Slag bij Waterloo

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Slag bij Waterloo
Onderdeel van De Oorlogen voor de Metrostations
Waterlooslag.png
De troepen van de Engelse regering zijn aan het oprukken.
Datum 18 juni 1815
Locatie Waterloo Station, Londen, Groot-Brittannië
Resultaat De Underground blijft bezit hebben op "The Tube"
Casus belli Frankrijk wil de Underground overnemen.
Strijdende partijen
Drappavransen.png Frankrijk Londonundeground.png The London Underground
Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Commandanten
Drappavransen.png Napoleon Bonaparte
Drappavransen.png Michel Ney
Londonundeground.png Gebhard von Blücher
Verenigd Koninkrijk Arthur Wellesley

De Slag bij Waterloo is de laatste slag die werd gevoerd om het Londense metrostation Waterloo Station. Deze slag beëindigde de Oorlog om de metrostations, die in 1804 begon.

Het voorspel[bewerken]

3 januari 1815 was een zwaar jaar voor de Franse veroveraars, die de metrostations van Londen probeerden te veroveren. Ze waren bijna allemaal doof van de reusachtig luide metro's die voorbij raasden. Napoleon Bonaparte, net terug van zijn aangename vakantie naar het eiland Elba, vindt het wel een goed idee om zijn aloude vriend George III op te zoeken in Engeland. Hij wou nu net zich gaan bedrinken in een café in een metrostation, toen hij een oude vriend, Michel Ney, zag zitten, met duidelijk hetzelfde plan. Toen besloten ze maar om dit samen te doen. Ney bleek een maarschalk ondertussen te zijn geworden. Napoleon vroeg hem wat hij hier eigenlijk kwam doen. Hij zei dat hij eventjes een oorlogje was aan het voeren, en vroeg hem zelfs om een slagje mee te doen. Napoleon dacht aan hoe hij de cafébaas kon betalen, en stemde maar in op zijn voorstel.

Waterloo Station[bewerken]

Vandaag is het afwisselend droog met af en toe een kleine bui. Een lagedrukgebied komt uit zuiden en vanuit het noorden komt een hogedrukgebied, wat elkaar dus tegenspreekt. De temperatuur gaat niet boven de 6 °C.

Wanneer Napoleon in de nacht van 17 op 18 juni rondwandelde op Waterloo Station, regende het buiten. Zo kon hij toch een beetje schuilen. Ney, waartegen hij gezegd had dat hij wel een slagje zou spelen, had hij al lang niet meer gezien. Vanaf een bankje aan het spoor had hij hem af en toe nog wel zien vechten, maar hij had het blijkbaar te druk. Een keer zwaaide Napoleon zelfs naar hem, waardoor hij werd afgeleid en in de ballen werd gestoten. Misschien beter maar dat hij hem niet meer terug zag. Hij besloot maar weer eens een pint te pakken in een ondergronds café. Toen hij net aan zijn bier wou begonnen, kwam Ney wel binnen. Snel probeerde hij zich te verbergen door zijn hoed scheef te zetten, maar zijn vriend had het wel door. Napoleon was bang dat hij hem ging vermoorden omdat hij hem had afgeleid waardoor hij in zijn ballen was geschopt. Maar hij vond het helemaal niet erg, meer nog, hij vond juist prima! Napoleon vroeg hem waarom, en hij antwoordde dat Frankrijk hem een balmassage cadeau deed.
Ney vroeg hem of hij wou meedoen met de volgende slag die hier zou plaatsvinden, en toen Napoleon zag hoe de rekening van zijn drank in elkaar zat, stemde hij maar toe.
Nu was het eens tijd voor de aanval. Napoleon was wel wat ervaren met het voeren van veldslagen. Hij deed het als hobby, en had stage in Rusland gelopen, voor hij op vakantie naar Elba ging. Hij keek naar wat hij allemaal had om mee te vechten, en begon maar de eerste aanval, genaamd d'Erlons aanval.

d'Erlons aanval[bewerken]

Toen hij begon, had Napoleon wel een beetje honger. Dus liet hij een verkenner (genaamd Jean-Baptiste Drouet d'Erlon) een beuf borggingon boef bougrinong bouf beurgunon boeuf bourguignon[1] (bedankt google!) in een nabij gelegen restaurant halen. Maar onderweg naar buiten zag een soldaat van de London Underground de verkenner vertrekken, en schoot een kanonskogel op hem af (die hem op een haar miste). De soldaten echter in het kamp van Napoleon dachten dat dit een afleidingsmanoeuvre was en vielen de open linkerflank van de Undergounders aan. Hierdoor behaalde Napoleon ongewild zijn eerste overwinning in de slag en veroverde hij een paar stations. Of dat dacht hij toch...

