Pompeï

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Pompeï
Plaats in Italië
Vlag van Pompeï
Vlag van Pompeï
Ligging van Pompeï
Ligging van Pompeï
Basisgegevens
Motto Pom pom pompeiiii!
Provincie Metropolitane stad Napels
Land Italië
Burgemeester Marcello Massimo Pompeio
Oppervlakte 12,5 km²
Inwoners 25.555
Portaal  Portaalicoon Plaats
Pompeï is bekend om zijn pompoenen.
~ Een verwarde landbouwer, leunend op zijn schop.
Schrijnende beelden uit het dagelijkse leven in Pompeï: het straatbeeld.
Schrijnende beelden uit het dagelijkse leven in Pompeï: gezin en vermaak.
Schrijnende beelden uit het dagelijkse leven in Pompeï: openbaar vervoer.
Het wapenschild van Pompeï.

Pompeï is een voorstad van Napels (Italië), die om even duistere als diverse redenen zodanig aan haar lot wordt overgelaten, dat ze een extreem vervallen indruk geeft. Zowel onderzoekende journalisten als potentiële toeristen worden op een afstand gehouden door een gevoel van onveiligheid te creëren, zodat er over dit stadsgedeelte na meer dan twee millennia relatief weinig bekend is, wat de wildgroei van wilde verhalen in de hand werkt.

Ontstaan[bewerken]

Pompeï is de oudste voorstad van Napels: toen de Grieken in de VIIIste eeuw vóór onze jaartelling een koloniaal experiment opstartten met de naam "Néa Pólis" of "Nieuwe Stad", lanceerden zij een aantal stedelijke vernieuwingen die in al bestaande steden onuitvoerbaar waren, meestal wegens de tegenkanting van de bevolking. Sommige vernieuwingen vonden meteen navolging, zoals eenrichtingsstraten en hoogbouw; andere werden pas millennia later ingevoerd buiten Napels, zoals het openbaar vervoer[1], riolering, vuilophaaldienst en leidingwater. Een rijkelijk laat door andere steden ingevoerde nieuwigheid was de voorstad: een beetje stad moest ook voorsteden hebben, zo vonden de kolonisten, en het zou duren tot de IIde eeuw van onze jaartelling eer Rome als eerste het idee ging toepassen, gevolgd door Peking in 1267, toen de Mongoolse heerser Koeblai Khan de stad grondig herstructureerde.

Oorzaak van het verval[bewerken]

Omdat omtrent de oorzaak van dit verval diverse theorieën, gaande van "wetenschappelijk werkstuk" tot "duivels domein", even lang, met evenveel vuur en door evenveel aanhangers verdedigd worden, worden deze hier iets uitvoeriger toegelicht.

Wetenschappelijk werkstuk[bewerken]

Parallel aan het verval van het Romeinse Rijk, een verval dat ongeveer parallel loopt met het keizerrijk, was er al interesse voor de studie van de decadentie van ver ontwikkelde beschavingen. Daarom wordt Pompeï al jaren door een groot aantal onderzoekers beschouwd als een experiment op ware grootte, en meteen het grootste en langst durende[2] uit de geschiedenis. In dit geval zou de zichtbare armoede, en het in ruïnes veranderen van de gebouwen, een authentiek proces zijn, dat uiteindelijk zou moeten leiden tot totale verdwijning of tot heropleving. De totale verdwijning lijkt momenteel het dichtst bij.

Machtige maffia[bewerken]

Een eveneens voor de hand liggende verklaring voor de toestand van Pompeï is gehuld in een mysterieus waas, omdat niemand er iets over kwijt wil: geen meningen, geen feiten, zelfs geen geruchten zijn in dit gebied te horen over een eventuele inbreng van de georganiseerde misdaad in de situatie. Er wordt gezwegen als vermoord, en toch leeft deze theorie, onhoorbaar, onzichtbaar, ongrijpbaar. De districtsburgemeester[3] van Pompeï, Zijne Excellentie Marcello Massimo Pompeio, is de enige die iets kwijt wil: "U bent het gewillige slachtoffer van weer eens de zoveelste complottheorie: er is in Pompeï helemaal niks aan de hand! Waarom niet meteen beweren dat het hier het hol van Pluto[4] is, of dat er van hieruit talloze djihadi's naar alle hoeken van de wereld vertrekken?". Van de weinige onderzoeksjournalisten die dieper wensten in te gaan op deze theorie hebben we geen nieuws.

Bescheiden budget[bewerken]

Wanneer een stadsbestuur met budgettaire problemen worstelt, dan dient er bespaard te worden[5]. Doorgaans tracht men zulke besparingen geografisch te spreiden, ten einde -althans in democratische gebieden- de kiezers niet af te schrikken, maar af en toe wordt een deel van het territorium opgeofferd. In het geval van Napels zou dit opgeofferde terrein dus al eeuwenlang Pompeï zijn: het miserabel aanzien van dit stadsgedeelte wordt al sinds de beschrijving door Pausanias[6] in de tweede helft van de IIde eeuw van onze jaartelling als dusdanig beschreven.

Rijkelijke recreatie[bewerken]

De meest tot de verbeelding sprekende theorie is die van een stelletje rijkelui, die af en toe in de huid van een arme donder, bijvoorbeeld een bedelaar, kruipen, om zo hun dagelijkse beslommeringen te vergeten, of te relativeren. Dat zou ook het immense aantal bedelaars verklaren, en het af- en aanrijden van limousines[7]. Ook in dit geval is het logisch dat pottenkijkers streng geweerd worden, en dat men een ogenschijnlijk sloom en zelfs beschonken politieagent plots zeer agressief in actie kan zien komen.

