Puaruguay

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Puaruguay
PuaruVlag.JPG
PuaruWap.JPG
Vlag van Puaruguay
Wapen van Puaruguay
Basisgegevens
Talen Spaans, Guano
Hoofdstad Asunción-Montevideo
Regeringsvorm Bananenrepubliek
Religie Pantheisme
Inwoners 1.000.001
Staatshoofd President Juanito Banano XXVII
Overige
Volkslied Guay, Puaruguaaay
Motto ¡Guaaaay!
Munteenheid Juanita
Internetdomein .pua
Traditioneel eten Gestoofde papaguay
Portaal  Portaalicoon Land
Malagueeeeeeeeña puaruguayaaaah!
~ Los Puaruguayos over Puaruguay.

Puaruguay (spreek uit: "Pwaroegwaai") is een Zuid-Amerikaanse republiek ten zuiden van Bolivia, ten oosten van Argentinië en ten westen van Brazilië. Het land bestaat uit twee deelstaten, Paraguay en Uruguay, die, in tegenstelling tot wat doorgaans het geval is met deelstaten, niet aan elkaar grenzen. In plaats daarvan worden zij verbonden door een spoorlijntje dat precies op de grens tussen Argentinië en Brazilië loopt, en om diverse reden "El Ferrocarril de la Muerte" wordt genoemd. Beide deelstaten staan al eeuwen op voet van oorlog, en wensen eigenlijk onafhankelijk van elkaar te worden. Helaas wensen beide deelstaten dat nooit tegelijkertijd...

Geschiedenis[bewerken]

Puaruguay is het enige Zuid-Amerikaanse land dat nooit een Spaanse, Portugese, Engelse, Amerikaanse of Chinese kolonie is geweest: ten eerste viel er niets te rapen (nu nóg altijd niet), en ten tweede stuitte elke geïnteresseerde op de bizarre haat-liefdeverhouding die twee schijnbaar los van elkaar staande regio's met elkaar scheen te binden. Sinds lokale mensenheugenis heeft altijd één van beide regio's iets dat de ander óók interesseert, maar waarvoor ze hun vel niet willen riskeren, en liever goeie maatjes willen blijven. De in de weg liggende territoria van Argentinië en Brazilië zijn bovendien al voldoende reden voor heibel met deze twee landen, en op zo'n momenten is de nood aan solidariteit het hoogst. Enkel de vijandigheid tussen het Portugeessprekende Brazilië en het Spaanssprekende Argentinië heeft altijd belet dat de twee regio's definitief van elkaar werden gescheiden, terwijl ze nu nog altijd een verbinding kunnen openhouden pal op de grens tussen deze twee buurlanden.

Eénmaking... of toch niet?[bewerken]

De (hachelijke) positie van Puaruguay in Zuid-Amerika.

De eenmaking van het huidige Puaruguay gebeurde zeer vroeg: er zijn zelfs geen officiële documenten van bewaard gebleven, omdat halverwege de XIVde eeuw daar nog geen schrift in voege was. Het begrip "éénmaking" dient met een korrel zout genomen te worden, aangezien de onderneming meer weg had van een verstandshuwelijk dan van een romantisch éénworden. Maar het was de enige manier om de druk van buitenaf aan te kunnen, en op vele momenten een zuivere kwestie van overleven. Uruguay en Paraguay kunnen niet mét elkaar, maar nog veel minder zónder elkaar leven. De lijst met voorvallen is eindeloos, maar het meest tot de verbeelding sprekend is wellicht de Uruguaanse aardappelschaarste van 1848, die parallel liep met het aardappeloverschot in Paraguay. Of de bananenvliegplaag van 1645 in Paraguay, die scherp afstak tegen de luister waarmee de legendarische bananenoogst in Uruguay gevierd werd.

Indiaantjes[bewerken]

Elke toerist die voor de eerste keer Puaruguay bezoekt wordt op ludieke wijze gedoopt, ongeacht de leeftijd.

Zoals in heel Zuid-Amerika, bestond ook in Puaruguay de originele bevolking geheel uit indianen die vóór 1492 niet wisten dat ze indianen waren, maar daar betrekkelijk weinig last van hadden. Op het grondgebied kwamen naar schatting zo'n tachtig verschillende stammen voor, met gemiddeld tussen de tweehonderd en duizend leden per stam, maar alleen de stam der Guano's kwam ongeveer ongeschonden uit de griepepidemie van 1497, omdat zij, omwille van een ruzie over de plaatsing van een hek[1], al een jaar geen contact hadden met de hun omringende stammen, en dus niet besmet werden. Van de andere stammen bleven maar handjevollen indianen over, net genoeg om nog wat folklore over te leveren, en ons wat inzicht te geven in die vroege tijden.

