Atletiek

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Hordelopen, een extreme vorm van atletiek

Spierpijn is zo leuk, niets is zo leuk als spierpijn!
~ Casper Meijer, een atleet.

Atletiek is een verslavende levensvorm. Atleten zijn mensen die atletiek bedrijven. Atleten zijn emo's die elke dag de behoefte hebben zichzelf diep in hun lichaam pijnscheuten, verkramping, vernieling en hitte te bezorgen. Atletiek is dus in feite een psychologische stoornis. Atleten voelen zich vaak hulpeloos als ze niet atletiek aan het doen zijn. Ze willen zo snel mogelijk terug naar de atletiekbaan om allerlei lichamelijke stunts uit te halen. Sommige atleten doen steeds dezelfde stunt, om een bepaald lichaamsdeel zo veel mogelijk onder druk te zetten. Andere atleten, de meerkampers, doen heel veel verschillende stunts. Meerkampers proberen hun hele lichaam eronder te krijgen. Ze zijn blij als ze 's avonds volledig uitgeput zijn, want dat betekent dat ze de volgende dag genoeg spierpijn zullen hebben.

Herkomst[bewerken]

De oudste beschreven vorm atletiek is het proberen in de eigen elleboog te bijten. Wanneer mensen (vooral liggende verveelde Romeinen) hieraan verslaafd raakten kregen ze hevige spierpijn, en soms lukte het ze uiteindelijk om met een verwrongen houding een stukje huid van hun elleboog te scheuren. Er werd gezegd dat de verslaafden leed aten, en de term at-leet is blijven plakken.

Specialisatievormen[bewerken]

  • Sprinten: het met de blote voetzolen rammen op keiharde startblokken.
  • Crossen: eeuwig rondjes rennen over atletiekbanen en door natuurlandschappen. Crossers moeten schoenen van hoge kwaliteit kopen, omdat ze soms jarenlang niet de kans krijgen ze te verwisselen voor nieuwe.
  • Hordelopen: bij hordelopen is het idee dat het been bij elke paar stappen bijna uit de kom moet vliegen. Dit levert naderhand een prettig kloppend gevoel op. Een troost voor de mislukte hordenloper is dat hij waarschijnlijk een aantal blauwe plekken heeft.
  • Hardnekkigheid: weinig fysieke activiteit, maar door een aangeboren gave kunnen deze mensen zichzelf toch gemakkelijk verkrampen en dus het doel van atletiek vervullen.
  • Vakkenvullen: deze atleten krijgen een mes om dozen mee open te maken. Om die reden worden ze meestal nauw in de gaten gehouden door de beveiliging van de supermarkt, omdat ze zichzelf wel eens kunnen gaan snijden als ze zoiets lichts moeten doen als chipszakken verplaatsen.
  • Speerwerpen: dit wordt niet echt meer beoefend, want in doorboorde ledematen kun je niet zo veel spierpijn voelen.
  • Kogelstoten: vergelijkbaar met sprinten; nu wordt met de blote handpalm geramd op keiharde bollen.
  • Verspringen: iemand die zich verspringt, komt vaak ondersteboven terecht.
  • Poolstokhoogspringen: dit is hoe de meeste meerkampers aan hun eind zijn gekomen. Men neme een stok en begint daarmee een reis naar de noord- of zuidpool. Daar springt men van een hoge ijsschots af. Bijzonder aan deze vorm van atletiek is dat de spierverkramping meestal al intreedt voor het belangrijkste gedeelte van de activiteit achter de rug is (voor zover er dan nog een rug over is).

Media[bewerken]

Veel mensen vinden het leuk om naar atletiek te kijken, omdat ze dan zelf lekker niet spierpijn hebben. Daarom wordt atletiek vaak opgenomen en uitgezonden op de televisie. Programmeurs en kijkers van atletiek beweren hardnekkig dat atletiek geen verslaving, maar een sport is. Maar het feit dat continu voortdravende crossers soms crowdfunding kunnen krijgen, geeft al aan dat eigenlijk alle fans medelijden hebben met de verslaafden.

In kranten verschijnen ook meestal artikelen over atletiek. Op atleten heeft dit het effect dat ze meegenieten van andermans spierpijn, maar ook dat ze inspiratie krijgen om hun eigen lichaam nog verder te tarten.

Uit onderzoek is gebleken dat Jamaicanen, Ethiopiërs, Kenianen, Britten en Nederlanders allemaal precies evenveel spierpijn kunnen hebben en dus even vatbaar zijn voor atletiek.

Zie ook[bewerken]