Tachtigjarige Oorlog
| De Tachtigjarige Oorlog (ook wel 'Wietoorlog') | ||||||
 Een groep idioten doet de Slag om Den Briel na bij een of ander oud poortje. | ||||||
| Datum | 1568 tot 1589 | |||||
| Locatie | Nederlanden, België, Mofrika, De Noordzee, Tadzjikistan | |||||
| Resultaat | Overwinning voor de Zion Alliantie | |||||
| Casus belli | Verbieden van cannabis in de Noordelijke Nederlanden | |||||
| Territoriale veranderingen |
Nederlanden onafhankelijk | |||||
| Strijdende partijen | ||||||
| ||||||
| Commandanten | ||||||
| ||||||
| Troepensterkte | ||||||
| ||||||
| Verliezen | ||||||
| ||||||
“Shiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiit, maaaaaaaaaaaaaan!”
“Deze oorlog duurde Tachtig jaar”
“Sja, die duurde Sjtachtjig jaar”
“Oh ja, duurde die niet Tachtig jaar?”
“Drink!”
“Blow!”
De Tachtigjarige oorlog, ook wel Wietoorlog genoemd, brak in 1568 uit na het weigeren van de Nederlandse gewesten om de Anti-Opiumwet van de Spaanse koning Filips II aan te nemen. In de Koffiewinckeal Ontspannen Geel kwamen Willem van Oranje, Armand en Hendrikus Ippie samen op 9 augstus 1568, en besloten dat de Spaanse eisen niet te dulden waren. De Spanjaarden verplichtten de Nederlandse Koffiewinckeals om zich te specialiseren in wijnverkoop, en verboden het handelen van wiet en hasj. Als reactie hierop besloten Willem van Oranje, hertog van Nassau, Armand, Spacelord van Amsterdam en Hendrikus Ippie van het Marijuana Liefhebbers Front een opstand te beginnen tegen de Spaanse overheersers. De Spaanse koning reageerde woedend, en stuurde de Hertog van Alva, Hertog van Alva om de orde op zake te stellen. Al snel vond er binnen de Nederlanden een splitsing plaats: de Noordelijke gewesten splitsten zich af, en de Zuidelijke bleven na een mislukte campagne in 1573 onder het juk van de Spanjaarden. In 1579 verklaarde Bob Marley, een elite-huurling die origineel uit Ethiopië kwam, zijn steun aan de Nederlandse opstandelingen en stuurde het beroemde Geflipte Negerslegioen om de Nederlanders te helpen. Als reactie hierop verklaarde de paus van dat moment, Lelijkerd de Boze, zijn steun aan de Spanjaarden en zond Zwitserse gardisten om de Spanjaarden te steunen. Na de Slag om Den Briel, in 1583, werden de Spanjaarden bijna definitief weggeslagen uit de Nederlanden. Uiteindelijk werd in 1587 de Vrede van de Stierhond gesloten, die de oorlog aan het Nederlandse front beëindigde. Naast al deze Europese hotemetoot vond er ook en conflict plaats in Tadzjikistan, waar de krijgsheer en hasjhandelaar Dönerkebab de Verschrikkelijke in steun van de Nederlandse vocht tegen de Portugese kolonisatoren. Deze oorlog werd ook wel de Hasjoorlog. De strijd duurde van 1582 tot 1589, en eindigde in een overwinning voor Dönerkebab in de Slag bij Lahmacun, waarna de Portugezen terugtrokken. Dit was dus officieel het einde van de Tachtigjarige oorlog. En nee, ik weet ook niet waarom een oorlog van 23 jaar Tachtigjarig wordt genoemd. Dit is niet Wikipedia, vriend
Inhoud |
[bewerken] Aanloop
[bewerken] Voorgeschiedenis
Sinds de Oorlogen der Willekeurige Slachting waren de lage landen onderdeel van het Spaanse rijk, wat zich over heel Europa uitstrekte. Daarvoor was Nederland een groep onafhankelijke staatjes, de zogeheten Groendommen. Deze gebieden waren uniek in Europa, aangezien ze geleid werden door zogeheten Spacelords, die fungeerden als een soort verkiesbare Graven. In het Noorden een lange traditie bestond in wietgebruik. Vooral de Hollanders maakten al eeuwen gebruik van cannabis voor boter, spirituele connecties met het door de mens onbegrepene kleding en als rookwaar. Ook waren alle staatjes onafhankelijk van elkaar, en koesterden ze dit aangezien ze iedereen buiten een straal van 5 kilometer een zogeheten 'roare buutenloander' vonden. Toen de Spanjaarden de boel overnamen veranderde dat echter. De toenmalige Spaanse keizer Karel V stond bekend om zijn algemene onverschilligheid tegenover alles, en verklaarde bij het nieuws van de Nederlandse onderwerping: "Nou, leuk" Onder deze koning verandere er voor de Lage Landen weinig, en daarom vonden zij het Spaanse juk niet zo'n groot probleem.
