Rode Zee

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Daar ligt ze, de bloed(er)ige Rode Zee!
Overstroomt de Rode Zee, neem alvast uw emmers mee!
~ Rode-Zeebuurtbewoner met ervaring.

De Rode Zee is een tragische zee die Afrika van Azië scheidt, en het symbool van al het bloed(er)ige geweld dat op het "Zwarte Continent" sinds onheuglijke tijden gepleegd wordt. Traditioneel wordt het aldaar vergoten bloed in dat bekken verzameld, bij wijze van offer aan een nevelachtige vredesgod. En die veegt er duidelijk zijn voeten aan. Dat is duidelijk te merken aan het aanhoudende bloedvergieten in de landen die de Rode Zee omringen: Egypte, Soedan, Eritrea, Jemen, Saoedi-Arabië, Jordanië en Israel. In Ethiopië en Djibouti maken ze ook aanspraak op toegang tot de Rode Zee, maar dat moeten zij weten.

Onschuldig zeetje[bewerken]

Aanvankelijk waren de goud]gele stranden van de diepblauwe zee, samen met de daarop aansluitende zachtgroene velden, een land van melk en honing, dat klaarlag om de wieg te worden van allerlei boeiende beschavingen. De voorwaarden waren interessant, de rente laag, het weer altijd mooi (het regende er alleen tussen elf uur 's nachts en vijf uur 's morgens), het reliëf uitnodigend, de vergezichten betoverend, de nabijgezichten evenmin te versmaden. Maar niet per ongeluk ontstonden de eerste beschavingen een beetje verderop, wat meer noordoostelijk om precies te zijn. Wat maakte dat het land tussen Tigris en Eufraat door de eerste tot beschaving geneigde primaten werd verkozen boven dit paradijs op aarde? Een ongelukkig initiatief van een Afrikaanse koning, dát was de oorzaak!

De eerste storting[bewerken]

Colonne bloedgevers bij de Rode Zee, door Indépendance Sekwassa (Stedelijk Museum van Addis Abeba).

De zee kleurde voor het eerst een beetje rood (eigenlijk een schattig lichtroze) in 5003 vóór C., toen Koning Oleole van de Baka[1] een spectaculaire overwinning behaalde op Koning Yawadhe van de Shaka[2], en besliste dat er van de verslagen stam niet één persoon mocht overleven. Het volk bestaat dan ook niet meer, maar had dus de eer om als eerste bij te dragen tot de legendarische kleur van de Rode Zee. Want om de bodem niet te bezoedelen, werd beslist om het bloed van het overwonnen volk naar de grootst mogelijke rivier te brengen. Deze rivier moest ver weg zijn, om hun drinkwater niet te bezoedelen. De colonne trok oostwaarts, en na verschillende rivieren te zijn overgestoken die te klein bevonden werden omdat ze oversteekbaar waren, hielden ze halt aan wat, door hun initiatief, uiteindelijk de Rode Zee zou worden. Deze lange tocht verklaart ook waarom er op zoveel plaatsen in Afrika pygmeestammen te vinden zijn, want hier en daar bleven er wel een paar achter die te moe geworden waren van het lange stappen. Aannemelijker is dat ze de stank van het ontbindende bloed niet meer konden luchten.

Een traditie ontstaat[bewerken]

De expeditie baarde veel opzien in de streken waar de colonne passeerde. Omdat ze, verstoken van alle navigatievaardigheid, op een zeer onordentelijke wijze noordoostwaarts, en dus meer streken aandeed dan wanneer ze westwaarts zou gegaan zijn, waren veel volkeren op de hoogte van het gebeuren, en het initiatief had succes. Weldra nam elke Afrikaanse stam de gewoonte aan om bij grote conflicten het bloed van de gesneuvelden (en in sommige gevallen ook dat van de gewonden) in te zamelen, en naar die grote zee in het noordoosten te brengen. Omdat deze expedities onderweg soms slaags raakten met andere, gelijkaardige expedities, groeide de hoeveelheid bloed gestaag, tot omstreeks 1650 vóór C. de benaming "Rode Zee" algemeen gangbaar was, en sindsdien heeft de zee geen andere kleur meer gehad dan het bekende bloedrood.

Moderne tijden[bewerken]

Omwille van de deprimerende kleur, verkiezen kapiteins om de Rode Zee 's nachts te bevaren.

Na de Tweede Wereldoorlog nam het bloedvergieten in Afrika en in de buurt van de Rode Zee zozeer toe, dat in 1960, tegelijk met de start van de constructie van de Aswandam op de Nijl, door de betrokken landen unaniem besloten werd om pijpleidingen, de zogenaamde "bloedlijnen", aan te leggen naar deze zee, zodat de wegen ernaartoe minder belast werden. Het was ook de eerste en enige keer in de geschiedenis dat deze landen het unaniem ergens over eens waren. Het transport op de Rode Zee is eveneens een discrete bedoening, maar dat is altijd zo geweest: schippers vinden de kleur zó deprimerend, dat ze er alleen 's Nachts op varen.

Overstromingen[bewerken]

Omdat de Rode Zee niet alleen uit regelmatig aangevoerd bloed, maar ook nog altijd uit gewoon zeewater bestaat, en ook door regenwater wordt gevoed, is het niet te verwonderen dat wanneer een uitzonderlijk bloed(er)ig conflict samenvalt met overdadige regenval, de Rode Zee buiten haar overs treedt, en als een gigantische bloedvlek de omgeving bedekt. Kleinere landen, zoals Eritrea, kunnen zelfs volkomen onder komen te staan. Aangezien omwonenden van nabije zeeën niet willen weten van een omleiding van een deel van de bloedlijnen naar hun zee. Deze afwijzende houding leidt tot meer bloedvergieten, wat dan weer leidt tot meer overstromingen... ze zijn er nog niet uit, en de dag dat er aan de conflicten in de buurt van de Rode Zee een eind komt, is nog niet in zicht.

Notenbalk[bewerken]

  1. Een pygmeestam in het zuidoosten van het huidige Gabon.
  2. Een (nu uitgestorven) pygmeestam in het noordwesten van het huidige Congo.