Wankelmotor®™©

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit Artikel gaat over een Uitvinding.
Namelijk: de
Wankelmotor®™©
. De Wankelmotor®™© is uitgevonden door Felix Wankel
omdat hij wraak wilde nemen op zijn broertje.
Wankel
~ Oscar Wilde over hier niet ter zake doende prestaties van een hem duidelijk weinig vertrouwd voorwerp.
Wankel
~ Pieter Bruegel de Oude over hier evenmin ter zake doende prestaties van een hem waarschijnlijk wél vertrouwd voorwerp.
Wankelmotor01.JPG

De Wankelmotor®™©[1] is een revolutionaire elektromotor, die zijn elektriciteit haalt uit geconcentreerd komkommersap, en de compactheid van een miniatuurelektromotor combineert met het vermogen van een uit de kluiten gewassen vliegtuigmotor. De Wankelmotor®™© is groen, en het voertuig waarin hij toegepast wordt ook. Dit detail is van zeer grote invloed op het succes van deze motor gebleken.

Felix Wankel[bewerken]

Een niet meer zo jonge Felix Wankel staat de pers te woord.

Felix Wankel (Lahr (Zwarte Woud), 13 augustus 1852 – Heidelberg (Duitsland), 9 oktober 1938), de Duitse vernufteling die de motor uitvond, was met deze uitvinding niet aan zijn proefstuk. Zijn voorafgaande uitvindingen horen echter tot het domein van de "shindogu", omdat zij minuscule problemen op hetzij biologisch hetzij elektronisch vlak oplosten door er nog tien bij te creëren. Het was pas wanneer hij, in het voetspoor zijner ouders, beide terreinen met elkaar verbond, dat de doorbraak kwam.

Biologische stroomopwekking[bewerken]

Als enig kind van de eerste Duitse elektronica Gerty Wankel, geboren Langlauf, en de bosbouwkundige Rudolf "Rotnase" Wankel, raakte hij al vroeg gefascineerd door beide onderzoeksgebieden. Zijn ouders kwamen om in 1871, tijdens de Frans-Pruisische oorlog, en lieten hem de verslagen na van hun gemeenschappelijke proefnemingen met stroomopwekking door twee stroomdraden in even zovele bomen aan te brengen. Gerty en Rudolf waren erachter gekomen dat indien beide bomen genoeg van elkaar verschilden[2], zij via de twee stroomdraden een bruikbare elektrische spanning opwekten. Hun grootste probleem was er één van praktische aard: de omvang en immobiliteit van de stroombron.

De komkommer kwam[bewerken]

Toen de inmiddels ouderloze Felix, die een proef wou doen met kleinere potentiële stroomleveranciers, op een zonnige zondagmiddag in de komkommertijd van 1878 per ongeluk de draden in eenzelfde komkommer stak, in plaats van in twee verschillende, merkte hij tot zijn grote verbazing dat die ene vrucht zoveel stroom leverde, dat de eraan verbonden conventionele elektromotor meteen smolt, en de stroomdraden eveneens. Die ontdekking leidde tot twee ontwikkelingen:

  1. het als ultieme krachtbron beschouwen van de komkommer (proeven met andere vruchten leverden niets op);
  2. het ontwerpen van een elektromotor die de krachtontplooiing van komkommerstroom kon verwerken.

De radi(c)ale elektromotor[bewerken]

Een ontwerp voor een advertentie voor komkommerbatterijen. De advertentie kwam er nooit, omdat Wankel vrij snel overstapte naar komkommerpasta®™©.

Vooraleer zich op een intensieve komkommerkweek te gooien, bekommerde de uitvinder zich om de onvoorspelbare en schijnbaar onbeheersbare eigenschappen van komkommerstroom. De komkommer die hij gebruikt had was maar een dertigtal centimeter lang, en tóch was de energie te veel geweest voor een elektromotor die niet veel groter was. Toen hij de proef herhaalde met dezelfde komkommer, maar met een andere, gelijkaardige motor, bleek de vrucht slechts een korte stroomstoot te leveren, en zich verder totaal inert, ja zelfs enigszins verlept" te gedragen. De motor was niet stuk: enkel de stroomdraden waren gesmolten.