Want opeens verschenen de Britten in het spel. Zij hadden gehoord dat er dichtbij "Waterloo Station" een restaurant was dat lekkere beuf borggingon boef bougrinong bouf beurgunon boeuf bourguignon had. Zo kwamen zij het restaurant binnen en wilden net dat vleesgerecht (je weet wat ik bedoel, maar laat het me niet nog een keer proberen te schrijven!) bestellen, als zij geen Fransman (nog een reden!) met een naambordje met daarop "Jean-Baptiste Drouet d'Erlon" zien, die er net eentje in zijn handen heeft. Droogjes pakken ze hem af van de man. Alleen vond d'Erlon dat niet zo leuk. Hij begon maar te vechten met Arthur Wellesley, die duidelijk de grootste klååtzak van allen was. Wellesley sloeg hem in het gezicht, waarop onze verkenner hem in de maag stootte, de [Plaats moeilijk woord hier] meenam en wegliep naar zijn kamp bij de Eurostar-sporen. Alleen lieten de Britten het daar niet bij - natuurlijk pas na dat ze hun spul hadden opgegeten.

De Britten lieten zich informeren naar de verkenner, en hoorden dat er weer eens een slagje of iets dergelijks aan de gang was. Dus sprongen ze op hun paarden, reden naar het station en vroegen wat er aan de hand was. Ze kregen te horen dat zonet Napoleon heel wat gebied heeft veroverd. Napoleon... waar kende Wellesley die naam toch van? In ieder geval, hij viel met zijn kleine cavalerie terug aan en joeg de Fransen terug. Hierdoor was Napoleon zijn behaalde overwinning gelijk weer verloren.

De slag gaat verder[bewerken]

"Die bof froebsdoe is van ons!"

Napoleon pakte zo snel mogelijk het pakje met eten (de boef borgingon, of hoe het dan ook mag heten) van de verkenner af. Hij zat al te watertanden toen hij het open zat te maken. Maar in de plaats van de heerlijke geur van gebakken vlees te ruiken, rook hij de geur van... Nee, dat kon toch niet? Wok! Hij had toch dat ander onbeschrijfbaar spul besteld? Hij wou net vragen aan zijn verkenner wat er in vredesnaam gebeurd was, toen Ney naar hem toe stapte en hem begon uit te joelen. Hij zei dat hij dacht dat Napoleon toch nog een beetje slagervaring had. Hij zei hem dat áls je een gebied verovert, dat je het doen ook moet verdedigen. Echter, toen Ney de wok zag, draaide hij helemaal door. "Dus jij zit hier gewoon wok te eten!?". Hij Hij moest zelfs tegengehouden worden door zijn onderofficieren.

Napoleon dacht dat het maar weer eens tijd was om aan te vallen. Maar waar o waar, en met wat? Hij dacht na en liet er een priester bijhalen. Napoleon gooide de wok op de grond en liet de priester lezen uit de wok wat het meest gunstig was. Hij moest de wok toch ergens voor gebruiken? De priester zei dat hij het best gewoon iedereen kon laten aanvallen, dat zag hij toch uit de hoeveelheid rijst. Maar in de instant soepgroenten die erin waren verwerkt zag hij dat hij beter zijn eigen garde er niet in kon zetten. Het werd dus een aanval van iedereen, buiten dan de garde van Napoleon. En aangezien Napoleon vond dat die ook eens iets moesten doen, dus liet hij hen een nieuwe bafboembom halen.

In het kamp van de Britten was Arthur Wellesley werkelijk woedend, ondanks zijn overwinning tegen de Fransen, die zijn beuf broembroem hadden afgepakt. Hij zou zijn eten krijgen. Hij klopte op de tafel en schreeuwde het uit. Opeens kwam Blücher binnen, de generaal van het leger van de Londense metro, die zei dat hij net wou kloppen om te vragen of hij binnen mocht, maar er werd al voor hem geklopt. Wellesley vroeg of Blücher nog een paar mannen over had, waarop hij ja antwoordde. Dus vroeg Wellesley of hij die misschien wou gebruiken om de mannetjes van Napoleon te volgen om een nieuwe buef brouguin te halen, waarvoor hij toestemde. Daartegenover zou dan Frankrijk aanvallen. Zodoende hadden ze geen tijd meer om het nog meer over het gerecht te hebben.

