Vorarefilie

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Kirbyvore.jpg
 
 
En in mijn volgende spel ben je een roze bal die zijn vijanden opeet.
 

 

Masahiro Sakurai die zijn plannen voor Kirby bekend maakt, mei 1991.



Vorarefilie is een fetisj waarbij men opgewonden raakt van eten. Niet zomaar eten maar zien hoe mensen of dieren levend en meestal in één keer worden opgegeten. Hun grootste fantasie is dan ook zelf levend worden opgegeten wat uiteraard een zieke en vooral (wettelijk) onmogelijk iets is. Doordat het vrijwel onmogelijk is om in het echt uit te voeren zijn er veel plaatjes en filmpjes te vinden op de internet waarin dit thema centraal staat. Met name op sites als deviantART kan men veel van dit soort rare dingen vinden. Naast het internet is ook Nintendo een bron van vore zoals te zien valt in de Kirby-spellen en in Metroid. Oooooow.... zulke geile spellen zijn dat...

Oorsprong en verspreiding van vorarefilie[bewerken]

Één van de vele scènes uit the Blob waarin mensen worden geabsorbeerd.

Lang geleden toen er nog geen leerplicht was en kinderen in fabrieken werkten was er weinig plezier in het leven. Hierdoor gingen mensen hun fantasie gebruiken die dan ook ontwikkelde tot een groot en krachtig iets. Vooral eenzame jongeren beseften ineens dat ze hun nieuw verkregen fantasie konden gebruiken voor seksuele fantasieën. Hierdoor ontstonden de vreemdste dingen, van aanbidding van mensen met de naam Otto tot aan tentakelverkrachting. Ondanks dat het laatste al (buiten Japan) beschouwd als misselijkmakend ziek was er één fantasie die zo heidense was dat zelfs de lokale priester zich ongemakkelijk voelde met dit onderwerp. Het gaat hier om het levend opgegeten worden. Ik begrijp niet wat hier raar aan is... Decennia lang zorgden priesters ervoor dat deze fantasie een taboe bleef totdat één van de fetisjisten hierover een film wist te maken in de jaren 50. Deze film, genaamd the Blob, ging over een slijmerig wezen dat al het levende op zijn pad absorbeerde en tot zich maakte. Dit zorgde ervoor dat (vooral) mannen in aanraking kwamen met dit fenomeen. Één van de mensen in het publiek was Masahiro Sakurai, een medewerker van Nintendo. Hij zag deze film op zijn 14de waardoor veel fantasieën erover kreeg. Deze wist hij later kwijt te kunnen op zijn werk alwaar hij een spel maakte genaamd Kirby. In dit spel bestuurd de speler een roze maag op poten die al zijn vijanden absorbeert en hun speciale kracht tot zich neemt. Dit spel was een groot commercieel succes en wordt dan ook beschouwd als het begin van de "eerste golf van Japans vore". Kirby mag mij ook best wel opeten... anders Tifa wel!

Skifree yeti.gif
De yeti uit SkiFree die velen zakenlui erecties heeft weten te geven.

Kort na Kirby kwam de anime Dragonball Z op de markt. In de beroemde Cell Saga van deze serie werden karakters compleet geabsorbeerd waarbij hun kracht werd overgedragen aan een biochemische robot genaamd Cell. Zijn taak was om 2 androïden op te sporen en hun te absorberen wat ervoor zorgde dat veel kinderzieltjes en ook ouders over de hele wereld bloot werden gesteld aan vore. Dit zette een Amerikaan aan tot het maken van een skispel dat standaard zou worden geleverd bij Windows 95. Dit spel genaamd SkiFree zou altijd eindigen met dat de speler wordt opgegeten door een yeti. Waarom hij de yeti alleen jou opeet is onduidelijk al komt het waarschijnlijk omdat jij gewoon zo lekker eruit ziet. Hmmmmm... Dit spel werd opgevolgd door vele anderen. Met name mensen met een internetaansluiting begonnen massaal spellen te maken waardoor er steeds minder vore in het publiek was. Pas in 2008 was er weer een vorm van vore op tv in een reclame van Axe waarin een man van chocola steeds stukje bij stukje werd opgegeten door willekeurige vrouwen. Sindsdien is het aantal mensen dat vore leuk vindt gestegen terwijl de aanhangers van vore de Axe reclame maar niets vinden. Helemaal mee eens, of je gaat er helemaal in of je gaat er niet in!

De logica van een vorarefiel[bewerken]

Veel vorarefielen vinden het opwindend om zich voor te stellen als voedsel. Wat hier zo geil aan zou moeten zijn is echter een raadsel. Voedsel wordt allereerst bereid tot een heerlijk gerecht. Hierna wordt het vermaalt door de tanden om door te worden geslikt. Na een korte tocht door de slokdarm komt het uit in de maag alwaar het brandend zuur het voedsel langzaam zal verteren. Niets is in staat om dit te overleven (zelfs niet je autosleutels). De restanten komen terecht in de rest van het darmenstelsel alwaar het wordt veranderd tot de bruine stinkende massa genaamd poep. Dit is de manier waarop men eet. Het beeld van hoe er gegeten wordt is echter heel anders bij vorarefielen. Zij denken dat ze in het geheel worden doorgeslikt, langzaam door een nauwe gang gaan alwaar slijmerige wanden strak tegen de huid aandrukken om uiteindelijk met een plons in de maag terecht te komen. Hier houdt het op voor vorarefielen. Sommigen beweren nog dat je in het geheel door de darmen heen gaat en er nog menselijk uitkomt.

Hoe vorarefielen aan dit beeld komen is een groot raadsel. Er wordt echter beweerd dat zij gewoon geen of weinig onderwijs hebben gevolgd wat meteen hun sterk geloof in onbewust wanhoop kan verklaren. Het idee van het zijn van voedsel is dan ook een combinatie tussen BDSM (geen macht hebben) en wanhoop (het einde bedenken, hopeloos zijn).
Hoe durf je zo over ons te praten! Je gaat echt niet dood als je wordt opgegeten hoor. Ik ga nu uit wraak de hele pagina leegmaken!

Zie ook[bewerken]