Zwarte Zee

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Kaart van de Zwarte Zee, met een simulatie van het kleurverloop doorheen de loop der tijden. De landnamen staan er ter oriëntering: ten tijde van bijvoorbeeld de Groene Zee was er nog geen sprake van bijvoorbeeld Moldaven.
Z'is zo zwart...
~ zei zware Zulien zijn zuster zaliger zachtjes zuchtend.

De Zwarte Zee is een binnenzee wier kustlijn deels langs Georgië, deels langs Rusland, deels langs Oekraïne, deels langs Moldavië, deels langs Roemenië en deels langs Turkije. Ze wordt uitsluitend gewijd aan (en gebruikt voor) de kweek van inktvissen, die elkaar zodanig op de zenuwen werken, dat ze constant elkaar met inkt te lijf gaan, en zo de zee haar typische zwarte kleur geven. Die kleur heeft ze echter nog niet zolang...

Zee Zonder Kleur (Nacht der Tijden-150.000.050 vóór C.)[bewerken]

Een inktvisser met vangst, aan de rand van de Zwarte Zee. Anonieme tekening in het Stedelijk Museum te Tbilisi.

Deze zee begon zoals elk waterlichaam: kleurloos. Transparant. Helder. Proper, zoals men dat in Vlaanderen zegt. Tot omstreeks honderdvijftig miljoen en vijftig jaar vóór onze jaartelling een overvliegende pterodactylus een klein, ogenschijnlijk onschuldig algje liet vallen. Dat ware geen probleem geweest bij stromend water, maar typisch voor een binnenzee is dat het water er stilstaat. Het was bovendien volle zomer, en het algje begon zich te ontwikkelen: tegen het einde van de zomer was de zee volledig groen, en had het geen zin meer om haar "Zee Zonder Kleur" te noemen, te meer daar er geen mensen in de buurt waren om haar zo te noemen.

Groene Zee (150.000.050 vóór C.-65.999.990 vóór C.)[bewerken]

Het had om dezelfde reden evenmin zin om haar voortaan "Groene Zee" te noemen, maar de naamgeving maakt haar[1] geschiedenis wél overzichtelijker. Precies op 5 juli 65.999.990 vóór onze jaartelling sloeg een meteoriet in vóór de kust van Mexico, wat

  • de Mexicanen niet deerde, omdat die er nog niet waren;
  • de dinosauriërs liet uitsterven, inclusief algverspreidende pterodactyli;
  • ervoor zorgde dat het meeste groen, inclusief de meeste algen, liet verkommeren,

en wel omdat die dag het zonlicht niet meer scheen. Tenminste, zo zou een schlagerzanger het formuleren, omdat het er hier beneden zo uitzag. Maar schlagerzangers waren er toen nog niet, zodat het toen evenmin zin had om de van haar algen verloste zee de "Blauwe Zee" te gaan noemen. Tóch kreeg ze die naam, zij het wat later[2], en wel doordat de enige overlevende algen een weinig woekerende soort met een diepblauwe kleur bleken te zijn.

Blauwe Zee (65.999.990 vóór C.-3.500 vóór C.)[bewerken]

't Is niet omdat een zee zwart is, dat het ook de Zwarte Zee is: 't kan ook een olielekje zijn...

Als "Blauwe Zee" trok de zee in het begin weinig toeristen, enerzijds omdat de gigantische stofwolk die een poos de Aarde omgaf weinig van dat blauw liet zien, en anderzijds omdat er toen nog geen toeristen waren. Die doken pas op omstreeks 1.800.700 vóór onze jaartelling, toen reislustige exemplaren van de Homo Erectus helemaal uit Java[3] naar deze zee kwamen, en zich aan de rand ervan vestigden, wat hen later de bijnaam Homo Georgicus zou opleveren, naar de naam die het gebied uiteindelijk zou krijgen. Om op alles voorbereid te zijn, brachten deze oertoeristen hun eigen eten mee op reis, en daaronder bevonden zich... inktvissen. Een detail met verstrekkende gevolgen: zij gingen deze dieren in de pas ontdekte zee kweken, maar de dunne populatie (zowel op inktvissen- als op mensenvlak) zorgde ervoor dat dit geen merkbare invloed had op het lokale ecosysteem. Het was een heel ander fenomeen dat ervoor zorgde dat de kleur van de zee omsloeg naar paars: een gigantisch gat in de ozonlaag.