Sterke en eenmalige ontlading[bewerken]

Wankels probleem was niet nieuw: al sinds de ontdekking van het fenomeen "elektriciteit" proberen wetenschappers, waaghalzen en andere doe-het-zelvers om de energie van een blikseminslag op te vangen en er iets nuttigs mee te doen, zoals er een machine mee aan te drijven, of ze op te slaan. De enige die daarmee ergens zou geraakt zijn, een zekere Victor Frankenstein uit Genève, nam zijn geheim mee in het graf, en er wordt bovendien sterk getwijfeld aan zijn bestaan. Ook de komkommer levert dit probleem op: een eenmalige zeer sterke ontlading, en dan niks meer, of toch zeer weinig.

Retour[bewerken]

De oplossing die Wankel vond tijdens zijn dagelijks baantjestrekken[3] in het openluchtzwembad van de Schwarzwaldklinik, een kuuroord annex ziekenhuis niet ver van zijn woning in Lahr (Zwarte Woud), was even simpel als geniaal als onverwacht als moeilijk om ineen te knutselen. Het volstond immers om de motor dusdanig te construeren, dat de overtollige energie onmiddellijk terug werd gegeven aan de komkommer, die onmiddellijk opnieuw een ontlading zou geven, waarvan de overtollige energie... enzovoort. Gezien de intensiteit van de eerste, en in "niet-retourvorm" eenmalige ontlading, kon de "retourversie" van de energie zeer lang blijven terugkomen, tot de komkommer helemaal ontladen was, en het tijd was voor een nieuwe. De retour in een Wankelmotor®™© gebeurt via een ingenieus net van in een radiale opstelling gerangschikte geleiders, en een extra stel retourdraden, die niet in de uiteinden, maar in het midden van de komkommer uitkomen. Het mooi groen oplichten van de constructie tijdens de energieoverdracht inspireerde Wankel tot het groen verven van de motor, zodat ook zónder komkommerverbinding deze kleur zou zichtbaar blijven. De eerste groene motor®™© was een feit!

Komkommer: sap en pasta[bewerken]

Wankels volgende bekommernis was de opslag van de brandstof. Wie enige ervaring heeft met komkommers weet dat die, eenmaal geoogst, niet erg lang goed blijven. Ze zijn bovendien niet overal en altijd verkrijgbaar, verschillen, zoals elk zichzelf respecterend levend organisme, onderling nogal van vorm en afmetingen, kortom, ze zijn weinig "modern". Toen Wankel na wat geploeter in het Schwarzwaldklinikzwembad een klassieke elektromotor voedde met twee stroomdraden die elk uit een apart potje met komkommersap vertrokken, was hij niet teleurgesteld: ook deze motor smolt, draden inbegrepen. Maar de vreugde werd meteen getemperd door twee vaststellingen:

  1. het sap had duidelijk minder kracht dan wanneer hij de sapleverende komkommers in hun geheel zou hebben gebruikt;
  2. er was geen "middendeel" waarheen hij de retourdraden kon leiden.

Na een paar baantjes in het Schwarzwaldklinikzwembad had Felix de oplossing gevonden: geconcentreerd komkommersap. Door het overtollige en toch geen energie bevattende water te laten verdampen, hield hij een pasta over, die voornamelijk voordelen bleek te hebben, een zekere kleverigheid daargelaten:

  1. de brandstof kon nóg compacter opgeslagen worden, en aldus gemakkelijker in een toepassing verwerkt worden;
  2. het van de pasta gescheiden water bevatte voldoende (en vooral geschikte!) komkommerafkomstige onzuiverheden, om er de bestemming van de retourdraden van te maken, mits ook een lijntje te leggen van het bakje met komkommerwater naar de twee bakjes met komkommerpasta®™©[4]. De uitvinding was af... alleen de toepassing ontbrak!