Napoleon had een aanval verzonnen en vroeg aan zijn vriend Ney of hij de cavalerie hem wou starten. De maarschalk begon de aanval echter te vroeg en de artillerie begon te laat. Hierdoor kon de vijand de aanval makkelijk afslaan. Napoleon liet zich alleszins zich niet zomaar doden. Hij had een plan: hij zou doen alsof hij zijn troepen terug zou sturen om dan terug aan te vallen. Hij was alleen een béétje doorzichtig. Hij wilde het geheime sein voor deze prachtige tactiek laten blazen, maar omdat hij een slechte bom barfoeg had gegeten, kon hij het sein niet blazen. Razend van woede riep hij het over het hele station, welke de vijand natuurlijk kon horen. Doodsbang dat ze waren, voerden zijn soldaten het bevel uit, welke ze hebben moeten bekopen met de dood. Napoleon had natuurlijk geen tijd om daarop te letten, want zijn broembroem boergonge moest ondertussen nu wel eens aankomen.

De nederlaag van de Garde[bewerken]

Het beroemde schilderij van Napoleon die kreunt van het gegeten hebben van een slechte brof roboumbi, ook bekend als "Idiote Fransman die kreunt in een station".
Bouncywikilogo.gif
Voor de uilskuikens die de afgelopen eeuwen onder een rots hebben gelegen zonder krant of Twitter, heeft Wikipedia ook een artikel over: Slag bij Waterloo.

De Garde was op zijn belangrijke missie gestuurd en kon het zich natuurlijk niet permitteren om te laat te komen, dus haastten ze zich, waardoor ze niet konden zien dat ze achtervolgd werden door een paar Londenaren. Dat was dus dikke pech. Napoleon had hen de weg niet gewezen, maar dit speciale team van Napoleon zelf kreeg natuurlijk wel een iPhone met een Goochel Maps-app. Ze zochten op "Restaurant Bram Boorbweenyon". En er bleek een restaurant te zijn genaamd "Bram Boorbweenyon", nl. een restaurant in de Amerikaanse wijk van Londen, dus gingen ze daarheen. Hier verkochten ze echter geen bouif brombroef, maar enkel varkensvoer. Dit hadden de slecht Engels sprekende Fransmannen niet door. De Engelsen wel, maar die zaten zich kapot te lachen dat de onwetende Garde dit niet doorhad. Alleen ontging hen het lachen toen de soldaten naar buiten kwamen met een bord vol rottende groenten, vlees en nog wat anders.

Napoleon zag het: al zijn troepen waren dood, op de vlucht, of zwaargewond. En Ney verschanste zich achter een telefoonpaal. Waar bleef Napoleons boef broumon toch? Ney keek hem strak en kwaad aan vanachter zijn telefoonpaal en Napoleon dacht dat hij óók een bfoe burgoein wou hebben. Dus besloot Napoleon om hem maar niet te gaan halen van zijn telefoonpaal. Trouwens, wat deed hij aan die telefoonpaal? Zijn vrouw bellen? Of misschien wou hij telefonisch bof borgoen bestellen, alleen was het restaurant overbelast. Zal wel, met al die Fransen hier...

De Garde was uiteindelijk aangekomen, met uiteraard hun eten in de hand. Nou ja, eten... Napoleon liet zijn tafel dekken in de Eurostar-stations van Waterloo Station en nam zijn maaltijd in ontvangst. Gulzig schrokte hij zijn maaltijd in, bang dat Ney die van hem zou afpakken. Daardoor had hij niet door dat hij eigenlijk afval zat te eten. Ondertussen zei hij om nog maar een aanvalletje te doen. Waarom zou de Garde niet eens aanvallen? Die zaten toch maar niets te doen, dus liet hij hen maar aanvallen.

Napoleon was ziek. Doodziek. Al lang zat hij op het WC. Bijna al zijn mannen waren dood en erger nog: hij had geen WC-papier. Dus daarom moest hij het maar doen met zijn hoed. Met een vuile hoed op stapte hij zijn toilet uit. Hij dacht dat hij die buf borogni beter toch maar aan Ney had gegeven. Trouwens, waar was die man toch? Opeens kreeg Napoleon een pijnlijke steek, en om zijn buik te dekken legde hij zijn hand erop, door zijn knopen heen. Een schilder in de buurt vond dit wel een mooi beeld en begon het te schetsen om het later na te schilderen. Later noemde hij dit schilderij "Idiote Fransman die kreunt in een station". Ineens hoorde Napoleon een geluid, want ergens werd er geschreeuwd: zijn Garde was ergens op het vierde perron omsingeld door de Britse generaal Halkett. In de opdracht van Wellesley moesten zij van de Garde hun bouf roboembu afpakken, met hun lunch erbij. De leidinggevende, genaamd Pierre Cambronne, zou op dat moment de legendarische woorden hebben uitgesproken: "Mijn Garde lijdt honger, maar geeft zich niet over!" Toen legde Halkett uit dat ze gewoon de boef bourbon en hun lunch wou. Cambronne zei dat Halkett dat toch eerder moest zeggen en hij gaf hen zijn lunch, maar toen Halkett zag dat het smeerkaas was gaf hij het snel terug. Toen hij vroeg achter de tfoe rbgoein, antwoordde Cambronne dat Napoleon deze had. Net op dat moment zag Halkett Napoleon en die besefte dat hij niet langer veilig was.

