Verkiezingen

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
OnNieuws OnNieuws heeft een nieuwsartikel over dit onderwerp: Oncyclopedische verkiezingen over één maand


Verdeling van gemeenten aan de hand van lieverlingskleur
Die hele verkiezingen zijn één grote corrupte janboel en we kunnen nog beter naar een roedel brakende honden luisteren dan deze onzin
~ Kapitein Overduidelijk over Verkiezingen
Wat geeft het?
~ Jij en ik over Verkiezingen
Jaja... Marokkanen enzo. Ja. Islamisering. Het land uit.
~ Geert Wilders over zijn verkiezingsprogramma

Verkiezingen zijn een onregelmatig terugkerende gebeurtenis in de realitysoap De Tweede Kamer, in de volksmond ook wel bekend als politiek. In deze, voor een televisieserie ongekende, gebeurtenis mag de kijker zélf beslissen wie de volgende vier jaar de hoofdrollen spelen in de Tweede Kamer. Door de acteurs worden de verkiezingen aangeprezen als een unieke kans voor de kijkers om hun invloed te laten gelden, hoewel deze beperkt is tot het simpelweg geven van hun stem. Het werd in 1888 geïntroduceerd in de Tweede Kamer, toen nog een periodiek in de grotere kranten die al vele volgelingen vergaard had, en sindsdien zijn er 36 maal verkiezingen gehouden. Een voorbeeld van een historische verkiezingsronde is die van 2002, waarin Pim Fortuyn in een dramatische finale op de set werd doodgeschoten door Volkert van der G, die een relatie had gehad met Ad Melkert en na twee miskramen zijn wraak uitte op ex-partner Fortuyn.

En da's maar beter ook, ik heb amper geleerd!

Opzet[bewerken]

De opzet is simpel: de politici die de komende vier jaar lekker willen meespelen in 's lands gezelligste realitysoap gaan bij een partij naar keuze, die al dan niet hun ideeën vertegenwoordigd. De verkiezingen worden ruim op tijd aangekondigd en dan is het marketen geblazen. Experts zijn er nog steeds niet over uit of de verkiezingen, en de daaraan voorafgaande campagne, doorgestoken kaart zijn of niet; wel weet men dat als de uitslagen uiteindelijk binnen zijn, de betreffende politici zich in alle bochten dwingen om in de regering te komen, de meest prominente acteurs in de kamer. Het idee is simpel: in de tijd tussen het afroepen en uitvoeren van de verkiezingen proberen de verschillende politici, en vooral de partijleiders, met mooie woorden en beloftes de stemmen te winnen. De beloftes en woorden worden ook door het Ministerie van Schone Schijn beoordeeld op hun esthetische waarde. Deze eerste stage van de verkiezingen word ook wel "de campagne"genoemd. De gebeurtenissen rondom de dag van verkiezing heet "verkiezingsdag/nacht", en de daaropvolgende marathon koffie drinken op historische locaties "de formatie".

Veel mensen zijn geïnteresseerd in de Tweede Kamer vanwege de vaak stormachtige passie achter de schermen

De campagne[bewerken]

