Soesje

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Soesje!.jpg
DIT IS EEN

SOESJE!

Het soesje is heilig voedsel voor de Soesbekistaanse bevolking. Een soesje is een balletje van meel met soms een deukje, meestal met chocolade erover en in de kern de room die het soesje een extra smaakboost geeft. Soms is er bij het soesje nog een extra versiering zoals een strikje aanwezig om aan te tonen dat de maker en de eter dit gerecht ook daadwerkelijk heilig vinden.

De ontdekking van het soesje[bewerken]

Dit is nou een soesje (smikkel).

In Oezbekistan, na de val van de Sovjet-Unie, had heel het land ruzie. Men kon toen allemaal een stuk land kopen en verkopen. Iedereen drong aan bij de regering om aan hun allemaal een stuk land te verkopen. Natuurlijk bleef 100% van Oezbekistan zelf. Totdat er een rijke bakker kwam in de bevolkingsgroep die communistisch was en Oezbekistan als Sovjet-Oezbekistan zag, met een geldzak en een aantal soesjes. In die geldzak zat 500 roebel die hij aan de regering gaf in hoop om een eigen stuk land te willen kopen dat in principe onafhankelijk werd van Oezbekistan. Dit accepteerden de mensen in de leiderschap niet en weigerden. Toen gaf hij er ook nog een soesje bij. Ze wisten niet wat dit was en vertrouwden het niet. De bakker at het soesje zelf op en hij pakte er nog een. Een slaaf die daar werkte nam er een. Die vond het heerlijk, en uiteindelijk nam een regeringslid er ook een. Die vond dit ook heerlijk, en zo kreeg de regering alle soesjes en hij zijn land. Dit werd Soesbekistan, waar het soesje ook meteen naar vernoemd werd en heilig verklaard werd door de plaatselijke Pausoes. Er kwamen een aantal mensen wonen en eten van de verrukkelijke soesjes met pure chocolade overgoten (ohhhh) en in het heilige midden de allerbeste room (likkebaard) en op de top wat overheerlijke plantenresten (euh)! Nee nee, slagroom (pfieuw). Soesbekistan bleef echter wel in Oezbekistaanse handen.

De doorbraak van het soesje[bewerken]

Bouncywikilogo.gif
Voor de uilskuikens die de afgelopen eeuwen onder een rots hebben gelegen zonder krant of Twitter, heeft Wikipedia ook een artikel over: Soesje.

Het soesje was helemaal populair in Soesbekistan en de interesse begon ook al te komen vanuit het buitenland. Hier kwamen de Engelsen in Soesbekistan en ze gingen op zoek naar het mysterieuze soesje waar men geruchten over hoorde in de westerse wereld. De Engelsen vonden het soesje en vroegen het recept. Dit recept ging naar Engeland waar het al snel populariteit won. Nederland kon niet ontbreken en jatte het recept van de Duitsers die het weer gejat hadden van de Fransen. De Fransen hadden het uiteraard weer gestolen van de Denen die het weer van de Finnen hadden gestolen en dat daarvoor al door de Engelsen was gestolen die het weer gestolen hadden van... laat maar. Het soesje ging op die manier de hele wereld over en zo kon iedereen genieten van dat hemelse deeg (hmmm...) die pure Belgische chocolade op de top (lekkâh!) en die overheerlijke (MMMMM!!!)... wacht even (hmm?) kun je even ophouden met dat gekreun? (jaja) ...room in het midden (...). Er werden ook later fabrieken voor soesjes gemaakt om de soesjesproductie te laten stijgen.

Oohh! Meer soesjes (kwijl)! En met vruchtenhagel (likkebaard)!