Paarse Zee (3.500 vóór C.-0 vóór C.)[bewerken]

Heden ten dage schrijft men dit allereerste ozonlaaggat toe aan de explosieve toename van zoogdierlijke darmactiviteit, te wijten aan een even explosieve toename van de nog niet zolang beoefende, maar erg succesvolle veeteelt. Volkeren zónder veeteelt zagen volkeren mét veeteelt zich spoediger ontwikkelen, en wilden niet achterblijven. Het gat in de ozonlaag groeide op exponentiële manier: het verdubbelde dagelijks in omvang, en op 1 oktober 3.500 vóór C. resulteerde de verdubbeling in een drievoudig fenomeen:

  1. de helft van de wereldbevolking werd blind, stierf en teelde geen vee meer;
  2. de ark van de eveneens verblinde Noah strandde tijdens een proefvaart op een zandbank in het noordelijke gedeelte van de zee, en in plaats van te blijven wachten op een zondvloed die tóch nooit zou komen, begon hij vanop de zandbank land te winnen op de zee, en creëerde aldus de Krim[4];
  3. de ultraviolette stralen lieten het water van de Blauwe Zee paars kleuren.

De kleine inktvispopulatie had er, voor zover geweten, geen last van, en de overlevende helft van de wereldbevolking kroop in kelders (om zich voor het verblindende en allesvernietigende zonlicht te beschermen), en ontwikkelde daar het schrift, aldus de prehistorie beëindigend. Dat werd trouwens stilaan tijd. Het gat in de ozonlaag sloot zich overigens spoedig, om pas in de XXste eeuw ná C. weer open te gaan. De naar "Paarse Zee" omgedoopte watermassa bleef constant een majesteitelijke kleur hebben, tot in het jaar nul[5] een spectaculaire ommezwaai naar oranje plaatsvond.

Rode Zee[bewerken]

Zie je wel? Daar ligt de Rode Zee!

Die ligt elders, maar het kopje past hier mooi.

Oranje Zee (0 ná C.-777 ná C.)[bewerken]

De overgang van paars naar oranje was zó spectaculair, dat er ook nu nog verhalen over verteld worden rondom de Zwarte Zee over de Oranje Zee. De verhalen zijn nog nooit opgetekend, omdat

  • de alfabetisatiegraad van de betrokken volkeren te laag is;
  • er te veel verschillende talen mee gemoeid zijn, en dan nog moeilijke ook;
  • buiten de betrokken volkeren geen kat geïnteresseerd is in een paarse zee die oranje wordt;
  • de verhalen bijzonder buitenissig klinken, en elkaar stuk voor stuk tegenspreken[6]

Gele Zee (777-1577)[bewerken]

De volgende kleurovergang verliep dan weer zó geleidelijk, dat het erop geplakte jaartal eigenlijk het midden aangeeft van de minstens twaalfhonderd jaren die de overgang in beslag nam. In 777 was de Gele Zee dus niet echt meer oranje, maar ook nog niet echt geel, maar eerder iets tussen oranjegeel en geeloranje[7]: pas in 1377 werd ze als helemaal geel beschouwd, en dat bleef ze nog twee eeuwen. Over de precieze oorzaken van deze zoveelste kleurverandering is men het nog niet eens, maar de volgende theorieën worden vaak gehoord en gelezen:

  • de inktvissen hadden alle goudvissen opgegeten;
  • de zich rond de zee ontwikkelende verffabriekjes loosden te veel overtollige gele kleurstof;
  • een (hypothetische) laag ijzeroxide was uiteindelijk helemaal bedekt door bezonken meeuwenuitwerpselen;
  • diezelfde laag ijzeroxide was door erosie afgesleten en er bleek zich goud onder te bevinden.