Een klassiek onderdeel van de campagne is het speechen voor de partij. Dit stamt waarschijnlijk af van een oud Germaans ritueel waarbij de hogepriester een symbolische belofte uitsprak van de goden. Vandaag de dag vertolkt het zich in een spervuur van lege beloften en holle frases van de partijleider. De aanwezigen klappen vaak sociaal verplicht en met (vooraf getrainde) lege glimlachen op hun gezicht de partijleider toe. De functie hiervan is puur ceremonieel: iedereen in de zaal, partijleider incluis, weet dat de beloften uit de lucht gegrepen en onhaalbaar zijn. Na deze toespraak, vaak in het begin van de campagneperiode, begint de strijd pas echt. De leiders van de verschillende partijen toeren door het land, waar ze vaak enthousiaste fans, levend in de illusie van de Tweede Kamer, ontmoeten die hen overstelpen met kleffe vanillecake en filterkoffie. Hier begint de uitdaging voor de politici pas echt: weken, soms maandenlang moeten zij zich dag na dag door de eindeloze massa's cake, slappe koffie, futloze uitkeringstrekkers en klagende ouderen slaan. Vooral de campagnes van de SGP staan bekend om hun repetetiviteit, en het zware programma voor de partijleiders. Enkele malen in de campagnetijd ontmoeten de partijleiders (ook wel: lijsttrekkers) elkaar in verbale confrontaties. Dit word een "debat" genoemd. Voor een vooruitstrevend politicus is dit dé ultieme test. Hier worden de lijsttrekkers tegen elkaar opgezet door een woedende menigte, die pogen om wat politiek incorrecte (iets wat, volgens de heersende moraal niet gezegd mag worden) woorden uit de partijleiders te trekken. De lijsttrekkers proberen elkaar uit de tent te lokken zonder zelf duidelijke statements te gaan maken. De winnaar is meestal degene die erin geslaagd is de meeste zinnen te zeggen, met zo min mogelijk inhoud. Deze verfijnde kunst baseert zich op het werk van Leo Tolstoj, die mooi spreken kon maar niet verstaan werd door Hollanders omdat hij Russisch sprak.

De eigenlijke Verkiezingen[bewerken]

Na de maandenlange campagne breekt dan eindelijk de dag aan waarop de verkiezingen plaatsvinden. Door heel het land trekken de naar boerenkool en spruitjes ruikende ouderen het huis uit om, in het verblindende licht van de lang niet geziene zon, langs hangjeugd en ander tuig naar het stemlokaal te trekken. Deze, elke keer weer unieke en enerverende, gebeurtenis werd beschreven in de Duitse film "das Leben der Anderen", waarin een oudere vrouw op verkiezingsdag ontdekt dat er nog véél meer bestaat in het leven dan haar huis, de supermarkt en Annie's Naaishop. In lokale scholen en bejaardentehuizen komen de fans bijeen om één voor één te stemmen. Deze methode is al bijna zo oud als het verkiezen zelf. Recentelijk zijn er stemmen opgegaan om het stemmen gewoon via sms te doen, maar men stemde er mee in dat KPN anders een te grote stem zou kunnen krijgen in de stemprocedure. Om de zaak weer te stemmen heeft men de stemming gepeild en besloten om het stemmen elektronisch te doen via stemcomputers. Klachten dat computers met stemmen het stemgedrag stemmend beïnvloedden zijn tot nu niet serieus genomen. Als dan diep in de nacht de stemmen zijn geteld door een speciale delegatie van de eerder genoemde boerenkool-geurige ouderen, word de uitslag bekend gemaakt. Hierna claimt de winnende lijsttrekker de overwinning, en herhaalt nogmaals de lege beloftes voor de theatrale waarde. De winnende partij is uitzinnig en applaudisseert, voor de andere partijen is de strijd nog niet afgelopen. De formatie begint de dag na de verkiezingen.

Rutte tijdens het jaarlijkse verkleedfeestje op Halloween

De Formatie[bewerken]

