Doping voortaan legaal voor wielrenners

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken

Dit artikel maakt deel uit van OnNieuws, de gratis kwaliteitskrant die alle andere overbodig maakt.



11 februari 2013

position=transparant Dit artikel bevat origineel en exclusief journalisme door een reporter in dienst van OnNieuws.

Blankenberge-Velodroom (van onze wielertoerist ter plaatse)
Ten einde de definitieve teloorgang van Europa's meest populaire sport (na voetbal), en de daaraan verbonden economie, te voorkomen, werd afgelopen weekeinde door de European Cycling Union tijdens een buitengewone vergadering in Blankenberge beslist om doping voor wielrenners voortaan toe te laten. De enige beperking is van geografische aard, aangezien de toelating enkel geldt voor wedstrijden op Europees grondgebied. De maatregel kwam er nadat duidelijk was geworden dat met de aanhoudende stroom dopingbekentenissen door wielergoden, men uiteindelijk zou terug dreigen te gaan tot de tijd der Flandriens, en dat zelfs Poeske Scherens in een slecht daglicht zou komen te staan.

Het standbeeld bij het Blankenbergse Velodroom, waar de E.C.U. vergaderde, liet geen twijfel over de toekomst van het wielrennen.

Achter dit opzienbarend initiatief schuilen twee ideeën. Enerzijds is er het voorbeeld van drugs- en alcohollegalisatie, waarmee men al jaren tracht om deze markten van staatswege te controleren en uit de criminaliteit te houden, en anderzijds het vermijden van een te grote desillusie vanwege de sportliefhebbers, die behalve hun hedendaagse idolen, ook hun klassieke helden zouden kunnen zien van hun voetstuk vallen, en zodoende hun interesse voor deze bezigheid verliezen. De financiële belangen die sinds een jaar of twintig verbonden zijn aan sport, zijn zó gigantisch groot, dat, zeker in tijden van economische recessie, de schade voor sommige belanghebbenden niet te overzien zou zijn. Zwartkijkers voorzien zelfs al dat er een periode zou kunnen komen waarin sport enkel nog zou beoefend worden uit puur sportiviteit, en voor de fysieke conditie. Jonge mensen kunnen zich hierbij niets voorstellen, maar zestigplussers hebben nog tijden meegemaakt waarin sportief aangelegde personen in hun vrije tijd hun fysiek kunnen tegen elkaar afmaten zonder daarvoor geld te ontvangen. Historici beweren zelfs dat er van 776 vóór C. tot 393 na C. grote sportevenementen werden georganiseerd in het verre Griekse Olympia, waarbij per discipline maar één winnaar was, die als beloning een olijfkrans kreeg, in zijn geboortedorp als een held werd ontvangen, en dan zijn gewone beroepsleven verderzette met een stilaan verdrogend hoopje olijfbladeren als herinnering. Er zijn zelfs aanwijzingen dat de atleten op eigen kracht, te voet dus, naar die vierjaarlijkse sportevenementen kwamen, en ook even te voet weer naar huis gingen. Dit scenario wil men nu absoluut vermijden, omdat dat gewoon economisch niet verantwoord is.

De legalisatie kent een minimumleeftijdsgrens van 16 jaar, en strekt zich ook uit tot amateurs. De geïnteresseerden dienen wel aan te geven wélke doping zij gebruiken, en een verklaring te ondertekenen waaruit blijkt dat zij zich bewust zijn van de lichamelijke gevaren die hen mogelijk te wachten staan. De aangifte dient te gebeuren vóór de aanvang van de wedstrijd, om aldus de wielersupporter de kans te geven om zelf de prestatie van een wielrenner af te wegen tegenover diens aangegeven dopinggebruik. Pessimisten wijzen op de beperkte hoeveelheid gezond verstand van de gemiddelde wielersupporter, maar daarop wordt steevast gerepliceerd dat men zich niet mag laten misleiden door het gedrag van zo'n supporter langs het parcours, waar ten gevolge van de opwinding wel eens een ruw gedrag en dito taalgebruik wordt waargenomen bij humanoïden die de rest van hun tijd bekend staan als oplettende burgers waarop niet dát aan te merken valt. Interessant is ook dat profwielrenners de aan doping bestede bedragen (inclusief het inhuren van een dopingdokter) mogen aftrekken van hun belastbaar inkomen, maar niet de medische kosten die voortvloeien uit overmatig of anderzijds ondoordacht gebruik van doping.

Indien deze revolutionaire beslissing de heisa rond het wielrennen blijkt te laten afnemen, is het niet uitgesloten dat ook andere sporttakken deze weg opgaan, en ook buiten Europa. Het hele probleem van de zogenaamde "whereabouts" zou daarmee dan ook meteen van de baan zijn, en de topsporters zouden eindelijk weer kunnen gaan en staan waar en wanneer zij dat willen, zonder daarvan een boekhouding te moeten bijhouden. De wielerwereld reageerde ook bijzonder enthousiast en opgelucht op de mededeling dat de beslissing met terugwerkende kracht geldt: Lance Armstrong en zijn even onfortuinlijke lotgenoten zullen dus hun medailles, gele truitjes en andere trofeeën kunnen behouden.