Toegepaste motorologie[bewerken]

Vooral op zwartwitfoto's steekt het typisch groene Wankelmotorvoertuig®™© mooi af tegen de omgeving.

Wankel had dus een revolutionaire, uiterst compacte en energiezuinige motor uitgevonden, en eigenlijk niets om het ongelooflijk potentieel van die motor op los te laten. Huishoudelektro bestond nog niet: koffie werd met de hand gemalen, brood werd met een mes gesneden, graan passeerde door een wind- of watermolen. Bleef alleen nog het zware vervoer, waarvoor de kracht sinds mensenheugenis door paarden werd geleverd, op de bijzonder zware en energieverslindende stoommachines na.

Het eerste Wankelmotorvoertuig®™©[5][bewerken]

Omdat de minuscule Wankelmotor onmogelijk in de op paardenkracht afgestemde voertuigen kon geplaatst worden, of toch niet zo dat de bestuurder het ding kon bedienen, en deze bestuurders ook alleen met leidsels en zwepen konden omgaan, besloot onze uitvinder, na heel wat baantjes getrokken te hebben in zijn favoriet zwembad, om zijn motor niet in een bestaand rijtuig in te bouwen, maar een nieuwsoortig rijtuig rond zijn motor te bouwen. Omwille van het voor de periode van het jaar bijzondere milde weer (het was ten slotte februari), besloot Wankel nog wat langer in het openluchtzwembad te blijven, wat hem meteen het idee opleverde om zijn nieuwe rijtuig aerodynamisch te maken, en zo de al niet geringe prestaties van zijn motor nog efficiënter te maken. Men vond het ding uitgesproken lelijk, wat wel vaker gebeurt wanneer een creatieveling zijn tijd ver vooruit is, en de vormgeving werd geen succes. Het enige exemplaar, waaraan de dappere toch van februari 1879 tot december 1880 aan gewerkt had, is nog altijd te bezichtigen in het Evoluon, het aan Wankel gewijde museumpje in Lahr (Zwarte Woud). Hij toerde ermee rond tot in 1885, snel, geruisloos, milieuvriendelijk. Juist, een echte groene motor®™©.

Benz strooit roet in het eten[bewerken]

De geruisloosheid en de snelheid van het voertuig maakte het zeer onpopulair bij de Zwarte-Woudbewoners, die zelden de tijd kregen om opzij te springen, en dus bij bosjes de gelederen van Schwarzwaldklinikpatiënten gingen vervoegen, of meteen op het kerkhof gingen liggen. De extreme bijziendheid van de uitvinder speelde hoogstwaarschijnlijk eveneens een rol, en ecologie was in die dagen een vies woord, dus dat was al evenmin een excuus.

Het mag dus geen wonder heten dat de lawaaierige ontploffingsmotor die een zekere Benz uitvond in dat tragische jaar 1885 veel meer succes had, en een ware rage ontketende. Dát was nog eens vooruitgang, dát was tenminste een krachtbron die in dit industriële tijdperk paste! Toen ook Benz rond zijn plofding een voertuig bouwde, en dit "auto" noemde, begon het Wankels zelfvertrouwen te wankelen[6].

Patenten, octrooien en testamentaire bepalingen[bewerken]

Wankelmotor02.GIF

Ondanks, of juist omwille van het daverende succes van de Benzmotor, later gemeenlijk "benzinemotor" geheten, stopte Wankel veel tijd en energie in het registreren, octrooieren en patenteren van zijn uitvinding, en van alles wat er qua naamgeving mee te maken had. Men kon immers niet weten dat de domme massa zich misschien ooit eens zou bedenken!