Als laatste hoofdstuk van de verkiezingen moeten de politici vanuit hun midden een regering worden, een soort tijdelijke adel die zich voordoet als bestuurders van Nederland. In de realitysoap speelt de regering een belangrijke rol; zij zijn de zogenaamde 'slechterik' tot de volgende verkiezingen aanbreken. De monarchie komt hierbij pas goed in beeld. De familie Oranje is grootaandeelhouder in de serie de Tweede Kamer en de voornaamste producent. Het is dus in hun belang om een politiek correcte regering te installeren, die de schuld voor alle problemen op zich kan nemen. Hier begint de laatste test voor de politici van de winnende partijen: in een slopende periode van onbepaalde tijd trekken ze langs verschillende plekken in en rond Den Haag, waar ze koffie drinken met een heel scala aan saaie personen. Het doel is zoveel mogelijk de uitgesproken beloftes te breken, in een samenwerking met één of meerdere partijen, die er óók op uit zijn zoveel mogelijk beloftes te breken. Soms duurt de formatie maar twee weken, soms enkele maanden. Daarnaast is de formatie echter ook een psychische test voor de beoogde premier en ministers. Weken lang moeten zij om hete brij heen draaien en dodelijk saaie en droge rapporten en overeenkomsten als belangrijke prestaties presenteren. Het is niet ongewoon dat dit bij één van de medewerkende partijen (de winnende partij heeft altijd de leiding bij de formatie) niet goed lukt. Dit is vaak het resultaat van daadkracht, integriteit en andere kwaliteiten die een goede politicus niet passen. Tijdens deze uitputtingsslag word er onder leiding van de koningin, tegenwoordig vaak een formateur een nieuwe regering gevormd. Aangezien het format van de Tweede Kamer al jarenlang het zelfde is, is de directie van financiers achter de show vaak angstig deze ingrijpend te veranderen. Meestal word er gekozen voor een diplomatieke uitkomst: de politici claimen wel te gaan veranderen, maar doen dit, vaak in tandem met het breken van beloftes, helemaal niet.

Een bekend gezicht voor elke doorgewinterde politicus

Geschiedenis[bewerken]

Voor de invoering van verkiezingen kende de Tweede Kamer (ook wel: de politiek) al een grote schare volgers onder de hoger opgeleiden van Nederland. Hoewel de fans (in mooie termen ook wel 'politiek geëngageerden' genoemd) praktisch geen contact hadden met de acteurs in de Tweede Kamer voelde men zich toch betrokken bij het politieke gebeuren, en waren veel mensen er zelfs van overtuigd dat de 'politici' (een term voor mensen die in de Tweede Kamer zitten, of daarin terecht willen komen) hun belangen vertegenwoordigden. Na de pilot in Engeland, onder te term "Parliament" (met de ondertitel: "It Rules"), bleek al snel dat het format erg succesvol was; in Engeland wist het vele mensen aan zich te binden. Al snel werd het format naar het buitenland geëxporteerd, en vooral na de val van Napoleon (hoofdrolspeler van het veelbesproken drama "L'Empereur et la Nation") was er behoefte aan een nieuwe manier van entertainment. De vaak Engelsgezinde heersende klassen van de Europese landen begonnen hun eigen versie van "Parliament" (Frankrijk: Parlement, Duitsland: Bundesrat, Rusland: Flikker-maar-lekker-op-met-je-kut-parlement) en Nederland volgde al snel. In 1814 werd in Nederland 'de Tweede Kamer' begonnen, ondanks tegenstand van Willem I, die graag zelf de hoofdrol had gespeeld in het staatstoneelstuk. Nu moest hij zijn podium delen met de Kamer. Wereldwijd werd het format naar nationale maatstaven aangepast. Vooral vernieuwend was het Amerikaanse idee van 'verkiezingen', waarbij een selecte groep fans mocht besluiten wie er in de Kamer terecht kwamen. Na de abdicatie van Willem I, en een steeds grotere haat aan Willem II, die zijn rol als koning zó serieus nam dat het nét echt leek, werd in 1848 besloten tot een grotere rol voor de Kamer, die toen ook in tweeën werd gesplitst. In 1888 had de politicus Jan Heemskerk veel furore getrapt met zijn publieke statement over Marokkanen (toen met 23 personen een van de grootste minderheidsgroepen in Nederland) en zijn afwijzing van de theorie van de Antidisparethie. Het volk (een ander woord voor de fans van de Tweede Kamer, eiste dat hij de hoofdrol van premier vertolken zou. Om een dramatische klap in kijkcijfers te voorkomen besloot de Tweede Kamer het volk te zelf te laten stemmen, zij het onder voorwaarden. Dit resulteerde in de eerste verkiezingen van 1888.