Napoleon sprong op zijn paard, achtervolgd door Wellesley en zijn mannen. Hij moest in Parijs geraken. Daar was hij veilig en beter nog, daar verkochten ze kwaliteitsbef btoergb. Hij raasde rond in Londen, maar wanneer hij aan de Tower Bridge kwam, vroeg hij eventjes aan zijn achtervolgers of ze even wilden wachten. Die stemden toe (ze hadden eens zin in een goede borrel) en Napoleon liet zichzelf schilderen met de Tower Bridge op de achtergrond. Toen de arme schilder om tien pond vroeg voor het schilderij, wist Napoleon niet wat hij bedoelde! Napoleon dacht dat tien pond bgoe bribuign wou! Kwaad vroeg Napoleon zich af wat dat toch was tegenwoordig! Zonder dus iets te betalen, sprong hij kwaad op zijn paard. Hij reed naar het café, en zei dat hij terug op weg ging. De achtervolging duurde voort. Wanneer Napoleon op een veerpont naar Calais wou gaan, schudde hij zijn achtervolgers af. De weg van de Britten werd namelijk versperd door een paar reclameuitdelers. Zo kon Napoleon tóch nog ontsnappen.

Na de slag[bewerken]

Sint-Helena[bewerken]

Napoleon was terug in Frankrijk. Hij was kwaad. Eén omdat hij nu geen lekkere bruf btergoen gegeten had en twee omdat hij zijn goede vriend George III niet had ontmoet. Ook had hij nog mensen achter hem aan die zichzelf "MI6" noemden Ze waren kwaad omdat hij niet had betaalt voor het portret in Londen. Napoleon liep rond in Parijs, in de hoop wat geld te verdienen. Ineens struikelde hij over een zwerver die op de grond lag. Hij moest maar niet te veel onder die bruggen lopen. De man kreunde hard en zei dat hij waarschijnlijk een zware kater had. Napoleon vroeg zich af of dat hij een kat met overgewicht had, maar toen die dat net wou vragen, kreunde de man iets. Hij had een lottobiljetje in de hand. De zwerver zei dat Napoleon moest gaan zien of de zwerver gewonnen had. Napoleon had wel zin in een beetje geld te verdienen en stemde toe. Dus nam hij het ticket, en ging naar de dichtstbijzijnde krantenwinkel en zag naar het bord dat er stond met de lotto-uitslagen. Wat bleek: hij had gewonnen. Welnu, natuurlijk de zwerver, maar Napoleon besloot om de prijs voor zichzelf te houden. Hij vroeg achter de prijs bij de bediende en die zei dat hij deze een paar straten verder moest afhalen. Daar aangekomen trof hij een oud gebouw aan en ergens bovenaan stond er "Liberté, egalité, fraternité". Hij was toch vrij, gelijk en broederlijk? Raar bord. Napoleon stapte naar binnen en kreeg te horen dat hij een vakantie naar het eiland Sint-Helena had gewonnen! Hopelijk was het daar mooi weer! Napoleon pakte zijn koffers en vaarde naar het eiland.

Leeuw[bewerken]

De nagemaakte befaamde "Leeuw van Waterloo", of in het Engels "Lion of Waterloo", die nog steeds op het dak van Waterloo Station staat ter nagedachtenis van de grote slag.

Later werd er ter nagedachtenis van de slag op het dak van Waterloo Station een leeuw gebouwd. De leeuw was verplaatst van de ingang van Chinatown van Londen. In Chinatown was het restaurant waar de verkeerde wok werd geproduceerd. Een tijd lang bleef de leeuw daar, maar de Chinezen wilden hun leeuw terug, dus kwamen ze hem halen. Dit vonden de Britten dan weer niet leuk, dus zetten zij die weer op het dak van het station. De Chinezen pakten het echter weer af en zo bleef het duren. Wanneer de Britten de leeuw weer in handen hadden, besloten ze om het verder weg te zetten. Ze vonden een piramide ergens in België, in de stad "Waterloo", dus zetten ze het daar neer en de Chinezen slaagden er niet in om op de top te geraken. Hierdoor konden de Chinezen de leeuw niet meer terugzetten in Chinatown. Alleen kwamen de Britten dan tot de conclusie dat er geen leeuw meer op het dak stond. Dus maakten ze een iets westerse leeuw, een namaak, en zetten die op het dak van het station. Deze leeuw wilden de Chinezen niet, dus staat die daar nog steeds.

Notenbalk[bewerken]

  1. Een gerecht met vlees.

Zie ook[bewerken]

Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
14 april 2013
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.