Registratie[bewerken]

Tussen 1885 en 1895 liet Wankel onder meer de volgende begrippen registreren:

  • Groene Motor®™©
  • Komkommerpasta®™©
  • Wankelmotor®™©
  • Wankelmotorvoertuig®™©

Hij dreef de patentering zelfs door tot vervoegingen, verbuigingen, alternatieve spellingen en hoofdlettervarianten, zoals

  • Groene motor®™©
  • groene Motor®™©
  • groene motor®™©
  • Groene motors®™©
  • groene Motors®™©
  • groene motors®™©
  • komkommerpasta®™©
  • Kwamkwammerpasta®™©
  • kwamkwammerpasta®™©
  • komkommerpasta's®™©
  • Kwamkwammerpasta's®™©
  • kwamkwammerpasta's®™©
  • Wankel Motor®™©
  • Wankele motor®™©
  • wankele motor®™©
  • wankel motor®™©
  • wankelmotor®™©
  • Wankel Motors®™©
  • Wankele motors®™©
  • wankele motors®™©
  • wankel motors®™©
  • wankelmotors®™©
  • Wankel Motoren®™©
  • Wankele motoren®™©
  • wankele motoren®™©
  • wankel motoren®™©
  • wankelmotoren®™©
*de varianten op "Wankelmotorvoertuig®™©" zijn zo talrijk, dat u ze zelf maar moet ophoesten.
*dit geldt uiteraard ook voor "Wankelmotorvoertuigen®™©".


®™©

Naamgebruik en testament[bewerken]

Wankel liet ook door een notaris vastleggen dat de door hem geregistreerde met het woord "motor" verbonden begrippen pas mochten gebruikt worden als niet alleen de motor technisch gezien als een Wankelmotor®™© kon beschouwd worden, maar als tevens deze motor, én de carrosserie van het voertuig groen waren. Deze bepaling legde hij ook vast in zijn testament, en de in Lahr (Zwarte Woud) gevestigde Wankelstiftung (zie verder) kijkt sinds Wankels dood streng toe op het handhaven van deze bepaling. Dit leverde een probleem op voor zowel Mazda als Citroën, de enige fabrikanten die ooit gepoogd hebben om de Wankelmotor®™© toe te passen: beiden hadden al een paar honderd proefwagens uitgereikt aan zorgvuldig uitgekozen testchauffeurs, toen ze door de Wankelstiftung op de kleurclausule werden gewezen, en ze de opvallend, maar niet groen geschilderde wagens meteen van de weg moesten halen. Citroën zag de kleur niet zitten, en stopte ermee. Mazda biedt wél nog de Wankelmotor®™© aan als optie, maar alleen aan wie een groene auto bestelt (groen qua uiterlijk, welteverstaan, niet noodzakelijk qua impact op het milieu), ongeacht het type. De meerkost is echter dusdanig, dat er zelden meer dan vijf per jaar (wereldwijd) van de hand gaan, en die worden dan meteen al als een verzamelobject beschouwd.

Het Trabantincident[bewerken]

Zoals de oplettende lezer al gemerkt heeft, mag deze Trabantmotor dan wel groen zijn, een Wankelmotor®™© is het niet.

Op 20 mei 2008 verscheen een ophefmakende advertentie voor het automerk Trabant, waarin deze fabrikant beweerde de ultieme groene motor®™© te hebben ontwikkeld, zonder hierbij melding te maken van Wankel, en zonder rekening te houden met de verplichte kleur van het voertuig. Het ging bovendien om een dieselmotor, wel met biodiesel, maar toch... De Wankelstiftung dook meteen op de fabrikant, die zich geschrokken terugtrok onder de steen waaronder hij al jaren verscholen had gezeten, na definitief de boeken te hebben toegedaan.