Taal[bewerken]

In den beginne had op het grondgebied van Puaruguay elke indianenstam zijn eigen taal of dialect, maar in de eerste helft van de XVIde eeuw drong het tot de leiders door dat het aannemen van een gemeenschappelijke taal de eenheid kon versterken. Ze namen er twee aan: één indianentaal, het Guano, omdat dat door de grootste stam gesproken werd, en het Spaans, omdat die taal toeliet om betrekkingen met de buitenwereld aan te knopen. Dit zijn ook nu nog de twee officiële talen, maar alleen het Spaans wordt geschreven (en gedrukt, sinds 1958).

Hoofdstad[bewerken]

Wegens het gebrek aan plaats voor een echt centraal gelegen hoofdstad, wordt die functie verdeeld over twee steden, één in elke deelstaat. De voornaamste instanties die nodig zijn om een democratie in 't algemeen, en een bananenrepubliek in 't bijzonder bestuurbaar te houden, worden eveneens min of meer evenredig verdeeld over beide deelstaten. Dit ging niet zonder slag of stoot, omdat nu eenmaal iedereen graag over belangrijke bevoegdheden zoals Financiën en Landsverdediging beschikt. Ook voor Binnenlandse Zaken en Buitenlandse Zaken werd lang gebakkeleid. Alleen voor Onderwijs en Justitie toonde niemand belangstelling, en die ministeries werden dan uiteindelijk achterwege gelaten. Alleen de regering heeft geen vaste stek: de ministerraden gaan op even maandagen door in Montevideo, en op oneven maandagen in Asunción.

Asunción[bewerken]

Asunción, voluit " La Muy Noble y Leal Ciudad de Nuestra Dolorosa Pero Sin Duda Más Guapa Señora Santa María de la Asunción Suya Pero También de la de Su Hijo", is de hoofdstad van de noord-westelijke deelstaat Paraguay, en men kan er terecht voor bestuurlijke bevoegdheden als

  • Financiën & Economie
  • Binnenlandse zaken
  • Landbouw
  • Openbare Werken

In Asunción zetelt ook de kamer van Volksvertegenwoordigers, en heeft de President zijn winterverblijf.

Montevideo[bewerken]

Montevideo, voluit "La Muy Noble y Leal Ciudad de Monteverdi Fue un Muy Buen Compositor Pero los Jóvenes de Hoy Prefieren los Videojuegos", is de hoofdstad van de zuid-oostelijke deelstaat Uruguay, en staat in voor de volgende bestuurlijke bevoegdheden:

  • Landsverdediging:
  • Buitenlandse Zaken
  • Toerisme
  • Verkeer

In Montevideo vangt de Senaat een uiltje, en heeft de President zijn zomerverblijf.

Economie[bewerken]

De economie van Puaruguay is grotendeels een autocratie: de auto's die zij produceren worden uitsluitend door de autochtonen gekocht. Dat geldt ook voor andere producten, en wel met behulp van een primitief muntsysteem gebaseerd op bananenschijfjes.

Waarom zijn de bananen krom?[bewerken]

Een tros Puaruguaanse bananen, gereed voor versnijding tot muntstukken.

Dat zijn ze niet, althans niet in Puaruguay: daar zijn bananen kaarsrecht, wat ze meteen onverkoopbaar maakt op de internationale markt. Ze zijn ook niet lekker, en beenhard, maar dat maakt ze des te geschikter om er munten van te zagen. Jawel, de Puaruguaanse munt wordt niet geslagen maar gezaagd. De munten, "Juanita" genaamd, bestaan maar in één waarde, en dienen eigenlijk als bon. De Puaruguaanse handel is inderdaad een ruilhandel, waarbij de schijfjes dienen om bederfbare, omvangrijke of dure waren gemakkelijker hanteerbaar te maken. De bananen worden geoogst nét vóór ze helemaal rijp zijn, en dan worden ze gedurende zes maanden gedroogd, zodat de harde dingen zo mogelijk nóg harder worden, om vervolgens in vier millimeter dikke schijven gezaagd te worden. Dat zagen is een hele klus, want de hardheid van zo'n banaan benadert gemakkelijk die van diamant, en zo'n Juanita gaat dan ook ruim een mensenleven mee. De Puaruguaanse bananen worden uitsluitend door de Nationale Bank gekweekt: eenieder die betrapt wordt op het kweken van bananen wordt onmiddellijk als valsmunter tegen de muur gezet en geëxecuteerd. En het vuurpeloton schiet niet met bananenschijfjes! De oplettende lezer zal intussen gemerkt hebben dat de banaan in het nationale wapenschild wél krom is, maar de reden daarvoor ligt nogal voor de hand, gezien de vorm van het wapen...

