichting van het Universeel PLAstic CEntrum, universeel en unaniem toegeschreven aan een gelukkige samenloop van omstandigheden, waarbij een coalitie tussen natuurkundige nuchterheid en goddelijke verbeeldingskracht wonderen had gedaan. Die zijn nog steeds de wereld niet uit, en zout evenmin.

Het winnen van plastic[bewerken]

Een plasticmijnwerker toont een handvol vers ontgonnen plastic. Het ontbrekende naamplaatje wijst erop dat deze plasticmijnwerker óf nog aan zijn taak moet beginnen, óf ze al volbracht heeft.

Toen de mensheid voor het eerst met de deugden van plastic kennismaakte, volstond het om het nodige materiaal van de grond te rapen. De toename van de wereldbevolking noopte de mens tot het meer gericht zoeken naar en delven van plastic, wat, afhankelijk van de geologische situatie, leidde tot het uitbaten van hetzij plasticmijnen, hetzij plasticmeren. Beide komen egaal verspreid over heel de wereld voor: een blik door uw voor-, achter- of zijraam stuit hoogstwaarschijnlijk op een plasticmijn of een plasticmeer, en indien geen van beide daar voorkomen, hoogstwaarschijnlijk een zoutmijn of een zoutmeer.

Plasticmijnen[bewerken]

Driekwart[1] van het wereldwijd gebruikte plastic wordt ondergronds ontgonnen, in plasticmijnen. Deze hebben exact dezelfde infrastructuur als koolmijnen en zoutmijnen, waarvan ze alleen te onderscheiden zijn door het bordje

Plasticmijn - Verboden Toegang Voor Onbevoegden!

en door een kritische blik op het voortgebracht product. De kledij van plasticmijnwerkers geeft evenmin iets prijs, op een klein plaatje in plastic ter hoogte van de hartstreek na. Daarin staat namelijk de naam van de mijnwerker gegraveerd.

Plasticmeren[bewerken]

Behalve in plasticmijnen, wordt ongeveer 20 procent van dit mineraal ook nog bovengronds gewonnen, in plasticmeren. Opvallend is het verplicht gebruik van een rode schop en een witte hoed. Het plastic afkomstig van deze plasticmeren verschilt van dat afkomstig van plasticmijnen, in de grootte van de korrel. In plaats van fijne kristallen, worden hier bolvormige eenheden tevoorschijn gehaald, met een gemiddelde diameter van tussen de vijf en de tien centimeter. De kleurige verscheidenheid blijft. Meerplastic wordt in deze zuivere vorm wel eens toegepast in zogenaamde "ballenbaden", waar nietsvermoedende kinderen zich wentelen in zuiver mineraal.

Plasticrecyclage[bewerken]

De resterende vijf procent wordt verkregen door recyclage van gebruikt plastic, een door het N.I.S. als onomstootbaar bewezen feit gegarandeerd gegeven dat wiskundig aangelegden al heel wat hoofdbrekens heeft bezorgd. Menig wetenschappelijk team heeft een overmoedig begonnen tellen van de op aarde voorkomende plastickorrels vroegtijdig moeten opgeven.

Gelijkenissen en verschillen met zout[bewerken]

Een plasticmeerman op, of liever in de werkvloer.

Plastic heeft ongeveer evenveel gelijkenissen als verschillen met dat andere belangrijke mineraal, zout, en om te voorkomen dat de argeloze gebruiker de zaken door elkaar haalt, volgt hier een overzicht van de meest kenmerkende gelijkenissen en verschillen.

Gelijkenissen[bewerken]

  • Zowel plastic als zout vallen bij ondergronds ontginnen in kleine korrels uiteen;
  • De moleculen zijn met het blote oog enkel van elkaar te onderscheiden door het al dan niet hebben van kleur of smaak;
  • Geen van beide mineralen bindt zich blijvend aan ander materiaal: beiden blijven zichzelf, en vergaan nooit. Het momenteel op Aarde aanwezige plastic is dus nog steeds dat van vlak na de oerknal, en hetzelfde geldt voor zout.

Verschillen[bewerken]

  • Plastic komt in allerlei vrolijke kleurtjes voor, terwijl zout in zuivere vorm wit tot doorschijnend is;
  • Plastic lost op in zwavelzuur, en zout in zoet water, dat dan... zout wordt, precies;
  • In tegenstelling tot zout, leent plastic zich uitstekend tot vormgeving van diverse objecten. Wanneer een niet-organisch object smakeloos is [2], dan kunt u ervan op aan dat het van plastic is.