Toen vlogen de soesjes letterlijk over de toonbank (ja, naar mijn maag!) naar dozen waar de mens twintig soesjes kan kopen, dus ook jij (grm!) voor vijf hele euro's (hè gadver)! Ja, bijna alles kost geld (jammer genoeg wel). Genoeg gesoest. De soesjes kregen nog een laatste zet nadat ze in een reclamespot kwamen met aardbeienpudding en ijs 'Soesjes! Met aardbeienpudding en ijs! Lekker voor bij het dessert en voor bij een onverwacht moment van de dag! Soesjes, aardbeienpudding met ijs, het mag! Elke dag!' (dat zou ik wel willen!). De soesjesbranche sloeg volledig op hol nadat er op de top van de Achmeatoren een soesje werd neergelegd (zonde!) en daar nog vier dagen heeft liggen rotten voor de aanslagen. De soesjes kwamen toen ook in het nieuws, dat er geruchten zouden zijn dat er een zender in dat ene soesje zou zitten. Dit bleek allemaal onzin maar dat is te laat gebleken omdat de verdachte een overdosis soesjes had genomen en nu nog steeds aan het -SOESUUR!- is en helemaal in de kreukel ligt van al die soesjes. Toch kwam aan alle publiciteit een eind en in 2004 werd opeens alle ogen gericht op appeltaart (GEDVERDEMME!). Ho, wacht! Gedverdemme (ja gedverdemme ja!)? Da's helemaal niet gedverdemme! Onthoud nou toch dat een appeltaart net zo goed een héél groot soesje is, dus een megasoes en dat met appel in plaats van chocolade! Dat is heerl… ach laat maar.

De soesjes in de luxe wereld[bewerken]

De soesjes kwamen ook in de interesse van bekakte en rijkere mensen. Alleen vonden zij het soesje met het ‘gewone’ meel , ‘gewone chocolade’ en de ‘gewone’ room nogal ordinair. Dus maakten ze een plan om alle soesjes rijker te maken van smaak en ingrediënten. Dus voegde ze het meel van de grootste molens toe (zeker), de Belgische chocolade op de top (mjam!) en de Braziliaanse bananenroom. En niet te vergeten, de de aardbeienpudding met ijs (likliklik!). Oh, ga je weer (jaja!)? Pffff… Maar goed, de rijkelui vonden dit apart en zalig. Er had nog wel wat bij gekund zoals eetbaar 20 karaats bladgoud (ach die weten ook niet wat ze willen!).

Soesjes met andere bereidingswijzen[bewerken]

Ohhh! NOG MEER soesjes met APPELSIROOP! MJAM! LIK! SLURP! Da’s pas een appelsoes!

De soesjes werden langzamerhand een beetje saai. Zo kwamen er verschillende manieren om een soesje anders voor te bereiden. Men ging allerlei ingrediënten vermengen tot een afschuwelijke combinatie van druiperig uitziende troep dat überhaupt allang geen soes meer te noemen is. Toch waren er combinaties die wel door de strenge soeskeuring kwamen (nou!) en die waren ‘weer eens wat anders’ (nogal zacht uitgedrukt). Zoals de soes met de appelsiroop erover (lekkûh!) en de soes met chocoladevulling in plaats van room (die was pas lakkâh te noemen!) wat ook wel bekend kwam te staan als de chocosoes. Deze werd zelf nog bijna bekender dan de originele soes, maar net niet. Ook de slagroomsoes kwam voorbij (die was iets minder), maar de slechtste was duidelijk… wel… zeg het maar expert: (POEP EN PIES! GAVERDEBeeuaaargh!) tja, daar gaat mijn etenslust ook van naar de soesjeshemel. Toch waren er nog een aantal andere zoals met peer, perzik, citroen en de kokosnoot. Deze reuzensoes was met een verassing van binnen gemaakt (ik heb nog steeds last van duizeligheid).

Conclusie van de expert[bewerken]

(dit is de stem van diegene die al die tijd irritant deed en tussen haakjes schreef)

Soesjes zijn in één woord: HEMELS! Vooral de choco, die was errug lekkâh! Dat zeg ik normaal ook bij de dagelijkse koffiesoes met aardbeienkoek en ijskoude melk. Maar toch heb ik een aantal soesjes gegeten die mij toch een hoop vreugde doen! Zoals de soes van ingevroren thee en gloeiendhete jus d’orange! Reuze! Maar ik had nog een hoop soesjes over van gisteren van een feest, en die mag U/JIJ/JE/GIJ/GE hebben!

Niet vreemd opkijken, want ze zijn geloof ik al een paar dagen over datum

Ook errug lekkâh trouwens met die berg chocolade die aan beide kanten ernaast staat! Smikkel!

Zie ook[bewerken]

Appeltaart.jpg Voer!

Godenvoedsel
Appeltaart - Apfelstrüdel - Chocolade - Kebab (eerder Allahvoedsel maar toch) - Koekje - Krentenbol - Kroket - Negerzoen - Oliebol - Pannenkoek - Pizza - Soesje - Vanillevla - Varkensrollade
Culinaire verschrikkingen
Spruit - Sushi