Stop een banaan in je tank[bewerken]

Al zijn ze oneetbaar en beenhard, gisten kunnen ze wel, die Puaruguaanse bananen! In 1974 ontdekte een Puaruguaanse wetenschapper dat deze bananen veel suiker bevatten, en kunnen gisten tot een sterk alchoholhoudend vocht, mits ze in de juiste omstandigheden in water te weken gelegd worden. Opmerkelijk is wel dat alleen het water van de Juanitabron in het Paraguaanse hoogland in aanmerking komt, en het ligt voor de hand dat deze bron sterk bewaakt wordt: het bananenvocht is niet te drinken, maar werkt prima als autobrandstof! De Puaruguanen zijn dus niet afhankelijk van het buitenland voor hun energievoorziening, te meer daar een aantal even pittoreske als efficiënte watervallen voor de nodige elektrische stroom zorgen.

Toerisme[bewerken]

Een toerist mag het land binnenkomen (of buitengaan) met de meest indrukwekkende hoeveelheden dollars of euro's: hij kan er ter plaatse niets mee aanvangen. Toerisme in Puaruguay is een hele klus: de reiziger moet de bevolking een dienst of een product kunnen aanbieden, waarvoor hij (of zij) dan bananenschijfjes in ruil kan krijgen, en dan daarmee kost en inwoon betalen. De schijfjes mogen het land daarentegen niet uit, en overtreders worden zonder pardon tewerk gesteld in de muntzagerij. Dit muntsysteem heeft het land eeuwenlang onderaan op de lijstjes van touroperators gezet, maar met de opkomst van het ecotoerisme zit deze sector eindelijk in de lift.

El Ferrocarril de la Muerte[bewerken]

"El Ferrocarril de la Muerte": een tunnel wordt bewaakt door twee wachten in hun typisch uniform.

De verbinding tussen de beide deelstaten heeft een lange en bloedige geschiedenis, waarvan de talloze graven aan weerszijden van het traject nog steeds getuigen. Deze talloze slachtoffers gaven de weg zijn eerste bijnaam: "El Corredor de la Muerte" ("De Dodengang").

El Corredor de la Muerte[bewerken]

Wie van Paraguay naar Uruguay wil, of omgekeerd, mag niet van de twee meter brede weg afwijken. Dat was van in den beginne zo: inwoners van de aanpalende landen eigenden zich het recht toe om afwijkelingen als konijnen neer te schieten. Om zeker te zijn dat de gebruikers geen misstappen begingen enerzijds, en om de konijnen gevallenen te herdenken anderzijds, werd om de twee meter een stuk van twee meter lang rood geschilderd, een ingreep die nu nog steeds te zien is... maar alleen op landkaarten. Want in 1835 werd op het traject een heuse spoorweg aangelegd, de eerste op het Zuid-Amerikaanse continent.

El Ferrocarril de la Muerte[bewerken]

De belangrijkste reden voor de aanleg was het idee dat gebruikers niet meer van de weg konden afwijken wanneer zij braafjes in wagons zaten die mooi een spoor volgden, zodat de verbinding eindelijk van haar lugubere bijnaam zou verlost raken. Maar deze spoorweg kostte tijdens de vijf jaar durende aanleg alléén al meer mensenlevens dan de oorspronkelijke weg alle voorgaande eeuwen bijeen, omdat het bijzonder moeilijk was om eraan te werken... zonder af en toe een stap te zetten op vijandig gebied. De buren schoten er dus lustig op los. Bovendien kwamen veel spoorwegarbeiders om door zware werkomstandigheden en ondervoeding. Nog tijdens de constructie had de spoorlijn haar bijnaam te pakken, die ze nog steeds heeft: "El Ferrocarril de la Muerte", ofte "De Spoorweg des Doods". De aanwezigheid van rails en bielzen[2] maakte het aanbrengen van de typerende rode kleur even moeilijk als het idee zélf van de spoorlijn deze aankleding overbodig maakte, en nu is ze alleen nog op landkaarten te zien.

Bewaking[bewerken]

Een aantal belangrijke constructies van de spoorlijn, zoals bruggen en tunnels, worden zwaar bewaakt door het Puaruguaans leger, omdat de buren er wel eens willen aan prutsen, vooral wanneer ze gedurende een tijd niet genoeg konijnen passanten hebben kunnen afknallen. De spoorwegwachten hebben het recht om elkeen die zich zonder geldig vervoersbewijs op het traject bevindt als een neer te schieten, en dat doen zij dan ook met graagte, aldus de bijnaam van de spoorlijn in ere houdend.