Witte Zee (1577-1811)[bewerken]

In 1577 brak rondom de Gele Zee de goudkoorts uit (de zee heette zelfs kortstondig de "Goudzee"), en het uittesten van een nieuw product op basis van alcohol gestookt uit anijszaden, om het goud van het erts te scheiden, liep zodanig uit de hand, dat de hele zee wit kleurde, wat de verdere ontginning onmogelijk maakte, en de naam "Witte Zee" deed ontstaan. De duikers die het erts moesten gaan halen zagen geen hand meer voor ogen, en toen in de strenge winter van 1578-1579 van de hele zee een wit gekleurde ijsklomp maakte, waaruit tijdens de dooi nog tientallen duikerslijken tevoorschijn kwamen, was iedereen van de goudkoorts genezen. De zee bleef echter wit, tot tijdens de hete zomer van 1811 de zee grijs begon uit te slaan. De inktvispopulatie bleek zodanig te zijn toegenomen, dat ze elkaar voortdurend met inkt bestookten, die zich dan mengde met het witte water, met een grijze massa als gevolg.

Grijze Zee (1811-1925)[bewerken]

De "grijze periode" wordt in die regio nog steeds bestempeld als de "trieste tijd", omdat die Grijze zee er nog droeviger uitzag dan de Noordzee, althans volgens de inktvissers die stage gelopen hadden in Oostende. Er valt over die periode dan ook niks boeiends te vertellen, en ook de traditionele Zwarte-Zeehaardvuurverhalen vertonen een opvallende leemte van meer dan een eeuw. Regelmatig probeerden de lokale autoriteiten de boel op te vrolijken door te proberen de naam "Zilverzee" te lanceren, maar die bleef niet hangen, en er brak ook geen zilverkoorts uit.

Zwarte Zee (1925-heden)[bewerken]

In 1917 werd Georgië, samen met Moldavië, Oekraïne en Rusland opgenomen in de Sovjet-Unie, en spoedig werd in Moskou beslist dat de Grijze Zee zou gebruikt worden voor de intensieve inktvisteelt. In 1920 werd voor het eerst melding gemaakt van het duidelijk donkerder worden van het zeewater, en in 1925 werd officieel vastgesteld dat de zee volledig zwart was, en werd ze officieel de "Zwarte Zee" gedoopt. Met zwart water. Omdat de inktviskweek een aardig spaarpotje bleek op te leveren (zowel het vlees als de inkt van de inktvissen worden verkocht), deden de aanpalende niet-Sovjetlanden al gauw mee. Zelfs tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef de kweek doorgaan, en ook na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie.



Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
18 april 2017
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


Notenbalk[bewerken]

  1. Ten behoeve van Nederlandse lezertjes, die minder vertrouwd zijn met het begrip "genus" of "geslacht in niet-seksuele zin", stippen wij hier aan dat het woord "zee" inderdaad vrouwelijk is. Dat maakt het leven inderdaad een stuk moeilijker, maar toch boeiender dan een met mannelijke koeien, dito kippen en, wie weet, ooit vrouwen. Taal leeft immers. Wel, de meeste toch.
  2. De Karelromans zijn evenmin geschreven tijdens het leven van (en nog minder door) Karel de Grote, en toch hebben zij menig lezer een aangename verpozing bezorgd.
  3. Vandaar hun bijnaam "Java-mens".
  4. De naam is afgeleid van de uitroep die de gestrande Noah tot het einde van zijn leven zou blijven herhalen: "'t Is crimineel, 't is crimineel! Tedjutedju, 't is crimineel!"
  5. Vóór of ná C., daar is men nog niet uit, en de meningen zijn perfect in twee verdeeld.
  6. Althans volgens Professor W. Druyff, die er in 2015 héél eventjes onderzoek naar deed, tijdens het aperitief.
  7. Precies aangelegde vorsers opperen dat op 30 juni van dat jaar ze nog oranjegeel, en op 1 juli geeloranje was.