[bewerken] Filips II's niet zo relaxede maatregelen
Dit veranderde echter na het overlijden van Karel V in 1558. Hij kreeg s'nachts een aanval van complete ongeïnterresseerheid en overleed aan accuut hartfalen. Zijn laatste woorden waren: "Het kan me niks schelen. Wallah, ik heb scheit." Zijn zoon Filips II volgde hem op, maar hij was een ander persoon dan zijn vader. Hij vond Spanje het stoerste land ter wereld, vond zichzelf een echte vent, en verplichtte zijn lakeien hem aan te spreken met "Harde Baas". Hij wou de Nederlanders dan ook verspaansen, en dus moest er veel veranderen. Zijn eerste daad was het afschaffen van de Groendommen, en het bestuur te centreren in Brussel, in 1562. Dit was een splijtpunt in de bevolking van de lage landen. De Vlamingen, en enkele Walen (maar wat kunnen zij ons nou schelen) waren hier tevreden mee, maar de Nederlanders voelden zich achtergesteld, en van hun onafhankelijkheid beroofd. In 1566 verbood Filips de Drugschholen, traditionele Nederlandse plekken waar wiet gerookt werd. Dit werd slecht ontvangen onder de Nederlanders die dit als een vitaal onderdeel van hun cultuur zagen. Ook in Vlaanderen moesten veel, daar 'Drugschhollekes' geheten, veel tenten de deur sluiten. Wiet was echter nog legaal, en door het land heen schoten de Koffiewinckeals als paddestoelen uit de grond. Dit waren feitelijk drugschholen, maar poseerden als normale cafe's en koffiebars. Om deze winkels te steunen richtte wietactivist Hendrikus Ippie het Marijuana Liefhebbers Front op, een militante organisatie die de Koffiewinckeals tegen Spaanse invallen beschermde.
[bewerken] Anti-Opiumwet en de Flessenstorm
Op 7 augustus 1568 voerde Filips de Anti-Opiumwet in, een wet die al het wiet en hasj gebruik verbood. Door heel de lage landen heen vonden er Spaanse invallen in Koffiewinckeals plaats, die vaak in schermutselingen met het MLF eindigde, waarbij veel strijders van het MLF omkwamen. De wiet werd verwijderd uit de schappen en de uitbaters werden gedwongen om Spaanse wijn te verkopen. Dit leidde tot veel chaos in de grotere steden, waar niemand meer wiet kon aanschaffen. De Spanjaarden hadden de situatie redelijk onder controle, en even leek de Anti-Opiumwet succesvol ingevoerd. In de vooravond van 7 augustus sloeg de vlam in de pan in de Koffiewinckeal De Stierhond in Amsterdam. De uitbater weigerde zijn goederen in te leveren, en snel raakte lokale MLF-strijders slaags met de Spaanse troepen. De situatie liep uit de hand binnen een uur was de hele wijk in opstand gekomen tegen de Spanjaarden. Het woord verspreidde zich snel dat er een vorm van opstand losgeslagen was, en binnen enkele uren waren er in meerderde Noord-Hollandse steden rellen uitgebroken. De boze, niet stonede Hollanders richtten hun toorn op de Spanjaarden, en vooral hun flessen wijn die de Hollanders als symbool van de tirannie zagen. In de zogeheten Flessenstorm werden honderden Spaanse slijterijen door het hele land, en Spaanse woningen, binnengevallen. De Nederlanders dronken demonstratief in één teug alle Spaanse wijnflessen leeg, om aan te tonen dat het niks voorstelde. De volgende dag was binnen no-time heel Nederland in rep en roer, met overal lege Spaanse wijnflessen. De Spaanse troepen konden de orde niet herstellen, en werden met toepasselijk geweld enkele Nederlandse steden uitgebonjourd. De situatie werd steeds dreigender voor Filips, die pas op 9 augustus sluitend bericht kreeg van de ongeregeldheden in die malle landjes.