Stations[bewerken]

In 1835 werden ook beide eindstations, San Tipe (Paraguay) en San Severia (Uruguay) gebouwd, die allebei beschikken over een kazerne voor het opleiden en herbergen van spoorwegwachten. Dezen worden gekenmerkt door hun pittoreske klederdracht: ze dragen de authentieke uniformen van de Oude Garde van Napoleon, die door de Franse regering na de nederlaag van 1815 bij Waterloo aan de meest biedende werden verkocht, om met de opbrengst de overschot van het leger te moderniseren.[3] De architectuur van de stations, de uniformen, en de spannende treinrit vorm van oudsher de grootste toeristische attractie van Puaruguay.

Nationale hymne[bewerken]

De muziek van het Puaruguaanse volkslied bleek, toen het omstreeks 1350 gecomponeerd werd, meteen een voltreffer: toen de Spanjaarden aan het einde van de XVde eeuw het continent begonnen te koloniseren, hoorden zij het overal, zij het natuurlijk met verschillende teksten. Als nationaal volkslied heeft het volkslied méér dan één tekst gekend, omdat de teksten de linguïstische evoluties volgden. Oorspronkelijk werden de regionale indianentalen gebruikt, maar uiteindelijk vond men dat een beetje internationale uitstraling geen kwaad zou kunnen, en stapte men over naar internationaal meer gehanteerde talen. Aanvankelijk twijfelden zij tussen Portugees en Spaans, maar uiteindelijk werd in 1815, het jaar van de aanschaf der spoorwegwachtuniformen, gekozen voor het Nederlands, omdat die taal, vooral in zeevaartmiddens, toen minstens even internationaal bekend was al Spaans, Portugees, Engels of Frans, maar een meer neutrale reputatie had. Taalkundigen menen in de sindsdien gehanteerde tekst ook Antwerpse invloeden terug te vinden, wat niet zo verwonderlijk is aangezien Montevideo en Antwerpen in de XIXde eeuw zeer nauwe banden hadden. Wereldwijd kennen Spaanstaligen het lied als "Cielito Lindo", maar daar moet een toerist in Puaruguay niet mee voor de dag komen, hoewel Spaans één der officiële talen is. Door het woord "Puaruguay" te vervangen door "Uruguay" of "Paraguay" kan de hymne ook voor regionale officiële feesten, zoals de sokkenwijding op 15 augustus in Asunción, of de jaarlijkse opendeurdag bij de onderzeeërafdeling van de Marine in Montevideo op 13 september[4].

Strofe 1:
Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, vaderlandjeuh!
Laat ze maar
Met u lachen daar
In de vreemde waar
Z'u niet kenneuh!
Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, vaderlandjeuh!
't Scheelt geen haar
Of ambras is daar:
Wij staan altijd klaar
Om te renneuh!

 Refrein:
 Guay, Puaruguaaay!
 Da zèn toch lappeuh!
 D'r zullen misschien
 Nog jaren nadien
 De mensen nog over klappeuh!
 Guay, Puaruguaaay!
 Da zèn toch lappeuh!
 D'r zullen misschien
 Nog jaren nadien
 De mensen nog over klappeuh!

Strofe 2:
Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, vaderlandjeuh!
Kijk hoe schoon
Ik hierboven woon
Met mijn hongerloon
In dit krotjeuh!
Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, o mijn Puaruguaaay, vaderlandjeuh!
Kijk mijn zoon
Heeft geen last van hoon
Treft de juiste toon
Is't geen dotjeuh?

 Refrein:
 Guay, Puaruguaaay!
 (etc.)
 
Amerika (Noord- en Zuid-)

Antigua en Barbuda · Argentinië · Bahama's · Barbados · Belize · Bermudadriehoek · Bolivia · Brazilië · Canada · Chili · Colombia · Costa Rica · Disneyland · Dominica · Dominicaanse Republiek · Equador · El Salvador · Grenada · Guatemala · Guyana · Haïti · Honduras · Jamaica · Koebah · Mexico · Nicaragua · Nuevo Rico · Panama · Peru · Paraguay · Puaruguay · Saint Kitts en Nevis · Saint Lucia · Saint Vincent en de Grenadines · San Theodoros · São Rico · Suriname · Trinidad en Tobago · Uruguay · Venezuela · Verenigde Staten



Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
12 juli 2010
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


Notenbalk[bewerken]

  1. Sommige historici beweren dat het over een overhangende perelaar ging.
  2. Spoorwegnostalgici gebruiken hiervoor liever het woord "biels", verwijzend naar het oorspronkelijke enkelvoud "biel", maar daar zijn het dan ook spoorwegnostalgici voor.
  3. Deze modernisering van het Franse leger is nog steeds niet rond, omdat ze voortdurend door oorlogen onderbroken wordt. Eerst de Frans-Pruisische, dan twee Wereldoorlogen, dan Indochina, dan Algerije, dan Afghanistan... ze zijn er nog lang niet uit.
  4. Ook vorig jaar viel daar weer het verlies van een onderzeeër te betreuren, omdat een verstrooide kapitein met open deur een duikdemonstratie wou geven.