Het incident liet wél de interesse voor de totaal in de vergeethoek geraakte Wankelmotor®™© weer opleven, omdat de komkommerstroom wonderwel paste bij de ecologische betekenis van het begrip "groene motor"®™©, en sinds 2008 zijn talloze milieugroeperingen in de weer om van de Wankelstiftung te verkrijgen dat Wankels patenten eindelijk tot publiek domein zouden uitgeroepen worden, tot meerdere glorie van het milieu. Zoals u aan de zorgvuldige vermelding van patentmarkeringen in dit artikel kunt zien, is deze komkommer dit varkentje nog niet gewassen.

Loodvrij... of niet?

Reclame en lanceerpogingen[bewerken]

In 1895 nam Wankel een bijzonder modern initiatief: hij besloot om een tekenaar een stripreeks te laten creëren, met als centraal personage een superheld, die tersluiks de deugden van komkommerpasta®™© en van de Wankelmotor®™© zou aanprijzen: de Gemaskerde Komkommer. Hij kopieerde hiermee eigenlijk het toen in Europa weinig bekende fenomeen van de dat jaar in Amerika begonnen stripreeks "The Yellow Kid", waarin een in een geel jurkje gestoken jongetje uit een bijzonder arm milieu doorheen zijn avonturen kans zag om reclame te maken voor een merk van "goedkoop doch degelijk, degelijk doch goedkoop" waspoeder.

Mandryka[bewerken]

In Duitsland was geen enkele tekenaar geïnteresseerd: ofwel wegens te veel werk (Wilhelm Busch), ofwel wegens ongeloof in het idee (al de anderen). Uiteindelijk meende hij de geschikte artiest gevonden te hebben in de persoon van de Fransman Nikita Mandryka om een stripreeks te creëren over de avonturen van een superheld. Toen desalniettemin het succes van de motor uitbleef, ging de strip een eigen leven leiden, werd (en wordt) in diverse bladen gepubliceerd[7], en is vooral bij Franstaligen nog erg geliefd, al is de productie sterk afgenomen. Ook zijn de verwijzingen naar pasta en motor al geruime tijd verdwenen, en wordt de strip door kenners zelfs tot het "underground"-genre gerekend, een hele eer voor wat oorspronkelijk als publiciteitsmateriaal bedoeld was geweest!

Faalcampagnes[bewerken]

Los van de Gemaskerde-Komkommerpoging werden nog regelmatig pogingen ondernomen om de motor en de krachtbron te promoten, maar steeds zonder succes. Alle promotiecampagnes, zowel die van Wankel zelf als die van de Wankelstiftung, faalden jammerlijk, enerzijds wegens de sterk beperkende kleurclausule, maar vooral omdat ze omdat ze op een ongelukkig moment van start gingen[8]:

  • Februari 1898
  • Augustus 1914
  • Oktober 1929
  • Mei 1940
  • Juni 1950
  • November 1955
  • Augustus 1961

De OPEC-oliecrisis die de beschaafde wereld teisterde van oktober 1973 tot maart 1974 duurde niet lang genoeg om de Wankelstiftung toe te laten er munt uit te slaan en de definitieve reclamecampagne op poten te zetten, en eenmaal de crisis voorbij, bleek geen enkele vervaardiger of gebruiker van gemotoriseerd materiaal geïnteresseerd in een alternatief voor ontploffingsmotoren. De campagne van 1974 was dan ook de laatste, en de Wankelstiftung beperkte haar activiteiten voortaan tot het beheren van het Evoluon in Lahr (Zwarte Woud). De eerder aangehaalde weigering om vanaf 2008 het Wankelgedachtegoed vrij te laten getuigt volgens milieu-activisten van pure wrok om de gefaalde reclamecampagnes.

Komkommers en cactussen[bewerken]

De enige foto die wijst op Mexicaanse proefnemingen met cactussen.