Invloed[bewerken]

Door de jaren heen hebben verkiezingen een grote culturele invloed gehad op de meeste mensen in het Westen. Verkiezingen hebben zeer bijgedragen aan de hardnekkige illusie dat de normale man invloed heeft op het toneelstuk wat zich politiek noemt, dat terwijl het feitelijk de geldschieters van de partijen en de zogeheten regering zijn die achter de schermen de echte controle uitoefenen. De invloed van de show "De Tweede Kamer" is onverzettelijk groot geweest. De populariteit was zo groot dat zelfs voormalige koloniën als Suriname en Indonesië een eigen versie hebben aangenomen, zij het met plaatselijke invloeden. Zo is de "premier" (het hoofd van "de regering", de heersende partij) in Suriname vaak een drugsbaron, met invloeden van maffiafamilies uit het land. In Suriname heeft dit sterk bijgedragen aan de spanning van de lokale politiek en de betrokkenheid van de bevolking daarbij. Binnen Nederland is de invloed ook sterk te voelen. Op provinciaal en lokaal niveau zijn er spin-offs van de show ontstaan, die op hun beurt de illusie ophouden dat zij belangrijk zijn. De nationale, provinciale en lokale verkiezingen zijn nauw met elkaar verweven: grote nationale politici begonnen vaak bij kleiner lokale verkiezingen.

Internationaal[bewerken]

Over de wereld heen zijn er vele varianten op de Tweede Kamer, en dus evenzoveel op verkiezingen. Kort zullen wij enkelen aandoen.

  • Amerika: Degene die in de aanloop naar de verkiezingen het meest van god houdt en het meeste geld uitgeeft wint over het algemeen. Zo niet dan wordt het door de rechtbank alsnog in het voordeel van de meest godvrezende en gelduitgevende beslecht.
  • België: Elke staatsburger boven de 33 1/3 mag vijf keer stemmen voor twaalf regeringen. Twintig premiers racen uiteindelijk naar het koninklijk paleis om de eretitel.
  • Duitsland: Na het Oktoberfest is iedereen brak. Verkiezingen zijn vaak wat duf, en staan voornamelijk in het teken van die vreselijke koppijn.
  • Turkije: In Turkije staan de verkiezingen meer in het teken van de jaarlijkse meningswedloop. Dit is een leuk kat-en-muis-spelletje waarbij de regering zoveel mogelijk journalisten probeert op te pakken, vooral zij die een onnodig grote mond hebben.
  • Rusland: Ja ik weet het ook niet. Omdat er geen wegen of benzine zijn zou je zeggen dat opkomst laag is, steevast komt echter 140% stemmen. Raar hè? Toch wel een goede man, die Poetin

Bekende Politici[bewerken]

Een korte greep:

Op een gegeven moment is het niet leuk meer natuurlijk
  • Mark Rutte: internationaal bekend om zijn acteerprestaties en gespeelde glimlach
  • Pim Fortuyn: Wereldberoemd in Nederland om zijn flamboyante levensstijl. Een gipsen mal van zijn anus wordt nog steeds gekoesterd door het COC
  • Rita Verdonk: Ondanks dat ze jarenlang kamerlid geweest, is ze amper op komen dagen omdat haar auto niet wilde startten.
Zo hé!
  • Geert Wilders: Bekend als de man die humor terug in de politiek bracht. Een tsunami van islamisering, hilarisch!
  • Barack Obama: Eerste neger die in Amerika de hoofdrol mocht spelen. Niet zo héél zwart als je het mij vraagt.
  • Vladimir Poetin: Bekend vanwege zijn leuke one-liners en afgetrainde lichaam. Zo hé! En dat op zijn leeftijd!

Zie ook[bewerken]