Duivels domein[bewerken]

Religieus aangelegde zoekers beweren massaal dat Pompeï het "aardse oord des duivels" is: in zekere zin dus het aardse kantoor van de hel. Diezelfden beweren ook dat de nabijgelegen Vesuvius, een onstuimige vulkaan, regelmatig dit duivelse stadsgedeelte bedelft onder lava en andere onaangename materialen, en dat er sinds mensenheugenis een sterke zwavelstank hangt. Sterker nog: de hele plaats zou volgens hen eeuwenlang onder de vulkanisch materiaal bedolven geweest zijn, inwoners inbegrepen. De aanwezigheid van een vulkaan in zowel de vlag als het wapenschild van Pompeï sterkt deze categorie van Pompeï-theoretici in hun overtuiging.

Arm der wet[bewerken]

Opmerkelijk in Pompeï is de lokale politie, die zich van andere politiediensten ter wereld onderscheidt door haar bijzondere uniform en even bijzondere wapendracht. De "Politia Pompeica" heeft zich sinds haar creatie in 46 vóór onze tijdrekening steeds strikt gehouden aan de toen uitgevaardigde en nooit meer herziene uitrustingsnormen, en geeft eventueel geïnteresseerde historici dus een goed beeld van hoe geüniformeerde diensten van het Romeinse Rijk er toen uitzagen. Het is ook evenmin ongewoon om burgers in enigszins ouderwetse kledij te zien flaneren: dit wordt toegeschreven aan een zekere nostalgie naar "die goeie ouwe tijd".

Kunst en cultuur[bewerken]

Kunstuitingen in Pompeï zijn schaars, en beperken zich tot primitieve wandschilderingen binnenshuis, en één theater buitenshuis. Dat theater is ook letterlijk buitenshuis, aangezien het geen dak heeft. Dat wordt niet nodig geacht, omdat er bijna nooit toneel wordt vertoond, en dan nog voor anderhalve man en een paardenkop. De zeldzame bezoekers zijn dan meestal toevallige wandelaars, of onervaren toneelspelers die denken te moeten repeteren voor een voorstelling waar tóch geen kat komt naar kijken. Alleen dus die anderhalve man en de bijhorende paardenkop. Deze toestand is een belangrijk argument voor de verdedigers van de rijkelijke-recreatietheorie, omdat mensen die de hele tijd toneeltje lopen te spelen geen behoefte zouden hebben aan een apart gebouw daarvoor. Archeologen beweren dat er vroeger meer interessant patrimonium heeft gestaan, maar aangezien deze -ologen nu net tot de meest en doeltreffendst geweerde pottenkijkers behoren, blijkt geen één van hen dat daadwerkelijk ter plaatse onderzocht te hebben, en leiden ze dat enkel af van wat er in steden van een gelijkaardige ouderdom te vinden is of was.

Vervoer[bewerken]

In Pompeï is de enige toegestane vorm van transport, voetgangers, kruiwagens en fietsers uitgezonderd, het openbaar vervoer. Onder de voorstad bevindt zich een netwerk van tunnels, dat parallel loopt aan de bovenliggende straten, en waarin zowat alle in de geschiedenis van het transport voorgekomen vehikels dienst doen. De voor de hand liggende vergelijking met de metro's die in andere steden te vinden zijn dringt zich op, en stuit meteen op de opvallende afwezigheid van sporen, ook al worden hier en daar voertuigen ingezet die beter zouden presteren mocht men ze op sporen zetten. Het systeem draagt bij tot het antieke bovengrondse uitzicht van Pompeï.

Toerisme[bewerken]

In tegenstelling tot andere verzamelingen van ruïnes op Italiaanse bodem, kent Pompeï zo goed als geen toerisme. Zoals eerder aangegeven, worden pottenkijkers er geweerd, en eventuele hardcore toeristen worden slinks mis-, afge- en omgeleid door middel van strategisch opgestelde wegwijzers naar veelbelovende oorden in de omgeving. Er wordt ook niet geschroomd om op sommige van deze borden ook het woord "Pompeï" te laten voorkomen, zodat de onoplettende reiziger ontgoocheld een weinig hoogstaande herinnering aan Pompeï mee naar huis neemt. Zijn relaas aldaar zorgt er mede voor dat weinig mensen zich geroepen voelen om dat stukje van Italië te bezoeken, en gaan bijvoorbeeld de gelederen vervoegen van de horden die eerstdaags Venetië van de kaart zullen laten verdwijnen. Maar dat is een andere kwestie.

Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
14 maart 2016
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


Notenbalk[bewerken]

  1. Het ondergronds openbaar vervoer, zoals dat van Pompeï, werd pas in de XXste eeuw gemeengoed.
  2. Zo'n kleine tweeduizend jaar, niet mis voor een wetenschappelijk experiment.
  3. Napels heeft een burgemeester en zes districtburgemeesters, waaronder die van Pompeï.
  4. Hij zei eigenlijk "Hellhole", maar sprak dat zó slecht uit dat een vertaling wenselijk werd geacht.
  5. Men kan ook een bron van inkomsten aanspreken die door andere steden wordt gemeden, zoals het huisvesten nucleair afval.
  6. Vermaard Grieks reiziger en schrijver van de allereerste reisgids, "Beschrijving van Griekenland".
  7. En vóór de limousines waren het koetsen en draagstoelen.

Italiaanse vlag.png
Dese articola is gescrefe door ene Italiano!
Italiaanse vlag.png