Aangezien Lahr (Zwarte Woud) al van vóór onze tijdrekening bekend staat voor zijn komkommerteelt (vóór de uitvinding van de glazen serre enkel in de zomer, maar sindsdien het hele jaar door), hoefde Wankel niet ver te zoeken naar brandstof. Echter, deze komkommeroase in het Zwarte Woud was (en is) aan de kleine kant, eerst omdat er weinig vraag was naar Zwarte-Woudkomkommers, later omdat men het Zwarte Woud ging beschermen, en uitbreiding van de kweek niet meer mogelijk was.

Almería[bewerken]

In het vooruitzicht van een uiteindelijk niet opgedoken succes van zijn uitvinding, kocht Wankel van zijn loontje als dorpsonderwijzer een paar fikse lappen grond in het Spaanse Almería, waar de grond spotgoedkoop, de arbeidskrachten nog goedkoper, en het weer altijd goed was, en zette daar een massieve komkommerteelt op. Toen hij uiteindelijk tóch niet zoveel komkommers bleek nodig te hebben, omdat hij tóch met de al aangemaakte pasta bleef zitten, verkocht hij zijn Spaanse teelt aan een inboorling, die er de Europese markt mee overspoelde[9], ook tomaten ging kweken, en dra navolging kreeg. Nu is er vanuit de lucht van Almería niet veel meer te zien dan grote oppervlaktes blinkend plastic (bleek goedkoper dan glas), en worden de serres bemand door illegale Afrikanen.

Hamburg[bewerken]

Voor het geval dat de Wankelmotor®™© onverhoopt succes zou kennen, wilde Wankel toch zeker spelen, en kocht van de opbrengst van zijn Spaans avontuur een boerderij met een groot stuk komkommercompatibele grond in de buurt van Hamburg. Daar haalde hij de mosterd komkommers vandaan waarmee hij tot zijn dood diverse prototypes zou aandrijven, en na zijn dood verkocht de Wankelstiftung het geheel aan de boer die het geheel pachtte, met de afspraak dat indien er tóch interesse zou ontstaan voor de Wankelmotor®™©, de komkommeroogst integraal daaraan zou besteed worden. Dat gebeurde nooit, de Mazda- en Citroënexperimenten uitgezonderd. In 2011 kwam de boerderij in het nieuws omwille van door een dodelijke bacterie besmette komkommers. De komkommerboer beweerde bij hoog en bij laag dat zijn komkommers in orde waren, en dat het waarschijnlijk ging om komkommers uit... Almería (zijn grootste concurrent), die zonder twijfel van een vals etiketje voorzien waren om hem onderuit te halen. Het bleek uiteindelijk niks met komkommers te maken te hebben, maar de boer liet het er niet bij zitten. Een door hem ingehuurde privé-detective kwam erachter dat het gerucht door Mexicanen was verspreid, omdat men in Mexico intussen had ondervonden dat cactussen ongeveer dezelfde stroomopwekkende eigenschappen zouden hebben als komkommers.

Grrr...

Mexico[bewerken]

Momenteel is er nog geen Mexicaanse elektromotor-op-cactuspasta op de markt, en al wie, zoals de eerder vermelde detective, zijn neus in de Mexicaanse proefnemingen durft te steken, kan het niet navertellen. De detective was een uitzondering, maar na zijn eerste en tevens laatste rapport heeft men van hem geen nieuws meer. Het blijft dus gissen in hoever het cactusexperiment daadwerkelijk resultaten oplevert, maar de door de detective bij zijn rapport gevoegde foto van op paletten gestapelde cactussen op een zwaar bewaakt omheind terrein laat toch één en ander veronderstellen.

De Wankelstiftung[bewerken]

De Wankelstiftung (Nederlands: "Wankelstichting") werd in Wankels overlijdensjaar 1938 opgericht op zijn nadrukkelijke en testamentair vastgelegde vraag, om een oogje op zijn patenten te houden, zijn uitvinding te blijven promoten, en om zijn tuintje te wieden. Hij blies namelijk als kinderloze weduwnaar zijn kaars uit, en wou dat niet doen met de schrijnende gedachte dat zijn levenswerk totaal zinloos zou geweest zijn, en met hem zou verdwijnen.