[bewerken] De Gele Vergadering en Acte van Vrije Space
Amsterdam was nu ontzet van de Spanjaarden, en de 6 jaar eerder weggestuurd Spacelord Armand van Amsterdam nam de touwtjes weer in handen. Ondertussen was ook de Duitse graaf en stoner Willem van Oranje geïnteresseerd geraakt in de Hollandse zaak, en was naar Amsterdam afgereisd om zijn steun te betuigen. In de middag van 9 augustus kwamen Armand, Willem van Oranje en de MLF-leider Hendrikus Ippie samen in Koffiewinckeal Ontspannen Geel. Hier bespraken zij in de zij de kansen van een Nederlandse opstand in de zogeheten Gele Vergadering. Nog steeds is onduidelijk wat er precies afgesproken is, maar de volgende dag kwamen de 3 leiders met een gezamenlijk geschreven en onderteken manifest: de Acte van Vrije Space. De eerste regels waren als volgt: “Wij verklaeren hierbij dat het Spaansche Gezag over den Nederlanden voorbij zijt. Den Wijflesschen zijn geklaerd, den jointsch zijn wedergekeerd in onschen Koffiewinckeals. Spanjaerden, opgesodemieteard! Hollandersch, zijt vrij! This is for all my smokers!” Op 13 augustus verklaarde Filips II ze de oorlog met de woorden: “Drugsch vermoorden onzen kinderen, laeten wij den Hollanders vermoorden.
[bewerken] Strijd om de Zuidelijke Nederlanden en Oranjes Eerste invasie
[bewerken] Oranjes Eerste Invasie
De Nederlanders waren dolgelukkig na hun vrijheidsverklaring, vooral in Amsterdam zagen de mensen dit al als dé overwinning, echt Spaans verzet werd niet verwacht. Willem van Oranje had 2 legers bij elklaar gekregen; ééntje met een Franse Graaf aan het hoofd die Vlaanderen binnenviel en eentje die vanuit Emden Groningen binnenviel, onder leiding van Willems broer Adolf van Nassau. Het Franse leger gaf zich echter over toen zij in de afstand een enge man met een zwaard zagen, en daarmee mislukte Willems invasie in het zuiden. In Groningen viel een leger onder Willems broer, Adolf, het land binnen. Er bleken al echter snel problemen op te doemen: de communicatie met Willem in Amsterdam was lastig, en Adolf was verslaafd aan masturberen. Deze verslaving was in de eerste instantie gunstig voor de graaf, aangezien zijn rechterarm over 63% meer spiermassa beschikte dan de linker, later bleek echter dat Adolf zijn gedachten er niet bij kon houden.
Bij de Slag bij Heiligerlee kwam Adolf's leger voor het eerst Spanjaarden tegen. Na een dance-battle tussen Adolf en de Spaanse commandant werd besloten dat de Spaanse commandant beter kon dansen, en dat de volgende dag de slag zou beginnen. Een verslagen Adolf trok zich masturberend terug in zijn tent en wou de volgende dag neit naar buiten komen. Lodewijk van Nassau nam daarop commando van het leger. Het Opstandelingenlegertje was gedemoraliseerd nadat ze gisteren duidelijk had gezien dat Adolf de 'Groove' niet in zijn benen had, dit werd binnen de Nederlandse samenleving gezien als het resultaat van te weinig blowen. De slag liep slecht tot Adolf halverwege de dag met hernieuwde moed en een dikke joint uit zijn tent kwam, en 'Ik ga doordraaien' scandeerde naar zijn troepen, doelend op zijn idee om zelf moord te plegen. De troepen verstond echter 'Ik zal handhaven' (wat door vreemd toeval later het Nederlandse motto werd), en vonden hierin inspiratie. De Spanjaarden probeerden nog te onderhandelen door het organiseren van een nieuwe dance-battle, maar de Hollanders weigerden en sloegen de Spanjaarden terug. Adolf pleegde zelfmoord door zich zogenaamd 'dood te blowen', wat in Nederland een eervolle vorm van zelfmoord was.
Er gebeurden later ook nog een heleboel dingen, maar uiteindelijk kwam het er op neer dat de Hollandse invasie een potje was. Stoned zijn was blijkbaar minder goed voor de gevechtsprestaties dan de Nederlanders altijd hadden gedacht, en de wietliefhebbende soldaten bleken ook niet vooruit te branden, en meer geïnteresseerd in reggae muziek en Tell-Sell dan in vechten. De goed georganiseerde Spanjaarden sneden door de Nederlanders als een mes door boter, of beter gezegd, als een mes door geitenboter met een klein sprenkeltjes olijfolie en een takje peterselie, verrijkt met gemalen ham en een tikkeltje Italiaanse kaas, het liefst Mozarella, maar Gorgonzola is ook goed.
[bewerken] Vlaamse Campagne
Er is nooit een Vlaamse Campagne geweest, omdat de Vlamingen te druk bezig waren met friet eren/eten.
| Hee...er ontbreekt iets... Bij dit artikel ontbreekt er op deze plek een stuk aan het verhaal! Nu stopt het verhaal opeens, of er is nog een verhaal voor het verhaal waarmee het stuk begint. Bovendien staat het wellicht ook voor geen meter! Misschien was het wel een niet geplaatste wiu... Er wordt verzocht om het ontbrekende fragment toe te voegen! |