Verwantschap en verwarring[bewerken]

Het onttrekken van kleur aan plastic enerzijds, en het toevoegen van kleurstoffen aan zout anderzijds, heeft van oudsher geleid tot het scheppen van een op termijn ongezond gebleken verwarring. Daarom besloot men in het voorjaar van 1958, tijdens een uniek congres dat vertegenwoordigers van zowel de plasticindustrie als van de zoutindustrie van over de hele planeet bijeen bracht, om beide praktijken illegaal te verklaren. China was het enige land dat niet aanwezig was: vervalsing van goederen voor export zit daar zo diep in de cultuur ingebakken, dat deelname bij voorbaat zinloos was. Wie zeker wil zijn dat zijn plastic van plastic en zijn zout van zout is, dient dus terdege de herkomst ervan na te gaan.

Toepassingen van plastic[bewerken]

De "Plastickoningin van Palm Springs", duizenden jaren geleden geperst uit zorgvuldig geselecteerd plastic.

Plastic is alomtegenwoordig in het menselijke reilen en zeilen, en in niet te onderschatten mate in dat van andere levende wezens. Deze alomtegenwoordigheid heeft ervoor gezorgd dat plastic al lang geen gespreksonderwerp meer is op recepties of andere bijeenkomsten, die in het kader van de plasticindustrie niet meegerekend.

Plastic in de gastronomie[bewerken]

De moeilijke verteerbaarheid van plastic heeft ervoor gezorgd dat het mineraal minder en minder in eetwaren, en meer en meer in keukengerei en huisraad wordt toegepast. Bovendien zijn de vele kleurtjes en de gemakkelijke vormgeving troeven gebleken bij het promoten van een gespecialiseerde nijverheid.

Plastic in de tuin[bewerken]

Plastic is een ideale grondstof gebleken voor het vervaardigen van allerlei tuinderhulpiddelen. De meest populaire toepassing is wel die van afdekmateriaal tussen planten, om onkruid geen kans te geven. Hoewel men vaak zwart plastic tussen aardbeien ziet, omdat zulks meer zonnewarmte zou vasthouden, schrikt de moderne tuinier er niet voor terug om zijn land te bedekken met alle kleuren van de regenboog, wat vooral vanuit de lucht een vrolijk zicht is.

Plastic in de winter[bewerken]

Hoewel plastic bij het tuinieren bijna uitsluitend als afdekmateriaal wordt ingezet, is het mineraal niet volkomen weerloos, en slaat het vrolijk terug door in groenloze wintertijden als grondstof te dienen voor kunstbloemen en dito andere planten, die het troosteloze landschap opfleuren, zonder te verwelken of veel onderhoud te vergen. Tegenstanders van deze traditie opperen dat buiten het winterseizoen die dingen alleen maar plaats innemen, en door hun oncomposteerbaarheid het milieu vervuilen. Dit laatste is des te ironischer omdat het tenslotte gaat om imitaties van planten, de vertegenwoordigers bij uitstek van het milieu.

Plastic in de kunst[bewerken]

De zeldzame uit plastic gemaakte kunstwerken hebben alle twee eigenschappen gemeenschappelijk: het zijn monumentale kunstwerken, en bijna altijd standbeelden. Het bekendste standbeeld uit plastic is ongeveer 12 meter hoog, staat in de woestijn nabij Palm Springs (Verenigde Staten), en stelt een koninklijk ogende vrouw voor, die vanop een rotsblok de dorre omgeving overschouwt. De ouderdom van het beeld wordt op zo'n vijfduizend vijfhonderd jaar geschat, en experts hebben uitgemaakt dat de goedbewaarde kleur geen later toegevoegde polychromie is, maar de oorspronkelijke mineraalkleur.

Nadelen van plastic[bewerken]

Eenmaal ontgonnen, heeft plastic de vervelende neiging om te gaan migreren, en bij voorkeur naar plaatsen waar zout beter op zijn plaats is, zoals de zee. Het steeds minder geleidelijk, maar integendeel exponentieel versnellend plastificeren[3] van de oceanen en hun bewoners is daarvan het resultaat, met een sterke terugloop van voor consumptie geschikte vispopulaties als gevolg.

Notenbalk[bewerken]

  1. 76,3% volgens het Nationaal Instituut voor Statistiek, maar dat onthoudt minder gemakkelijk.
  2. Dat gaat u na door eraan te likken.
  3. Een aangenamer bekkend woord voor "met plastic verzadigd raken", dat de kwestie echter niet minder zorgwekkend maakt.