Pensioenfonds[bewerken]

Omdat hij meer geld had gestopt in zijn uitvinding dan hij ermee had kunnen verdienen (de Mazda- en Citroënproefnemingen zouden pas veel later gebeuren), besloot het Land Baden-Württemberg dat zijn onderwijzerspensioentje na zijn dood zou doorbetaald worden, maar dan aan de Wankelstiftung. Dat is nu nog steeds het geval, en door de koppeling aan de index, premies, vakantiegeld, eindejaarstoelage en regelmatige verhogingen telkens een onderwijsminister het nodig vind om het ambt van onderwijzer wat op te waarderen, is dat intussen het hoogste pensioen ter wereld geworden, en de Wankelstiftung één der meest welvarende stichtingen uit de geschiedenis[10]. De stichting wordt hierom wel eens verkeerdelijk als een pensioenfonds aanzien, hoewel de term taalkundig gezien wel toepasbaar zou kunnen zijn.

Evoluon[bewerken]

Het oorspronkelijke Evoluon in Lahr (Zwarte Woud), met zijn kenmerkende blauwe schijn.

In Wankels geboortedorp Lahr (Zwarte Woud) bouwde de stichting na de oorlog een aan hem gewijd museum, dat zij het "Evoluon" noemden. Het relatief grote succes van dit museum zette het bestuur ere zelfs toe aan om filialen in andere landen te openen, maar dat idee strandde na het bouwen in 1966 van een gelijkaardig museum in Eindhoven (Nederland), dat spoedig meer bleek te kosten dan het opbracht, zelfs nadat een plaatselijke lampenfabrikant voor een aanzienlijk bedrag aan sponsoring had toegezegd. Het Nederlands filiaal sloot in 1989, en de Wankelstiftung verhuurt het gebouw nu als congres- en evenementencentrum. Het oorspronkelijke museum in Lahr (Zwarte Woud) trekt nog steeds een zeer bevredigend aantal bezoekers.

Biografische trivia[bewerken]

Felix Wankel was een kleurrijk figuur, getuige hiervan de volgende bloemlezing uit zijn bewogen leven:

  • Felix Wankel bezat nooit een rijbewijs, omdat hij extreem bijziend was.
  • Wankel trouwde in december 1886 met Emma "Mieke" Kirn (1855), die tot haar dood in 1925 aan zijn zijde bleef. Omwille van de extreme bijziendheid van Felix, en de onmogelijkheid om testpiloten te vinden, was zij het die vanaf 1886 de proefritten met Wankelmotors®™© deed, en aldus meteen ook de eerste vrouwelijke chauffeur én testpiloot uit de geschiedenis was. Zijn met vermanend opgestoken vingertje uitgesproken aanmaning tot voorzichtigheid annex aankondiging van iets spectaculairs, "Mieke, houd u vast aan de takken van de bomen!", werd spreekwoordelijk, en kreeg nog vóór Wankels overlijden een eigen melodie mee[11].
  • In 1933 kreeg Wankel een eredoctoraat van de Technische Universiteit van Wein am Rhein en in 1936 het Reichsverdienstkreuz.
  • Op 22 mei 1937 werd Wankel tot ereburger van zijn geboortestad Lahr (Zwarte Woud) benoemd. Meteen werd ook het openluchtzwembad van de Schwarzwaldklinik aldaar naar hem genoemd, alsook de straat langs waar men het zwembad kan bereiken. Omwonenden beweren bij hoog en bij laag dat dit zwembad het grootste aantal geniale invallen per zwemmer genereert, ver vóór het zogenaamde "Eurekazwembad" in Syracuse.
  • In 1988, ter gelegenheid van de 50ste herdenking van zijn sterfdag, verleende het Land Baden-Württemberg deze dorpsonderwijzer uit eerbetoon postuum de professorstitel.
Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
4 juli 2011
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


Notenbalk[bewerken]

  1. Dit geregistreerd, gepatenteerd en geoctrooieerd begrip mag niet gebruikt worden zonder de uitdrukkelijke toelating van de Wankelstiftung. Oncyclopedia heeft die toelating, in groene inkt met de hand geschreven op authentiek perkament. Het document bevindt zich... ah nee, dat zeggen we lekker niet!
  2. Naar taxonomische indeling, niet in grootte: beide bomen moesten ongeveer even groot, en liefst zo groot mogelijk zijn.
  3. Een ervaren uitvinder had hem verteld dat de meest geniale invallen een mens te binnen schieten terwijl hij in bad zit, en dat het heen en weer zwemmen in een zwembad dit effect nog versterkt. Bovendien is deze uitgebreide versie van wat diezelfde man de "Eureka-Erlebnis" noemde ook gezonder.
  4. Dit geregistreerd, gepatenteerd en geoctrooieerd begrip mag niet gebruikt worden zonder de uitdrukkelijke toelating van de Wankelstiftung. Oncyclopedia heeft die toelating, in groene inkt met de hand geschreven op authentiek perkament. Het document bevindt zich... ah nee, dat zeggen we lekker niet!
  5. Dit geregistreerd, gepatenteerd en geoctrooieerd begrip mag niet gebruikt worden zonder de uitdrukkelijke toelating van de Wankelstiftung. Oncyclopedia heeft die toelating, in groene inkt met de hand geschreven op authentiek perkament. Het document bevindt zich... ah nee, dat zeggen we lekker niet!
  6. De voltallige Oncyclopediaredactie biedt hierbij haar gemeende excuses aan voor deze goedkope en niveauverlagende woordspeling, en belooft dat zulks niet meer zal voorvallen: de schuldige redacteur heeft zichzelf op de vingers getikt omdat er niemand anders was om dat te doen, en er dan wat arnicazalf aangesmeerd, want typen met gekneusde vingers is geen lachertje.
  7. De strip werd en wordt immer ondertekend met "Mandryka", bij wijze van eerbetoon aan de oorspronkelijke strippionier. De persoon die vanaf 1965 heette ook in werkelijkheid zo: "Mandryka" omdat hij ver familie was van de oorspronkelijke tekenaar, en "Nikita" omdat zijn moeder een grote bewondering had voor dat verre familielid. Hij kon met die toestand niet zo goed omgaan, wat hem er zelfs toe bracht om de strips van 1965 tot 1969 niet met "Mandryka", maar met "Kalkus" te ondertekenen.
  8. Wie niet weet waarom dit ongelukkige momenten waren in de geschiedenis, slaat er maar eens een goed boek op na: we kunnen hier toch niet alles oplepelen!
  9. Deze Spaanse teler ging zelfs zover om zijn komkommers in Griekenland aan te bieden, waar men deze vrucht niet kende. Hij kreeg zijn waar daar pas verkocht toen hij ze aanbood in een licht aangepaste versie van Wankels pasta, gemengd met yoghurt.
  10. Wanneer de Nobelstichting krap bij kas zit, springt de Wankelstiftung bij, en aan een hoge interestvoet. Het was deze hoge interestvoet dat de Europese Gemeenschap ervan weerhield om de Wankelstiftung aan te spreken bij hun pogingen, in 2011, om Griekenland van het faillissement te redden.
  11. Om het liedje toch iets langer te kunnen maken, vulde een grapjas het zinnetje aan met "..., Mieke; houd u vast aan de takken van de mast!", en zo wordt het nog altijd uitgevoerd, daar in het Zwarte Woud. De verwijzing naar de daar voorkomende bomen is duidelijk, de verwijzing naar de scheepvaart kan alleen verklaard worden door het gebruik van bomen bij de productie van scheepsmasten.